จิตใจของฟางเสวี่ย

หลังจากที่ฟางเสวี่ยรู้ว่าหลี่หยุนได้รับเงินของโจวเซียนหมิงแล้ว ดวงตาที่เต็มไปด้วยความสุขของเธอก็หรี่ลง เธอรู้ว่าครอบครัวของหลี่หยุนนั้นค่อนข้างยากจน แต่ตอนนี้เขามีเงินหนึ่งแสนหยวน หากเขาตกหลุมรักเธอในอนาคตและออกเดทด้วยกัน เธอก็ไม่ต้องกังวลว่าเขาจะไม่มีเงิน

ต้องรู้ว่าในตอนแรกหลี่หยุนช่วยฟางเสวี่ยไว้ด้วยความอ่อนโยน จากนั้นจึงแสดงเสน่ห์และความแข็งแกร่งของเขาให้เธอเห็น ซึ่งทำให้ในบ่ายวันเดียว ดาวประจำโรงเรียนที่เย็นชาคนนี้จึงได้ตกหลุมรักเขา

“โจวเซียนหมิงจะหาเงินมาได้หรอ ตั้ง 100,000 หยวนเลยนะ?”

แต่เมื่อได้เห็นข้อความในโทรศัพท์ของหลี่หยุน หลี่เฟิงก็ปิดปากของเธอด้วยความไม่เชื่อ ซึ่ง 100,000 หยวนนั้นมีความสำคัญกับพวกเขามาก!

เพราะด้วยเงินจำนวนมากขนาดนี้ทำให้น้องชายของเธอไม่ต้องทำงานหนัก และเธอก็ไม่ต้องไปแจกใบปลิวในวันหยุดสุดสัปดาห์อีกต่อไป

เป็นจำนวนเงินที่มากพอที่จะทำให้คนในครอบครัวทั้งสี่คนสามารถใช้ชีวิตร่วมกันเหมือนกับคนทั่วไปได้

"เขาหามาให้ได้อยู่แล้วแหละ" ฟางเสวี่ยปลอบโยน "ครอบครัวโจวเซียนหมิงรวยจะตาย 100,000 หยวนก็แค่เงินไม่กี่หยวนสำหรับเขา แต่แน่นอนว่ากลับบ้านไปเขาก็คงจะต้องถูกพ่อดุอย่างแน่นอน"

หลังจากหยุดไปชั่วคราว ฟางเสวี่ยก็พูดขึ้นอย่างมั่นใจ "และเขาคงไม่กล้าเบี้ยวแน่ ถ้าฉันยังอยู่ที่นี่!"

ด้วยการเดิมพันที่เธอได้เห็นตั้งแต่ต้นจนจบด้วยตัวของเธอเอง เธอจะยกโทษให้โจวเซียนหมิงอย่างที่ไม่ต้องเสียใจ!

อย่างไรก็ตามเพื่อเป็นการขอบคุณที่หลี่หยุนช่วยเหลือเธอไว้

ซึ่งหลี่หยุนก็ไม่ปฏิเสธแต่อย่างใด

เมื่อเป็นเช่นนั้น ฟางเสวี่ยจึงยิ้มให้กับหลี่หยุนและนัดหมายกับเขาในวันหยุดสุดสัปดาห์

เมื่อได้เห็นฉากนี้ ทำให้ใบหน้าของหลี่เฟิงเริ่มแปลกมากขึ้นไปอีก ฟางเสวี่ยนี้…ดูเหมือนจะสนใจน้องชายของเธอ?

“พี่สาว กลับบ้านกันเถอะ!”

“หืม~ กลับไปแล้วต้องคุยกันหน่อยนะ! นายทำข้อสอบได้คะแนนเต็มได้ยังไง มีอะไรที่ไม่ได้บอกฉัน!” หลี่เฟิงพ่นลมหายใจออกมา และหลังจากกล่าวลาฟางเสวี่ยแล้ว เธอก็เอื้อมมือไปลากหลี่หยุนกลับบ้าน

"หนึ่งแสนเลยหรอวะ..."

จางตงที่อยู่ในฝูงผู้ชม มองดูแผ่นหลังของหลี่หยุนที่จากไป

ซึ่งแววตาแห่งความโลภก็เปล่งประกายขึ้นในดวงตาของเขา เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อติดต่อกับพี่ใหญ่ที่รู้จักกัน

“ฉันไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อน ฮิฮิ!”

ถ้าหากว่าเขารับได้เงินจากหลี่หยุน พี่ใหญ่ของเขาอยากจะได้กินเนื้อดีๆ อยากจะดื่มซุปแทนน้ำก็ยังได้!

——

ระหว่างทางกลับบ้าน หลี่หยุนไม่ได้รีบซื้อวัตถุดิบในการทำอาหารที่ตลาดแต่อย่างใด

แต่เขาจับมือของหลี่เฟิงไปที่ธนาคารและโอนเงิน 50,000 หยวนไปยังบัญชีธนาคารของหลี่เฟิงต่อหน้าต่อตาเธอ

“พี่สาว เอาเงินไปใช้นะ”

หลี่หยุนหันศีรษะและยิ้มให้หลี่เฟิงเล็กน้อย “เธอเอาเงินนี่ไปซื้อของกินหรือของใช้ประจำวันและก็ซื้อเสื้อผ้าที่ชอบ เพราะต่อจากนี้ฉันจะหาเงินเพิ่มขึ้นอีก มันจะต้องมากขึ้นกว่านี้!"

ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นของเขา มันทำให้หัวใจของหลี่เฟิงสั่นไหว ดวงตาที่สวยงามของเธอมองไปที่หลี่หยุนด้วยความรู้สึกดี

“หลี่หยุน~”

หลี่เฟิงเรียกเขาด้วยใบหน้าเขินอาย

จากนั้นเธอก็มองไปทางซ้ายและขวาเมื่อไม่มีใครสนใจ เธอก็ยืนเขย่งเท้าและจูบไปที่แก้มของหลี่หยุนอย่างรวดเร็วก่อนจะกล่าวเบาๆในหูของหลี่หยุนว่า "เรื่องของนายกับฟางเสวี่ย พี่สาวคนนี้ไม่ขัดขวางหรอกนะ~ ฮิฮิ~"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หัวใจของหลี่หยุนก็สั่นไหว เขาพูดตอบกลับอย่างไร้เดียงสาว่า "เธอกำลังพูดถึงอะไร ฟางเสวี่ยกับฉันเป็นแค่เพื่อนกัน ฉันก็แค่เข้าไปช่วยเธอตอนเที่ยงแค่นั้นเอง!"

"ฮึ!"

หลี่เฟิงบิดเอวของหลี่หยุนอย่างไม่พอใจ

นั่นก็เพราะในฐานะผู้หญิงด้วยกัน ทำไมเธอจะไม่เข้าใจว่าฟางเสวี่ยคิดอะไรอยู่?

อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขากลับถึงบ้าน ทั้งสองก็ไม่ได้บอกน้องสาวฝาแฝดเกี่ยวกับเรื่องของการเดิมพัน

ซึ่งหลี่เฟิงให้เงินน้องสาวคนละ 1,000 หยวนเพื่อซื้อของโปรด เสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิ หรือโทรศัพท์มือถือ

เรื่องนี้ทำให้ไคเซี่ยและไคเว่ยมีความสุขมาก ซึ่งสำหรับพวกเธอนั้นหมายถึงความเป็นอยู่ของครอบครัวที่กำลังจะดีขึ้นไปเรื่อยๆ

ซึ่งหลังจากมื้ออาหารเย็น หลี่หยุนก็ขี่จักรยานของไคเว่ยไปยังที่ทำงานของเขาที่อยู่ไม่ไกล

เพราะคืนนี้เขามีแผนว่าจะไปลาออกจากงานและกล่าวขอบคุณเจ้านายของเขา