วันที่สี่ในดินแดนรกร้าง

บทที่ 18: วันที่สี่ในดินแดนรกร้าง

[ปฏิทินวันสิ้นโลกเดือน 1 วันที่ 4]

[คุณนอนหลับสนิท ขวัญกำลังใจและสภาพร่างกายของคุณอยู่ในจุดสูงสุด (คะแนนเอาชีวิตรอด +2)]

[คุณได้ค้นพบซากโบราณ (คะแนนเอาชีวิตรอด +2)]

[คุณมีเพื่อนคนแรก (โอรีโอ) ในโลกหลังวันสิ้นโลก คุณมีความสุขและภาวะซึมเศร้าของคุณหายไป (คะแนนเอาชีวิตรอด +20)]

[คุณสำรวจซากโบราณที่ให้ข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับสิ่งที่ไม่รู้จัก (คะแนนเอาชีวิตรอด +5)]

[คุณฆ่ามอนสเตอร์ที่ทรงพลังจากซากโบราณ และความสามารถในการต่อสู้ของคุณเพิ่มขึ้น (คะแนนเอาชีวิตรอด +10)]

[คุณได้ปล้นสิ่งของมากมายจากซากโบราณ (คะแนนเอาชีวิตรอด +5)]

[มื้ออาหารของคุณผ่อนคลายมากและเพิ่มความสุขอย่างมาก (คะแนนเอาชีวิตรอด +2)]

[การสแกนสภาพแวดล้อมการอยู่รอดของโฮสต์ อยู่ระหว่างการประเมินคะแนนการเอาตัวรอด วันนี้ได้รับคะแนนเอาชีวิตรอด 36 แต้ม]

…

คำนวณทั้งหมด: คะแนนการเอาตัวรอด +82

คะแนนเอาชีวิตรอดที่คงเหลือ: 202

ซูโม่ตื่นขึ้นจากความอบอุ่นของแสงแดดยามเช้า เนื่องจากเขาได้เตาเตียงมา เขาไม่รู้สึกหนาวระหว่างการนอนหลับเลย

เมื่อโอรีโอที่นอนอยู่ข้างๆซูโม่เห็นว่าเขาตื่นขึ้นแล้ว มันวางหัวไว้บนเตียงเหมือนสุนัขแสนดีรอเจ้านายลูบหัว

หลังจากลูบหัวโอรีโอแล้ว ซูโม่ก็ยืดตัวและนั่งบนเตียง

หลังจากสะสมมาสองวัน ในที่สุดเขาก็ได้รับคะแนนมากกว่า 200 คะแนน ในที่สุดก็เพียงพอที่จะอัพเกรดวัสดุในที่หลบภัยของเขา

เขาเปิดช่องแชท หลังจากใช้ชีวิตในช่วงสองสามวันแรกอย่างสับสน ผู้รอดชีวิตที่เหลือก็เริ่มเผชิญกับความเป็นจริงของการเอาชีวิตรอดในดินแดนรกร้าง

อันดับแรก เขาไปที่ห้องสนทนาของช่องแชทโลก

“พรุ่งนี้จะเป็นรอบแรกของภัยพิบัติฝนกรด พวกนายทุกคนพร้อมหรือยัง?”

“เตรียมถังไว้เลย ฉันรอฝนกรดไม่ไหวแล้ว อากาศเองก็ร้อนเป็นบ้า ฉันรู้สึกเหมือนควันจะออกมาจากคอของฉันเลย”

“พี่ชาย คุณพูดจริงจัง? ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณจะดื่มฝนกรดจริงๆ สุดยอดไปเลยนะครับ คุณคือนักรบ”

“ฝนกรดต้มดื่มได้ไหมครับ?”

“ถ้าฉันไม่ได้เข้าใจผิด ไม่ใช่ว่าฝนกรดดื่มไม่ได้ แต่ขึ้นอยู่กับความเข้มข้นของกรด ตัวอย่างเช่น ฝนกรดมีความเข้มข้นของกรดซัลฟิวริกต่ำ หลังจากต้มน้ำไป สิ่งเจือปนและสารอันตรายจะคงสภาพเป็นตะกอน ดังนั้นหากความเข้มข้นของสิ่งเหล่านั้นต่ำ คุณยังสามารถดื่มได้หลังจากแปรรูปเล็กน้อย แต่ถ้าเข้มข้นมาก ก็มาเริ่มอธิษฐานกันเถอะ”

“พระเจ้า ท่านช่ายให้เรารอดด้วยเถิด~”

“…”

เมื่อเทียบกับช่องโลกแชทที่แออัดในสมัยโลกก่อน ที่นี่แทบไม่มีคนคุยในช่องโลกและข้อความทั้งหมดสามารถอ่านได้โดยไม่แทบต้องเลื่อนดู

เนื้อหายังเปลี่ยนจากการมองโลกในแง่ร้ายอย่างสิ้นหวัง และแบ่งปันความรู้เป็นครั้งคราว

“พรุ่งนี้คือวันที่จะเกิดภัยพิบัติ เวลาผ่านไปเร็วจริงๆเลย”

สามวันผ่านไปแล้วตั้งแต่ทุกคนมาถึงโลกนี้

หลังจากเปลี่ยนไปใช้ช่องแชทภูมิภาค ซูโม่ดูที่จำนวนผู้รอดชีวิตทางด้านขวาสุดก่อนเลย

“774”

“อืม ไม่เลว ตัวเลขดีกว่าที่ฉันคาดไว้มาก”

เนื่องจากเป็นเพียงช่วงเริ่มต้น จึงไม่มีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่บ้าคลั่งใด ๆ แอบย่องเข้ามาในกลางดึก ดังนั้น อย่างน้อยมนุษย์ที่รอดชีวิตก็จะสามารถนอนหลับได้บางส่วนและมีชีวิตอยู่ตลอดทั้งคืน

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเป็นวันสุดท้ายก่อนเกิดภัยพิบัติ ทุกคนจึงต้องคิด ว่าจะผ่านมันไปได้อย่างไร

หลังจากที่เขาลุกขึ้น ซูโม่นำน้ำจิตวิญญาณที่สะสมค้างคืนและรดน้ำที่เพาะพัรธุ์ผักอย่างระมัดระวัง

หลังจากเก็บน้ำจิตวิญญาณที่เหลืออยู่ในถัง ซูโม่ก็เริ่มเตรียมอาหารเช้าอันยอดเยี่ยมสำหรับวันที่สี่ในดินแดนรกร้าง

ซูโม่นำกระทะที่ทำความสะอาดแล้วออกมาวางบนเตา หลังจากนั้นเขาจุดไม้ชิ้นสุดท้ายและวางไว้ใต้เตา

น้ำจิตวิญญาณที่หวานและเข้มข้นถูกเทลงในกระทะและเริ่มร้อนขึ้น

เมื่อซูโม่สูดดมกลิ่นหอมๆ เขาหักขนมปังของเขาเป็นชิ้นๆ ราวกับว่าเขากำลังกินขนมปังพิต้า*ที่แช่ในสตูว์เนื้อแกะ

ขนมปังพิต้า

ขนมปังขนาดเท่าปลายนิ้ว หย่อนลงในกระทะ ค่อยๆ อ่อนตัวลงและละลายเป็นชิ้นเดียวเมื่อน้ำอุ่น

หลังจากหักขนมปังเกือบครึ่งชิ้น น้ำในกระทะก็เริ่มเดือด

ทันใดนั้น ต้าเลี่ยปา ที่เต็มไปด้วยอัลมอนด์และเฮเซลนัทบดก็เริ่มผสมกับน้ำจิตวิญญาณและปล่อยกลิ่นหอมอันละเอียดอ่อนออกมา

“มีกลิ่นหอมมาก น้ำนี้เปรียบเสมือนเครื่องปรุงรสตามธรรมชาติ”

ซูโม่สูดกลิ่นหอมอันน่ารื่นรมย์

ถ้าน้ำซุปเมื่อคืนน่าพอใจขนาดนั้น ซุปขนมปังของวันนี้ก็ต้องอร่อยไม่แพ้กัน

แม้ว่าเขาจะเข้าสู่โลกที่รกร้างว่างเป็นเวลาน้อยกว่าหนึ่งสัปดาห์ ซูโม่รู้สึกราวกับว่าเขาไม่ได้กินอะไรที่มีกลิ่นหอมเป็นเวลาหนึ่งหรือสองเดือนเลย

น้ำลายในปากก็เริ่มหลั่งไหลอย่างบ้าคลั่ง

“จะดีกว่านี้ถ้ามีผักล่ะนะ”

ขณะที่ซูโม่ควบคุมไฟในขณะที่ทำอาหาร เขาก็เปิดช่องซื้อขาย

เขาค้นหาคำว่า ผัก…

ว้าว!

มีห่อผักหลายสิบหน้า

ราคาก็สูงเกินจริงสำหรับแทบทั้งหมด

ห่อผักเหล่านั้นบางส่วนได้มาจากหีบสมบัติ ในขณะที่บางชนิดเป็นห่อผักที่เหลือจากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

ในเบื้องต้น ซูโม่ต้องการแลกเปลี่ยนโดยใช้น้ำจิตวิญญาณของเขา แต่เขาเปลี่ยนใจ

“ฉันควรลองไปดูที่ช่องแชทโลก”

เมื่อเขาคิดได้ เขาก็เปิดช่องแชทโลก

หลังจากที่มาถึงดินแดนรกร้าง เขาไม่เคยใช้ไอคอนแตรมาก่อนเลย

[ซูโม่: ซุปขนมปังหอมกรุ่นปรุงด้วยน้ำจิตวิญญาณแลกกับห่อผัก ผู้ที่เสนอราคาสูงสุดจะได้รับไป ผมหวังว่าพวกคุณคือคนๆนั้นนะ]

ในช่องแชทโลกมีข้อความปรากฏขึ้น

หน้าโปรไฟล์ส่วนตัวของซูโม่มีผู้ติดตามหลายล้านคน ดังนั้นเมื่อเขาส่งข้อความนี้ออกไป หลายๆคนได้เห็นข้อความ

“บ้าน่าาาา ผู้ยิ่งใหญ่ซูรู้สึกเบิกบานในวันนี้งั้นเหรอ?”

“ซุปน้ำจิตวิญญาณ? ซีดด…”

แม้ว่าคนส่วนใหญ่ยอมรับความยิ่งใหญ่ของซูโม่แล้ว แต่ก็ยังมีคนกลุ่มเล็ก ๆ ที่ตกใจมาก เพราะพวกเขาไม่ได้ตรวจสอบห้องสนทนาของแชทโลกทุกครั้ง

ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ซูโม่ได้รับข้อความเป็นพันสำหรับการแลกเปลี่ยน

บางคนมีแพ็คผักจริง ๆ ในขณะที่บางคนวางแผนที่จะแลกเปลี่ยนกับเสบียงอื่น ๆ

“ผู้ยิ่งใหญ่ซู ฉันไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว คุณกรุณาให้ฉันได้จิบซุปนั้นได้ไหม”

“ฉันมีตะเกียงน้ำมัน ขอแลกซักจิบได้ไหม”

“คุณครับ ผมมีซองผักจากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสผักดองคังซือฟู*! ผมขอแลกเปลี่ยนคุณได้ไหม”

*บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศจีน

“ฉันมีถุงผักแบบพกพา ขนาด 100 กรัม. ฉันสามารถแลกเปลี่ยนได้ไหม ผู้ยิ่งใหญ่ซู?”

“…”

ผู้คนมากมายแห่กันมาหาเขาเพื่อแลก ด้วยความพลุกพล่านของสถาณการณ์นี้ แม้แต่ซูโม่ก็คาดไม่ถึง

ช่องซื้อขายระเบิดมากยิ่งขึ้นเมื่อซูโม่ใส่ซุปขนมปังที่มีปริมาณประมาณ 200 มล. เข้ามาอีก

[ซุปขนมปัง 200 กรัม (ดี)]

คำอธิบาย : ชามซุปขนมปังทำด้วยน้ำสุดพิเศษ อุดมไปด้วยกลิ่นหอมหวาม ทานแล้วจะติดใจ

ความสามารถพิเศษ: หลังจากทานเข้าไป ความอิ่มเอมและการฟื้นฟูอาการบาดเจ็บจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อยเป็นพิเศษในระดับหนึ่ง

ความคิดเห็น: คุณจำได้ไหมว่าคุณเคยกินขนมปังไปแล้วกี่ชิ้น? ซีดดด!

หลังจากเติมน้ำจิตวิญญาณแล้ว ซุปขนมปังที่ซูโม่ปรุงก็ได้รับการจัดอันดับด้วยคุณภาพยอดเยี่ยม ทำให้ผู้คนคลั่งไคล้มากขึ้นเมื่อพวกเขาต่อสู้เพื่อเอาให้ชนะ

โดยธรรมชาติแล้ว ซูโม่จะแลกเปลี่ยนกับใครก็ตามที่มอบถุงผักให้มากที่สุด

หลังจากเลือกมาเป็นเวลานาน ในที่สุดซูโม่ก็เห็นคนหนึ่งที่ยินดีจ่ายในราคาสูงสุดจนถึงตอนนี้

อลัน แบรนโด “เฮ้ คุณซูโม่ ผมมีผักแห้งสองห่อเล็กขนาด 250 กรัม และยังมีดินปืน 200 กรัม ผมต้องการแลกเปลี่ยนสองสิ่งนี้กับซุปขนมปังของคุณ คุณคิดว่ายังไง?”

ไม่เพียงแต่เขาจะมีห่อผักที่ซูโม่ต้องการในตอนนี้ แต่เขายังมอบของขวัญพิเศษมาให้ด้วย

โดยทั่วไปแล้ว ผู้เสนอราคาส่วนใหญ่พยายามแลกเปลี่ยนกับห่อผักและทรัพยากรอื่นๆ แต่จริงๆ แล้วผู้ชายคนนี้มีอุปทานเชิงกลยุทธ์ [‘มีกลยุทธ์ในการแลกเปลี่ยน เนื่องจากมี อุปทาน(ความต้องการ) มาก’]

แม้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างปืนด้วยระดับเทคโนโลยีในปัจจุบัน แต่ก็ควรเตรียมพร้อมไว้เสมอ

ทันทีที่ซูโม่ยืนยันจะแลกเปลี่ยน และได้เลือกสิ่งของสามชิ้นจากอลันเพื่อแลกเปลี่ยน

ทุกคนสามารถมองดูการซื้อขายอย่างน่าเสียดายโดยไม่สามารถเข้าร่วมได้

ในไม่กี่วินาที อลันก็อัปโหลดสินค้าทันทีและการค้าของทั้งสองฝ่ายก็เสร็จสมบูรณ์

ดินปืนเป็นสิ่งที่บอบบาง จนถึงตอนนี้ ซูโม่ยังไม่มีที่สำหรับเก็บมัน ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงเก็บไว้ในช่องเก็บของของเขา

หลังจากนั้น เขาหยิบห่อผักออกมาแล้วเทผักรวม 4-5 ห้าชนิดปริมาณ 100 กรัมลงในซุปขนมปังที่เหลือ

Gurgle Gurgle … (เสียงน้ำ)

ที่หลบภัยขนากไม่ใหญ่โต เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอันหอมของผักผสมผสานกันอย่างรวดเร็ว

โอรีโอนอนอยู่ข้างกระทะอย่างเชื่อฟัง จ้องไปที่หม้อซุปขนมปังผัก น้ำลายในปากของมันไหลยืดหยดลงมาบนพื้นเป็นระยะๆ

“โรยเครื่องปรุงสักหน่อย เสร็จเรียบร้อย!”

ในฐานคนที่เกิดและเติบโตในมณฑลส่านซี ซูโม่ไม่เคยกินอาหารรสจืด

เขาหยิบผงพริกที่ขโมยมาจากซากโบราณและเทลงไปเล็กน้อยด้วยความเศร้าใจเล็กน้อย

ทันทีที่นำพริกขี้หนูมา ผสมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของซุปขนมปัง ทำให้เกิดกลิ่นที่เผ็ดและอร่อย

ซูโม่สูดหายใจเข้าลึกๆ และย้ายกระทะไปที่เตาข้างๆ เขาพร้อมที่จะเตรียมอาหาร

“อะคุ อะคุ! อา-วู่ววว~”

โอรีโอแกว่งจมูก นอนราบกับพื้น และเริ่มหมดความอดทน

“เจ้าหมาน้อย...”

ซูโม่หัวเราะและส่ายหัว เขายกหม้อ เทส่วนเล็ก ๆ ลงในหม้อของโอรีโอ แล้วนำส่วนที่เหลือไปกินเอง

ซุปที่ต้มในกระทะมีรสชาติรมควันที่หาได้ยากในเมือง

เศษขนมปังเนื้อนุ่มละลายในปากเขาทันทีที่มันถึงลิ้น

ซูโม่เคี้ยวอย่างบรรจง รวมทั้งผัก เขาหลับตาลง รู้สึกเหมือนได้กลับไปสู่โลกสมัยใหม่

“ถ้าฉันได้ทานอาหารแบบนี้ทุกวัน ต่อจากนี้คงจะดีมาก!”

ชายหนุ่มและสุนัขเพลิดเพลินไปกับอาหารมื้อใหญ่

หลังจากจัดการอาหารจนหมด ทำความสะอาดกระทะและเตาแล้ว เวลานี้เป็นช่วงสายแล้ว อากาศหนาวเย็นในตอนเช้าหายไป เป็นเวลาเหมาะที่จะออกไปเริ่มงาน

“วันนี้เราต้องทำที่ระบายน้ำเพื่อป้องกันน้ำท่วม!”

………………..