ต่อสู้หลงเว่ย

ตอนที่ 7 ต่อสู้หลงเว่ย

หลังจากออกจากโรงประมูลได้ไม่นาน เฟยหลิงเทียนสัมผัสได้ถึงรังสีสังหารตรงมาที่ตนเอง เขาเลยใช้สัมผัสจิตวิญญาณตรวจสอบ

' หืม เจ้าผู้นั้นมัน ... '

เฟยเทียนคิดสักพักก็นึกออก

' ผู้ติดตามของเจ้าคนอวดดีหลงมู่ ระดับลมปราณปฐพีขั้นที่หนึ่ง ! ' เฟยหลิงเทียนเผยสีหน้าเคร่งขรึม

' ดี จะได้ใช้เจ้าผู้นี้ทดสอบพลังของข้าสักหน่อย ว่าจะต่อสู้กับผู้ฝึกตนลมปราณปฐพีขั้นที่หนึ่งได้หรือไม่? '

หลังจากคิดสักพักชายหนุ่มก็เดินออกนอกเมืองในทันที ตรงเข้าสู่ป่านอกเมือง พื้นที่เขตนอกของป่าจะมีเพียงสัตว์อสูรระดับแรกเริ่มและระดับก่อเกิด สัตว์อสูรระดับแท้จริงนั้นจะอยู่บริเวณใจกลางของป่า

หลงเว่ยแอบติดตามเฟยหลิงเทียนตั้งแต่โรงประมูล จนเขาออกนอกเมืองมา เขาพลันรู้สึกเอะใจขึ้นเล็กน้อย

' เจ้าคนไร้ประโยชน์ตระกูลเฟย มันจะเดินเข้าป่านอกเมืองไปทำไม? '

หลงเว่ยแอบระวังตัวเล็กน้อย เขาไม่โจมตีเฟยหลิงเทียนในทันทีที่ออกนอกเมือง เขาสมกับเป็นผู้ฝึกตนลมปราณปฐพีจริงๆ มีความอดทนในการล่าเหยื่อ

หลังจากที่เฟยหลิงเทียนเดินมาถึงระหว่างเขตภายนอกและใจกลางของป่า ชายหนุ่มก็ได้หยุดยืนอยู่กับที่

"ออกมาได้แล้ว" เฟยหลิงเทียนหันหลังไปมองตรงที่หลงเว่ยซ่อนตัวอยู่

หลงเว่ยที่แอบซ่อนอยู่ตกใจเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าเจ้าขยะตระกูลเฟยจะรู้ว่ามีคนแอบตามมา

"เห ... เป็นขยะไร้ประโยชน์ตระกูลเฟยแท้ๆ มีสัมผัสที่เฉียบคมดีมาก ข้าขอถามได้ไหมว่าทำไมถึงได้รู้ว่าข้าแอบตามเจ้ามา?" หลงเว่ยเดินออกมาจากที่ซ่อนตัว

"เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้" เฟยหลิงเทียนกล่าวตอบก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยถามบ้าง

"คำก็ขยะ สองคำก็ไร้ประโยชน์ ข้าใช่จะเป็นคนที่เจ้าจะมาวิจารณ์ว่ากล่าวได้ ที่เจ้าตามข้ามาคงเป็นหลงมู่ใช่หรือไม่ที่เป็นคนสั่งการ?"

หลงเว่ยที่อยู่ตรงหน้า รู้สึกว่าบรรยากาศมันชักจะแปลกๆ เขากระจายสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ระดับปฐพีตรวจสอบในระยะร้อยจ้าง

เหตุใดถึงไม่มีกลิ่นอายของสัตว์อสูรโดยรอบเลยสักตัว? หลงเว่ยพลันตกตะลึงตระหนักได้ถึงลางบอกเหตุบางอย่าง ไกลจากที่แห่งนี้เขาสัมผัสได้ถึงสัตว์อสูรตัวนึง มันไม่กล้าเข้ามาในระยะร้อยจ้าง อสูรตัวนั้นคล้ายสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายบางอย่างหันหัวเผ่นจากไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อหลงเว่ยได้ยินเฟยหลิงเทียนเอ่ยถาม เขาหันไปมองชายหนุ่มแล้วแค่นเสียงเย็นออกมาไม่ได้ตอบคำถามนั้นของชายหนุ่ม

"เจ้าฝึกฝนบ่มเพาะลมปราณไม่ได้ ก็เป็นได้เพียงขยะไร้ประโยชน์เท่านั้น" หลงเว่ยกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียมพร้อมปล่อยจิตสังหารและพลังปราณระดับปฐพีขั้นที่หนึ่งออกมาอย่างเต็มที่

หลงเว่ยไม่รออีกต่อไป เพราะเขารู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลกๆ รู้สึกได้ถึงอันตรายโชยมา

"ไร้ประโยชน์อีกแล้วหรือ? เจ้าคิดว่าพวกตนเป็นผู้ฝึกตนแล้วสูงส่งยิ่งใหญ่ละสิ? ถึงได้มองคนอื่นด้วยสายตาเย่อหยิ่งไม่เห็นค่าของคนธรรมดา" เฟยหลิงเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงสบายๆเรียบเฉย

ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกกดดันกับพลังปราณระดับปฐพีขั้นหนึ่งที่หลงเว่ยปลดปล่อยออกมาสักเท่าไหร่ มันช่างทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกของการมีพลังมันเป็นเช่นนี้นี่เอง

"ไม่พูดมากความกับขยะไร้ประโยชน์เช่นเจ้าแล้ว ไปตายซะ" หลงเว่ยคำรามลั่น

-ครืน-

พลังแรงกดดันระดับปฐพีถูกปล่อยออกมา ต้นไม้โดยรอบโยกไหว สัตว์อสูรรอบนอกร้อยจ้างสัมผัสถึงพลังที่รุนแรงได้ก็พากันหลบหนีอย่างชุลมุนวุ่นวาย

ส่วนเฟยหลิงเทียนที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนได้ปลดปล่อยพลังกายเนื้อแท้จริงขั้นที่ห้าสิบส่วนไม่ออมแรง รัศมีสีแดงแกร่งกร้าวเปล่งประกายเจิดจ้า

-ครืน- -ครืน- -ครืน-

-แกร็ก-

พื้นดินใต้เท้าของเฟยหลิงเทียนแตกระแหง ต้นไม้โดยรอบโดนพัดปลิวไปไกล ชายหนุ่มกำหมัดแน่นโคจรวิถีแห่งจิตเทพใช้ทักษะวิชาหมัดแห่งจิตเทพ กระบวนท่าแรก ' หมัดจิตวิญญาณ ' โจมตีสวนกระแทกเข้ากับหมัดของหลงเว่ยทันที เฟยหลิงเทียนไม่ได้ประมาทในการต่อสู้เป็นตาย

ก่อนที่หมัดจะเข้าปะทะกัน หลงเว่ยรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลบดขยี้กายเนื้อและจิตวิญญาณของเขา เขามองเห็นเฟยหลิงเทียนเหมือนกับได้เห็นเทพแห่งความตายอย่างไรอย่างนั้น

' ม่ายยย...เป็นไปไม่ได้ ' หลงเว่ยรู้สึกได้ถึงพลังอันหนักหน่วงกรีดร้องในใจอย่างหนาวเหน็บ ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เขารู้ว่าหมัดของเฟยหลิงเทียนมีความอันตรายถึงตาย เขาอยากจะถอยหนี ทว่ามันสายไปแล้ว

เมื่อหมัดเข้าปะทะกัน

-ตูมมมมมมม-

"อ๊ากกกก"

หลงเว่ยกรีดร้องโหยหวน ต้านหมัดของเฟยหลิงเทียนไม่อยู่ปลิวลอยกระเด็นออกไปในทันที กระอักเลือดออกมาเป็นสาย หมัดของเขาแตกหัก แขนบิดเบี้ยว อวัยวะภายในแหลกละเอียด ร่างของหลงเว่ยกระแทกต้นไม้ใหญ่ดังโครม

เมื่อฝุ่นควันหายไป เฟยหลิงเทียนมองเห็นร่างของหลงเว่ยนอนอยู่ในหลุมขนาดใหญ่ ร่างกายบิดเบี้ยวไปหมดทุกส่วน สภาพแทบดูไม่ได้

ส่วนเฟยหลิงเทียนแขนของเขาเพียงชาเล็กน้อย ร่างกายสั่นเทาเบาๆ ร่างเขาถึงกับถอยจากจุดเดิมออกไปถึงสามก้าวใหญ่

"แฮก..แฮ่ก"

เขาหอบหายใจ เนื่องจากไม่เคยปลดปล่อยพลังออกมาเต็มที่อย่างนี้มาก่อน นี่เป็นการต่อสู้ครั้งแรกของชายหนุ่ม

"นี่คือพลังที่แท้จริงของข้าตอนนี้สินะ?" เฟยหลิงเทียนกำหมัดแน่น

' ถ้าเป็นผู้ฝึกตนลมปราณปฐพีคนอื่น ที่ฝึกฝนในสี่สำนักใหญ่ หรือมีพื้นฐานฝึกตนหนาแน่นมั่นคง คงไม่จบง่ายแบบนี้ ข้ายังคงอ่อนด้อยอยู่บ้าง '

เฟยหลิงเทียนครุ่นคิดในใจ ตอนนี้เวทจิตเยียวยาได้ฟื้นฟูพลังในร่างกายของเขาแล้ว

' หมัดจิตวิญญาณนี่ร้ายกาจจริงๆ สมกับเป็นทักษะวิชาของ 'วิถีแห่งจิตเทพ' ' การประลองวันพรุ่งนี้ ข้ามีความมั่นใจขึ้นมากทีเดียว

หลังจากที่ได้ฟื้นฟูพลังกายเนื้อกลับมาดังเดิมแล้ว เฟยหลิงเทียนก็เดินออกมาจากป่า ไม่ได้สนใจเกี่ยวกับการฆ่าหลงเว่ย เขาปล่อยศพของหลงเว่ยให้สัตว์อสูรกัดกิน ไม่ได้รู้สึกว่าการฆ่าหลงเว่ยเป็นเรื่องราวที่ใหญ่โตอันใด หลงเว่ยก็แค่ผู้ติดตามของหลงมู่เท่านั้น ในเมื่ออีกฝ่ายต้องการจะฆ่าเขา เขาก็ไม่จำเป็นต้องเมตตาปราณีกับศัตรู

' หลงมู่เจ้าต้องการฆ่าข้าเหรอ มันไม่ง่ายอย่างนั้น ' ประกายตาเฟยหลิงเทียนเต็มไปด้วยความเย็นชา

' ถ้าเจ้ายังคงตอแยไม่เลิก ข้าคงต้องฆ่าเจ้าทิ้ง '

เมื่อมาถึงตระกูลเฟย ชายหนุ่มก็เข้าไปในห้องของตนเพื่อพักผ่อน เตรียมตัวสำหรับงานประลองที่จะมาถึงในวันพรุ่งนี้

...............................................