เม็ดยาเพิ่มระดับ

แสงสีม่วงเป็นประกายวาววับและเม็ดยาเล็กๆก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาของหลี่หยุน ซึ่งทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

อย่างที่ทุกคนรู้กันดีว่ายาเม็ดเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในเวลาที่จำเป็น และประสิทธิภาพของตัวยานั้นดีกว่าการใช้พวกยาภายนอกเป็นอย่างมาก!

ต้องรู้อีกว่าในถุงของขวัญแบบสุ่มจะมีเกรดของสิ่งของ ซึ่งจะแบ่งเป็น สีขาว สีเขียว สีน้ำเงิน สีม่วง สีทอง และแสงสีพิเศษ

ซึ่งในครั้งนี้หลี่หยุนเปิดได้ของระดับสีม่วง ซึ่งถือว่าเป็นสิ่งที่ค่อนข้างดี

“ยาเพิ่มระดับทักษะ?”

หลังจากที่เห็นว่ามีเม็ดยาอยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว ก็ทำให้หลี่หยุนรู้สึกหดหู่เล็กน้อย

ไม่ใช่ว่าสิ่งนี้ไม่ดี เพราะยานี้นั้นสามารถเพิ่มระดับทักษะที่เขามีได้หนึ่งขั้น เช่น เพิ่มทักษะการต่อสู้ระดับเบื้องต้นเป็นระดับกลาง ซึ่งผลลัพธ์ของมันนั้นดีเป็นอย่างมาก

แต่อย่างไรก็ตาม ยาเพิ่มระดับทักษะยังไม่สามารถใช้กับหลี่หยุนได้ในเวลานี้

แต่ถ้าสิ่งนี้ถูกเก็บสะสมไว้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งเป็นผลดีมากขึ้นเท่านั้น

ตัวอย่างเช่น ถ้าได้เพิ่มระดับทักษะนิ้วเหล็กจากระดับปรมาจารย์เป็นระดับพระเจ้า ผลของมันคงเป็นสิ่งที่เจ๋งมาก!

แต่ก็ยังมีคำถามอยู่ว่า เขาจะใช้มันได้เมื่อไหร่?

ดังนั้นหากต้องการที่จะใช้ยานี้ มันก็คงจะได้ใช้ในเวลาที่เหมาะสม!

“ชั่งมันเถอะ เก็บเรื่องเม็ดยาเพิ่มระดับทักษะไว้ก่อน ยังไม่ต้องรีบ”

หลี่หยุนยิ้ม เนื่องจากรางวัลส่วนใหญ่ในระบบก็คือขวัญแบบสุ่ม และถ้าเขาเปิดได้เม็ดยาเพิ่มระดับทักษะแล้วเอามาเพิ่มระดับทักษะพวกนี้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้เลย

พอถึงช่วงหัวค่ำ ลูกค้าภายในร้านที่ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ส่วนหลี่หยุนก็ช่วยเถ้าแก่ล้างและหั่นผัก บางครั้งก็ไปช่วยล้างจานเมื่อเถ้าแก่เนี้ยยุ่ง

เวลาผ่านไปไม่นาน หลี่หยุนก็ทำงานทุกอย่างจนเสร็จทั้งหมด

ท้ายที่สุดแล้ว เด็กจากครอบครัวที่ยากจนก็ไม่ได้มีความพิเศษอะไรมากนัก หลี่หยุนกัดฟันสู้มานานกว่าสองปี เขากล่าวกับตนเองนับครั้งไม่ถ้วนว่าเขาจะต้องมีอนคตที่ดีกว่านี้!

หลังจากได้รับระบบ หลี่หยุนก็เห็นทางลัดสู่ความสำเร็จ!

“เถ้าแก่! เสิร์ฟอาหารกับเบียร์!”

หลังจากนั้นไม่นาน แขกทั้งสองก็ลุกออกจากโต๊ะไป

ในขณะที่หลี่หยุนกำลังยุ่งกับการล้างจาน กลุ่มคนเจ็ดถึงแปดคนที่มีร่างกายใหญ่พร้อมกับรอยสักก็เดินเข้ามา

หลี่หยุนรู้จักคนในกลุ่มนี้ ชายที่มีรูปร่างอ้วนท้วนชื่อหูเกอ เขาคือหัวหน้า ซึ่งพวกเขามักจะออกมาตอนกลางคืน สั่งบาร์บีคิวจานใหญ่ สั่งเบียร์ ดื่มและพูดคุยกันเสียงดัง พวกเขามักจะทำให้ผู้คนรอบข้างไม่มีความสุขจากการกระทำของพวกเขาสักสักหนึ่งถึงสองชั่วโมง

เรื่องนี้เองก็ทำให้เถ้าแก่รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก เพราะแม้ว่าพวกเขาจะเข้ามาใช้บริการทุกวัน แต่เมื่อมาแล้วลูกค้าทั่วไปก็ไม่กล้าเข้ามาสั่งอาหารกินอีก เรื่องนี้ทำให้รายได้ของร้านลดลงอย่างมาก

“พี่หู พี่มาแล้ว?” เถ้าแก่ยิ้มพร้อมกับเข้าไปต้อนรับ และหลังจากที่รอรับออเดอร์เสร็จ เขาก็รีบไปเตรียมทำอาหารอย่างรวดเร็ว

หลี่หยุนเคยถามลูกค้าว่าทำไมถึงไม่กล้าเข้าไปยุ่งกับพวกเขา ซึ่งคำตอบที่หลี่หยุนก็ได้คือคนพวกนี้เป็นพวกแก๊งอันธพาล

แต่วันนี้แตกต่างไปจากเดิมเล็กน้อย อันธพาลพวกนี้เงียบสงบเป็นพิเศษ

“อาจจะเป็นเพราะ...เธอ?”

หลี่หยุนมองไปที่หญิงสาวที่นั่งถัดจากหูเกอ จะเห็นได้ชัดว่าที่นั่นตรงนั้นเป็นที่นั่งหลักของโต๊ะ ราวกับว่าเธอนั้นได้รับการปกป้องจากพวกอันธพาลอยู่

นั่นคือสาวน้อย

เธออายุประมาณสิบสามหรือสิบสี่ปี หน้าตาน่ารัก ใส่เสื้อแจ็กเก็ตขนเป็ดระดับไฮเอนด์ มัดผมหางม้าสองข้างและนั่งห้อยขาอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าเล็กๆของเธอเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอมองไปซ้ายทีขวาทีอยู่ตลอดเวลา

ทันใดนั้น เธอและหลี่หยุนก็ประสานตามองกัน และสาวน้อยคนนั้นก็เผยรอยยิ้มที่น่ารักออกมา

รอยยิ้มของเธอทำให้มุมปากของหลี่หยุนกระตุกขึ้นเบาๆ เด็กสาวตัวเล็กๆคนนี้ช่างงดงามมาก ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นลูกสาวของตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่งแล้วพึ่งได้ออกมาสัมผัสกับชีวิตภายนอก เธอจึงมีท่าทางอยากรู้อยากเห็นไปซะทุกอย่างบนท้องถนน

เด็กสาวคนนี้จ้างพวกอันธพาลเป็นบอดี้การ์ด?

"เถ้าแก่!"

ตอนนั้นเอง หูเกอก็พูดขึ้นมาว่า “วันนี้เรามีแขกผู้มีเกียรติมาเยือนที่นี่ เถ้าแก่ต้องแสดงฝีมือที่ดีที่สุดเพื่อสร้างความบันเทิงให้แก่คุณหนูหู ถ้าทำให้เธอพอใจ ร้านของเถ้าแก่ก็สามารถเปิดต่อไปได้และจะได้รับรางวัล! แต่ถ้าคุณหนูหูไม่พอใจแล้วล่ะก็ ฮึ่ม! เถ้าแก่คงรู้ผลที่ตามมานะ!"