แผงขายอาหาร

ในเวลานี้ หลี่หยุนกำลังขี่จักรยานไปที่ร้านอาหารริมถนนที่ชื่อว่า 'แผงขายอาหารตระกูลหวัง' ซึ่งเป็นที่ทำงานของเขา

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่แผงขายอาหาร แต่ก็เป็นร้านที่มีคนเข้ามารับประทานอาหารมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนกลางคืน

ดังนั้น เวลาทำงานของหลี่หยุนจึงเริ่มตั้งแต่ 18.30 ถึง 23.30 น. โดยเขาจะได้รับเงิน 2,800 หยวนต่อเดือน

ต้องรู้ว่ารายได้ 2,800 สําหรับการทํางานห้าชั่วโมงนั้นถือว่ามากอยู่พอสมควร เพราะเจ้านายรู้ถึงฐานะทางครอบครัวของหลี่หยุนและเขาก็ดูแลหลี่หยุนอย่างเป็นพิเศษ

"ผมมาเข้างานแล้วนะเถาแก่ เถ้าแก่เนี้ย!"

หลังจากที่เขาจอดรถจักรยานไว้ข้างถนน เขาก็เดินเข้าไปในร้านและกล่าวทักทายเถ้าแก่กับเถ้าแกเนี้ยที่กำลังยุ่งอยู่กับการทำงาน

"อ้าว เสี่ยวหยุนมาแล้วหรอ" เถ้าแก่เนี้ยเงยหน้าขึ้นและยิ้มให้เขาพร้อมกับพูดต่อ"ไปสอบมาเป็นไงมั้งล่ะ?ทำได้มั้ย? แต่ดูจากรอยยิ้มของเธอแล้วแสดงว่าทำคะแนนออกมาได้ดีสินะ!"

"ฮ่าฮ่า แน่นอนครับ ผมทำวิทยาศาสตร์และภาษาอังกฤษได้เต็ม"

อย่างไรก็ตาม หลี่หยุนจงใจที่จะไม่พูดถึงวิชาภาษาจีนและคณิตศาสตร์ของเขา

เพราะสองวิชานี้เขาได้ทำการสอบไปก่อนที่เขาจะได้รับระบบมา ทำให้คะแนนของมันห่วยแตกสุดๆไปเลย

"ได้คะแนนเต็ม?!"

เถ้าแก่ทั้งสองคนหยุดการเคลื่อนไหวและเบิกตากว้างทันที

"สุดยอดมากเสี่ยวหยุน!" เถ้าแก่ตบไหล่ของหลี่หยุนอย่างมีความสุขและพูดต่อ "เด็กยากจนส่วนใหญ่จะขดตัวอยู่แต่ในบ้าน แต่เสี่ยวหยุนนั้นออกมาทำงานตั้งแต่อายุยังน้อย แถมไม่ได้ทิ้งเรื่องการเรียนไปอีกด้วย ถ้าพวกลูกๆของฉันเป็นแบบนายได้สักครึ่งหนึ่ง ฉันจะพอใจมากเลย"!

เถ้าแก่เนี้ยพูดเสริมอย่างมีความสุขว่า" ตอนแรกฉันกังวลว่าเธอจะละเลยการเรียนเพราะงานพาร์ทไทม์ แต่ตอนนี้ฉันมั่นใจได้แล้วว่าเธอจะสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีได้ในอนาคต!"

"ผมจะพยายามครับ!" หลี่หยุนยิ้ม "แต่ที่ผมมาวันนี้ ผมจะมาขอบคุณพวกท่านทั้งสองคน"

"เสี่ยวหยุน หรือว่านาย...?" เถ้าแก่เห็นปัญหา

"ใช่ครับ ผมจะมาบอกว่าผมขอลาออก"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่หยุน เถ้าแก่ทั้งสองก็หยุดชะงักไปชั่วคราว แล้วพยักหน้าด้วยความเข้าใจ

"เสี่ยวหยุน เทอมนี้เธอต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาลัยสินะ ถ้าจะให้มาทำงานก็คงไม่เหมาะแล้วแหละ"

เถ้าแก่พูดอย่างลังเลว่า "แต่ระหว่างรอฉันหาคนมาทำงานแทน นายช่วยทำไปก่อนอีกสักสองสามวันจะได้ไหม?"

อย่างไรก็ตาม…

ก่อนที่หลี่หยุนจะได้ตอบตกลงกลับไป เสียงการแจ้งเตือนจากระบบก็ได้ดังขึ้นมา

"ติ๊ง, แจ้งเตือนเหตุการณ์ตัวเลือก”

ตัวเลือกที่ 1: ตอบรับคําขอของเถ้าแก่ รางวัลคือถุงของขวัญแบบสุ่ม

ตัวเลือกที่ 2: ตอบปฏิเสธ ไม่ได้รับรางวัล

ตัวเลือกที่ 3: ด่าเถ้าแก่ว่าเป็นคนใจดํา รางวัลคือทักษะ: ความเนรคุณ "

ซึ่งเมื่อได้ยินเสียงของระบบ ใบหน้าของหลี่หยุนก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาทันที

และเขาก็เลือกตัวเลือกที่หนึ่งอย่างไม่ลังเล

"ได้ครับ ผมจะทำต่อจนกว่าจะมีคนมาทำแทนผม!" หลี่หยุนกล่าวขอบคุณ: "พวกท่านดูแลผมดีมากๆในช่วงเวลาที่ผ่านมา ผมจะทำงานสุดท้ายของผมให้ดีที่สุด ไว้ใจได้เลยครับ!"

"เยี่ยมไปเลย!"

เถ้าแก่มีความสุขมากเมื่อหลี่ยหยุนตอบกลับมาแบบนั้น

ซึ่งหลี่หยุนก็เช่นกัน เพราะหลังจากที่ตอบตกลง เขาก็ได้รับรางวัลทันที!

"ถุงของขวัญแบบสุ่ม? ขอดูหน่อยซิว่าจะได้อะไร!"

"เปิด!"

หลังจากสิ้นสุดคำพูด หน้าช่องเก็บของก็เปลี่ยนเป็นสล็อตแล้วค่อยๆหมุน

ซึ่งทันใดนั้นเอง หลี่หยุนก็จ้องมองรางวัลข้างในส็อตด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เพราะมันเต็มไปด้วยทักษะและสิ่งของต่างๆมากมาย เช่น ศิลปะศักดิ์สิทธิ์จิวหยาง, วิชาดาบซานไก, เสียงร้องเพลงระดับพระเจ้า, การเขียนระดับพระเจ้า, การทําอาหารระดับพระเจ้า ฯลฯ และสิ่งของเช่นยานอวกาศ, มีดทำครัว, ยาล่องหน, ยาพูดความจริง, ยารักษาโรค, ยาเพิ่มกำลัง, ยาฟื้นคืนชีพ, และยาชำระล้าง ฯลฯ

สิ่งมหัศจรรย์มากมายรวมอยู่ในถุงของขวัญแบบสุ่ม

"ฉันจะได้อะไรกันนะ?"