ผู้กล้าอาคมดำ ตอนที่ 40

ผู้กล้าอาคมดำ ตอนที่ 40

ขณะที่กำลังยืนอยู่ด้านบนหอ ร็อดก็สามารถมองทิวทัศน์ที่อยู่ไกลออกไป ร็อดเดาว่าหอสังเกตการณ์หลังนี้คงสูงสักหกสิบเจ็ดสิบเมตรได้

เมื่อเดินมาถึงแท่นที่ยื่นออกไป ร็อดก็มองลงไปด้านล่าง

ในมุมมองของร็อด เขาเห็นเพียงกองไฟที่กลุ่มซิลเวอร์ซีลจุดไว้ ขณะที่ผู้คนรอบกองไฟกลายเป็นคนตัวจิ๋วไปหมด

ด้วยการพึ่งพาสกิลตาเหยี่ยว ร็อดก็เริ่มนับจำนวนสมาชิกที่อยู่รอบกองไฟ ด้วยเพราะสกิลตาเหยี่ยวยังอยู่ในระดับต่ำ ภาพที่เห็นจึงคลุมเครืออยู่บ้าง หากเป็นสกิลตาเหยี่ยวระดับสูง แม้จะมองลงไปจากที่นี่ เขาก็คงจะสามารถสังเกตทุกอากัปกิริยาของทุกคน

สำหรับเหล่าอาชีพที่ต้องต่อสู้ในระยะประชิดนั้น เพื่อที่จะสามารถจับตาสถานการณ์ในสนามรบ ตาเหยี่ยวเป็นสกิลที่จำเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะกับอาชีพพลสอดแนม สกิลตาเหยี่ยวเรียกได้ว่าเป็นสกิลหากินของพวกเขาเลยก็ว่าได้

ร็อดมองไปยังทิศหนึ่ง รอบหอสังเกตการณ์นั้นเป็นผืนป่า แต่จำนวนของต้นไม้ก็เริ่มบางตาลงบ้างแล้ว และความสูงก็เทียบไม่ได้กับต้นไม้ในระหว่างทาง ไกลออกไปก็มีเพียงทุ่งราบ แม้จะไม่ต้องมองดูแผนที่ แต่ร็อดก็รู้แล้วว่าตอนนี้ตัวเขาอยู่ที่ไหน

"ดีย่า....."

มองดูทุ่งราบที่อยู่ไกลออกไป ร็อดก็ทราบว่าหอสังเกตการณ์หลังนี้คงตั้งอยู่ที่ชายแดนของเอลิ ที่ที่เป็นเส้นบรรจบกับพรมแดนของดีย่า เพียงเดินทางต่อไปอีกไม่ไกล เขาก็จะเข้าสู่ดีย่าแล้ว

ในที่สุดร็อดก็เข้าใจว่าทำไมกลุ่มซิลเวอร์ซีลจึงเลือกจะหยุดพักค้างแรมที่นี่ พวกเขาคิดที่จะงีบเอาแรงขณะที่ยังอยู่ในเขตแดนของเอลิ เพื่อพักผ่อนฟื้นฟูความเหนื่อยล้าจากการเดินทางตลอดหลายวัน และพรุ่งนี้จึงจะเดินทางเข้าสู่ดีย่า

เมื่อทราบว่าพวกเขาเดินทางมาถึงชายแดนแล้ว แม้จะไม่อาจดูจากระบบว่าเขาทำสมาธิลึกไปกี่วัน แต่เขาก็รู้ว่าเขาใช้เวลาทำสมาธิลึกนานกว่าที่คาดเอาไว้

หลังจากทำสมาธิลึกอยู่หลายวัน ต่อให้ร่างกายลดการเผาผลาญจนถึงระดับต่ำสุด แต่ตอนนี้ร็อดก็รู้สึกหิวขึ้นมาแล้ว

ร็อดนั่งลงบนหอสังเกตการณ์ก่อนจะนำอาหารแห้งที่อยู่ในแหวนมิติออกมา ตอนที่กัดลงไปคำแรก เขาก็รู้สึกถึงรสชาติอันคุ้นเคย

ร็อดได้นำอาหารแห้งบางส่วนมาจากในสุสาน และบางส่วนที่ว่านี้ก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว ซึ่งที่ผ่านมาร็อดก็กินแต่อาหารแห้งเหล่านี้เอง

เนื่องจากถูกเก็บอยู่ในแหวนมิติ ร็อดจึงสามารถกลืนมันได้โดยแทบจะไม่ต้องเคี้ยว แม้จะไม่อร่อย แต่มันก็สามารถเติมเต็มพลังงานให้กับร่างกาย

ทันใดนั้นร็อดที่กำลังกินอาหารแห้งอยู่ก็รู้สึกถึงบางอย่าง เขารีบลุกขึ้นพลางเก็บอาหารกลับเข้าแหวนมิติ จากนั้นจึงหันกลับไปมองทางด้านหลัง

ร็อดได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากภายในหอที่อยู่ด้านหลัง เจ้าของเสียงฝีเท้านี้ไม่ได้คิดจะปิดบังการมาถึงแต่อย่างใด เขากระทั่งยังเพิ่มน้ำหนักเท้าอย่างจงใจ

เสียงฝีเท้าค่อยๆดังใกล้เข้ามา และร็อดก็ทราบถึงตัวตนของอีกฝ่าย ผู้มาก็คือหัวหน้ากลุ่มการค้ายูเซอร์ ผู้ซึ่งเดิมทีกำลังนั่งอยู่หน้ากองไฟ

ก่อนที่ร่างของยูเซอร์จะปรากฏขึ้นในสายตาของร็อด ร็อดก็ได้กลิ่นบางอย่างนำมาก่อน มันก็คือขาแกะที่ย่างจนเนื้อชุ่มฉ่ำ จากกลิ่นอันสดใหม่แล้ว อีกฝ่ายคงเพิ่งนำออกมาจากแหวนมิติ

ยูเซอร์ขึ้นมาบนหอสังเกตการณ์เพื่อมาหาร็อด แต่เขาก็หยุดฝีเท้าอยู่ที่หน้าประตูของหอชั้นบนสุด

บางทีอาจจะใช้เหตุผลว่านำอาหารมาแบ่งปันเพื่อมาดูว่าร็อดกำลังทำอะไรผิดปกติหรือไม่ แต่ตอนนี้เอง ยูเซอร์ก็สังเกตเห็นสภาพพื้นที่บนหอชั้นบน

เดิมที เป็นเพราะไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของเนโครแมนเซอร์ที่ร่วมเดินทางมาด้วยทั้งสอง แม้จะยูเซอร์จะไม่พอใจอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่คิดจะล่วงเกินอีกฝ่าย

ตอนนี้ยูเซอร์รู้สึกประหลาดใจที่เห็นเนโครแมนเซอร์ทั้งสองแยกตัวจากกัน เขาเพียงไม่แน่ใจว่าเป็นเนโครแมนเซอร์ที่ด้านหน้านี้หรือไม่ที่เป็นผู้ทำสมาธิลึก

ยูเซอร์รีบประเมินสถานการณ์ ตัวเขาสวมใส่เกราะเหล็กและมีอาวุธอยู่ในแหวนมิติ เรียกได้ว่าอยู่ในสภาวะที่สมบูรณ์พร้อมสุดขีด ด้วยสภาพแวดล้อมของบนหอแล้ว ต่อให้อีกฝ่ายเป็นเนโครแมนเซอร์เต็มตัว เขาก็คงจะป้องกันการโจมตีอย่างฉับพลันไม่ทัน

ยูเซอร์เริ่มใจเต้นแรงขึ้นมา เดิมทีเขาเพียงแค่ต้องการขึ้นมาตรวจสอบเป้าหมายของอีกฝ่าย ทว่าตอนนี้....เขาเริ่มมีความคิดอื่นผุดขึ้นมาแล้ว

ถึงแม้ว่านี่จะเป็นการแสร้งเผยจุดอ่อนออกมา แต่เมื่อได้เห็นโอกาสอันดีเช่นนี้ ยูเซอร์ก็ไม่อยากจะปล่อยให้มันหลุดมือไป

แม้จะเดาได้ว่าเนโครแมนเซอร์ทั้งสองไม่ได้มีเป้าหมายอยู่ที่ผลึกวิญญาณที่บรรทุกมา แต่ยูเซอร์ก็ไม่กล้าวางใจ

จากการประเมินก่อนหน้านี้ ยูเซอร์ก็มั่นใจราวเจ็ดส่วนว่าเนโครแมนเซอร์ทั้งสองไม่คิดจะแย่งชิงผลึกวิญญาณ แต่หากว่าลงมือกำจัดอีกฝ่ายเสียที่นี่ เช่นนั้นเจ็ดส่วนที่ว่าก็จะกลายเป็นสิบส่วน เป็นการกำจัดภัยแฝงของคาราวานโดยสมบูรณ์

สำหรับยูเซอร์แล้ว เขาไม่ควรจะลังเลที่จะใช้สภาพพื้นที่เช่นนี้ ตอนนี้ ในการกำจัดอีกฝ่าย

ยูเซอร์ใช้ความคิดเร็วรี่ จากนั้นจึงได้ข้อสรุปในใจ

ร็อดรู้สึกได้ถึงบางอย่าง แต่เขาก็ยังคงยืนนิ่ง ราวกับอ่านเจตนาของอีกฝ่ายออก ร็อดหรี่ตาลง สายตาของเขาจับจ้องไปยังยูเซอร์ที่กำลังเดินขึ้นบันไดมา

แสงส่องกระทบต้องร่างร็อดจนเกิดเป็นเงาทอดยาวบนพื้นไม้

แม้ในใจจะปั่นป่วนว้าวุ่น แต่สีหน้าของยูเซอร์ก็ยังคงเป็นปกติ ในสายตาของร็อด ยูเซอร์ดูสงบเยือกเย็นเหมือนกับตอนที่พบกันครั้งแรก

"ระหว่างทางไม่เคยเห็นท่านออกมาเลย เป็นครั้งแรกที่เห็นท่านออกมาจากรถม้า กลุ่มของพวกเรามีเสบียงอาหารอยู่มากมาย ข้าจึงต้องการนำจะแบ่งปันกับท่าน" ยูเซอร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม เขาพยายามจะทำตัวให้เป็นปกติที่สุด

ขณะที่กล่าวก็ยังยื่นน่องแกะมาให้

เห็นสีหน้าของยูเซอร์ ร็อดก็แค่นเสียงในใจ เขารู้ว่าอีกไม่ช้าคงต้องลงมือแล้ว

ในบางครั้ง ต่อให้คุณจะแสดงความอ่อนแอเพื่อบอกเจตนารมณ์ออกไปซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่อีกฝ่ายก็จะไม่เชื่อถือคุณ เว้นแต่จะเผยความแข็งแกร่งออกไปบ้าง

"เช่นนั้นคงต้องขอบคุณหัวหน้ากลุ่มแล้ว"

กล่าวจบร็อดก็ยื่นมือออกไป เตรียมจะรับน่องแกะมา

ขณะที่ร็อดยื่นมือออกไปนั้นเอง สายตาของยูเซอร์ก็จับจ้องอยู่ที่มือซึ่งกำลังยื่นออกมาของร็อด

ประสบการณ์การต่อสู้หลายปีทำให้ยูเซอร์เข้าใจการเคลื่อนไหวร่างกายของฝ่ายตรงข้าม การเคลื่อนไหวเหล่านั้นจะสามารถสะท้อนความคิดบางส่วนออกมา โดยเฉพาะกับสถานการณ์ในตอนนี้ หากมือของอีกฝ่ายสั่นไหวแม้เพียงน้อยนิด เขาก็จะสามารถโจมตีเพื่อยึดกุมความได้เปรียบ

แต่ภายใต้การจับตาดูอย่างละเอียด มือที่ยื่นออกมาของร็อดมั่นคงแข็งแรง ในที่สุดมือข้างนั้นก็จับส่วนกระดูกของน่องแกะไว้ ในระหว่างกระบวนการนี้ ยูเซอร์มองไม่เห็นช่องโหว่ของอีกฝ่ายเลย

ยูเซอร์ตกตะลึงและดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเงยหน้าขึ้นก่อนจะพบกับดวงตาอันเรียบเฉยภายใต้หมวกคลุมสีดำที่กำลังจ้องมาที่เขา

ทันใดนั้นขาแกะที่พวกเขาทั้งสองถืออยู่ก็หายไป ชัดเจนว่าถูกเก็บเข้าแหวนมิติแล้ว

ในมือของทั้งสองต่างก็มีอาวุธปรากฏขึ้นแทนที่ ดาบอันคมกริบทั้งสองเล่มพลันประหัตประหารเข้าหากัน....