จงลิ้มรสกับความเจ็บปวด

“จงจำเอาไว้ว่าอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดคือตัวของเราเอง ถึงแม้ว่าเราจะไม่มีพลังพิเศษ แต่หากเราหมั่นฝึกฝนร่างกายเป็นประจำ เราจะสามารถเอาชนะสัตว์กลายพันธ์หรือแม้กระทั่งมนุษย์ที่มีพลังพิเศษได้อย่างไม่ยากเย็น พวกนายเข้าใจที่ฉันพูดหรือเปล่า?”

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

“ครับพี่ใหญ่” น้องๆพูดพร้อมกัน

“กึก”

ในเวลานี้ เสียงเท้ากระแทกกับพื้นก็ดังขึ้นมาจากพงหญ้าที่อยู่ด้านหน้าของทุกคน

ซึ่งพี่ใหญ่ก็รีบหยุดฝีเท้าของตัวเองทันที และยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณบอกให้น้องๆที่อยู่ข้างหลังเตรียมตัวรับมือ

"กึก!" เสียงเท้ากระแทกกับพื้นดังขึ้นอีกครั้ง จากนั้นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ก็พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว

ร่างกายของมันเป็นสีดำและมีลายทางสีเทา ตัวหนา หูแหลม หางสั้น มีสี่ขา และมีเขี้ยวที่แหลมคม

“หมูป่ากลายพันธ์!” พี่ใหญ่หันไปจ้องมองเหล่าน้องๆด้วยใบหน้าจริงจังและพูดว่า "เจ้านี่อันตรายเกินไป ฉันจะเป็นคนเข้าไปจัดการกับมันเอง ส่วนพวกนายยืนรอฟังคำสั่งของฉันอยู่ตรงนี้ และอย่าได้เข้ามายุ่งเด็ดขาดจนกว่าฉันจะให้สัญญาณ"

“ระวังตัวด้วยนะพี่ใหญ่” น้องคนที่สองพูดด้วยความกังวล

“นายเอาเวลาห่วงฉันไปห่วงตัวเองเถอะ” พี่ใหญ่พูด

ในขณะที่ทั้งสี่คนกำลังพูดคุย หมูป่ากลายพันธุ์ก็กำลังจ้องมองมาที่พวกเขา และความทรงจำในอดีตก็ผุดขึ้นมาในหัวของมัน

“ใช่แล้ว ตอนนั้นเป็นตอนเย็นที่พระอาทิตย์สีแดงกำลังตกดิน ฉันจำได้ว่ามันสวยงามอย่างมาก

ตอนนั้นฉันยังเป็นเด็กที่ไม่รู้จักโลกใบนี้เลย รู้เพียงแต่ว่าทุกวันตัวเองจะออกไปหาอะไรกินกับแม่และกลิ้งเล่นในบ่อโคลนกับเหล่าพี่น้องของตัวเอง ในตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด และฉันก็คิดว่าตัวเองจะได้มีความสุขแบบนี้ตลอดไป

จนกระทั่งวันแห่งโชคชะตาได้มาถึง วันที่แม่ของฉันถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตากลางบ่อโคลน

ฉันวิ่งหนีไปร้องไห้ เหลียวหลังกลับมามองร่างแม่ของตัวเองที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น และมองดูสิ่งมีชีวิตสองขาจับพี่น้องของฉันไป ฉันไม่มีวันลืมความเจ็บปวดที่แสนทรมานนี้เด็ดขาด และตั้งแต่วันนั้นฉันก็สัญญากับตัวเองว่าจะต้องแก้แค้นพวกสิ่งมีชีวิตสองขาให้ได้

ฉันจะพุ่งชนพวกแกให้ล้มลงกับพื้น เหยียบย่ำร่างของพวกแกด้วยเท้าของฉัน และจะใช้พลังไฟที่ตื่นขึ้นมาเผาพวกแกทั้งเป็นให้รู้ซึ้งถึงความทรมาน “ดวงตาของหมูป่าเปลี่ยนเป็นสีแดง

ทันใดนั้นเอง พี่ใหญ่ก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่เล็ดลอดออกมาจากตัวของหมู่ป่ากลายพันธุ์และรีบเปิดฉากโจมตีในทันที

“ย้า~!” เขาส่งเสียงตะโกนพร้อมกับวิ่งเข้าไปหาหมูป่า และเมื่ออยู่ในระยะโจมตี เขาก็ยกดาบเหล็กในมือขวาขึ้น รวบรวมพลังไซโอนิกส์ใส่ลงไปในตัวดาบ และฟันออกไปอย่างรุนแรง

“สึบ” ดาบเหล็กฟันลงไปที่ร่างของหมูป่ากลายพันธุ์

“อ๊าก~”เสียงกรีดร้องของหมู่ป่ากลายพันธุ์ดังสนั่นไปทั่วทั้งผืนป่า

จากนั้นหมูป่ากลายพันธุ์ก็พ่นลูกไฟขนาดเท่าบาสเก็ตบอลออกมาจากปากของมัน

แต่อย่างไรก็ตาม พี่ใหญ่สามารถพลิกตัวและกระโดดหลบออกไปได้ทันเวลา

“พวกนายระวังตัวด้วย หมูป่ากลายพันธ์ตัวนี้มีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับสอง” พี่ใหญ่ตะโกนบอกน้องๆ

ขณะเดียวกัน หมูป่ากลายพันธุ์ก็วิ่งตรงไปหาพี่ใหญ่ที่กระโดดไปหลบอยู่หลังต้นไม้

“ปัง” หมูป่ากลายพันธุ์กระแทกต้นไม้ใหญ่ล้มลง และยังคงไล่พุ่งโจมตีใส่พี่ใหญ่อย่างต่อเนื่อง

“ปัง ปัง ปัง” ต้นไม้ทุกต้นที่พี่ใหญ่ไปแอบอยู่ด้านหลังถูกหมูป่ากลายพันธุ์ชนล้มจนหมด "เอาแต่หนีอยู่ได้ ช่างน่ารำคาญจริงๆเลย!"

พี่ใหญ่ใช้ภูมิประเทศที่ซับซ้อนของป่าในการโจมตีหมูป่ากลายพันธุ์เป็นระยะๆ ส่งผลให้หมูป่าได้รับบาดเจ็บ และมีบาดแผลกับเลือดปรากฏตามร่างกายมากมาย ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง แต่หมูป่ากลายพันธุ์ก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างมากที่ถูกสิ่งมีชีวิตสองขาโจมตี

"น้องสามน้องสี่ตามฉันมา ถึงแม้ว่าระดับพลังของหมูป่ากลายพันธุ์จะแข็งแกร่งกว่าพวกเราก็ตาม แต่ความคล่องตัวของพวกเรานั้นถือว่าเหนือกว่ามันอยู่หลายขั้น ฉันเชื่อว่าเราสามารถช่วยพี่ใหญ่ต่อสู้ได้" น้องคนที่สองพูด

น้องสอง สาม และสี่ล้วนเป็นมนุษย์ที่มีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับหนึ่งเช่นเดียวกับพี่ใหญ่ของพวกเขา ซึ่งคนที่อยู่ในระดับหนึ่งนั้นส่วนใหญ่จะเป็นผู้ที่พลังพิเศษยังไม่ตื่นขึ้นมา

แต่อย่างไรก็ตาม ด้วยการออกกำลังกายเป็นประจำ พวกเขาจึงมีพลังที่เหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไป

"เจ้าพวกบ้า ฉันยังไม่ทันได้สั่งให้เข้ามาเลยไม่ใช่หรือไง " พี่ใหญ่หันไปมองน้องๆและพูด “อย่าได้ผลีผลามโจมตีเชียวล่ะ”

"อึก" หมูป่ากลายพันธ์ถูกโจมตีอีกครั้ง และตัวสีดำของมันในตอนนี้ก็ได้ถูกย้อมไปด้วยของเหลวสีแดง “เจ้าพวกสิ่งมีชีวิตสองขาเอาแต่กระหลบไปมาอยู่ได้ น่ารำคาญจริงๆ ”

การต่อสู้นี้ดำเนินไปเกือบครึ่งชั่วโมง ซึ่งส่งผลให้ทั้งสี่คนที่เคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลาต่างรู้สึกเหนื่อย

“อดทนกันไว้ก่อน อีกไม่นานเจ้าหมูป่ากลายพันธุ์นี่ก็น่าจะตายแล้ว” พี่ใหญ่พูด

"ครับ!"น้องทั้งสามตอบกลับ

จากนั้นทั้งสี่คนก็เริ่มเข้าโจมตีหมูป่าอีกครั้ง และการโจมตีที่ทำมาทั้งหมดก็ส่งผลให้หมูป่ากลายพันธุ์สูญเสียเลือดจำนวนมาก จนในที่สุดมันก็หยุดนิ่งและไม่วิ่งไล่ตามใครอีกต่อไปได้

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงลมหายใจของหมูป่าก็ค่อยๆอ่อนลง

“ฮุว ฮุว ฮุว!” ชายสี่คนหายใจหอบ และร่างกายก็ใกล้จะถึงขีดจำกัดเต็มที

“ในที่สุดพวกแกก็หยุดอยู่นิ่งๆสักที”

"มีบางอย่างผิดปกติ!" พี่ใหญ่ตะโกน

ทันใดนั้น ร่างของหมูป่ากลายพันธุ์ก็มีเปลวไฟลุกโชน และลูกไฟขนาดเท่าบาสเก็ตบอลก็ปรากฏขึ้นรอบๆตัวของหมูป่ากลายพันธุ์

“แย่แล้ว เจ้าหมูป่ากลายพันธ์มันแสร้งว่าหมดเรี่ยวแรง พวกนายทุกคนรีบถอยออกไปจากตรงนั้นเร็วเข้า!” พี่ใหญ่พูดอย่างเร่งรีบ

แต่กว่าร่างกายที่เหนื่อยล้าของพวกเขาจะตอบสนองมันก็สายเกินไปแล้ว ลูกไฟจำนวนมากพุ่งเข้าหาพวกเขาด้วยความเร็วสูง และไม่มีช่องว่างที่จะให้พวกเขาหลบหนีออกไปได้เลย พวกเขาทำได้เพียงแค่ใช้ดาบเหล็กออกมาปัดป้องลูกไฟทีละลูก ซึ่งส่งผลให้พลังงานในร่างกายลดลงไปอย่างมาก

"เจ้าหมูป่ากลายพันธุ์หายไป ทุกคนระวังตัวด้วย" พี่ใหญ่ตะโกน

ทันใดนั้นเอง หมูป่ากลายพันธุ์ก็พุ่งชนน้องคนที่สี่จากด้านหลัง และเขี้ยวที่แหลมคมของมันก็แทงทะลุเกราะแล้วเสียบเข้าช่องท้องของเขาจนเป็นรู

จากนั้นมันก็เหวี่ยงร่างของน้องคนที่สี่ขึ้นไปบนอากาศ และร่างของเขาก็ค่อยๆตกลงมาสู่พื้นดิน

ไม่มีใครคิดมาก่อนเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น!

"ไม่นะ!"

"น้องสี่!"

น้องสองและน้องสามตะโกนออกมาด้วยความโศกเศร้า

"ย๊า~!" พี่ใหญ่ตะโกนออกมาด้วยความโกรธและพุ่งเข้าหาหมูป่ากลายพันธุ์ เขาจับมีดเหล็กด้วยมือทั้งสองข้าง และอัดพลังงานไซโอนิกส์ทั้งหมดลงในดาบเหล็ก จากนั้นเขาก็ใช้กำลังทั้งหมดที่เหลืออยู่แทงไปที่หัวของหมูป่ากลายพันธ์

“ฉึก” ปลายดาบแทงเข้าไปที่หัวอย่างจัง

“พวกแกจงลิ้มรสกับความเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียครอบครัวไปซะ” หมูป่ากลายพันธุ์มองดูสิ่งมีชีวิตสองขาก่อนที่ร่างของมันจะค่อยๆล้มลง

พี่ใหญ่คลายมือของตัวเองที่ถือดาบเหล็กออกแล้วล้มลงบนพื้นเช่นกัน

……

“พี่ใหญ่ เลือดของน้องสี่ไม่หยุดไหลเลย เราจะทำยังไงดี” มือของน้องสองเต็มไปด้วยเลือด โดยตัวเขาได้พยายามห้ามเลือดทุกวิถีทางแล้ว แต่เลือดของนายสี่ก็ยังคงไหลออกมาอยู่ดี

“เราไม่น่าพาเขามาที่นี่เลย” น้องสามนั่งลงและจับร่างของน้องสี่

พี่ใหญ่ไม่หันกลับมามอง เขากำหมัดแน่นและหักห้ามไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ และชีพจรชีวิตของน้องสี่ก็ค่อยๆเต้นช้าลง

“ฟู่ว” ลมกระโชกแรงพัดผ่าน และใบไม้ก็ปลิวไปตามทิศทางของสายตามลม

ในขณะนั้นเอง ร่างๆหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมา และใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางที่เรียวบางหนีบใบไม้ที่กำลังร่วงหล่นเอาไว้