หาอาหาร

"ต่อแต่นี้พวกนายทั้งหมดจะเป็นทีมเก็บเกียวพลังงานที่1ชั่วคราว " ตอนนี้หลินเฟิงมีไดโนเสาร์ทั้งหมด 16ตัวโดยแบ่งเป็นแรปเตอร์ 7 ตัว ไดโลโฟซอรัส3 ไดมอร์โฟดอน 3 เฮเทอโรดอนต์ 3 ตัว นั้นแสดงว่าไดโนเสาร์ 4 ประเภทที่ฐานการผลิตขั้นแรกสามารถผลิตได้ เขาทำการฟักออกมาหมดแล้ว

ฐานการผลิตเหลือพลังงานอยู่เพียง 90 หน่วย มันไม่เพียงพอที่จะสร้างไข่อีก!

เพราะฉะนั้นตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการหาพลังงาน หลินเฟิงสั่งการทีมเก็บเกียวพลังงานในทันที

"โฮรกกก"

นักรบไดโนเสาร์คำรามและหันไปเริ่มปฏิบัติการ ไดโนเสาร์ทั้งหมดเคลื่อนไหว แรปเตอร์เดินไปสำรวจบริเวณโดยรอบ ไดมอร์โฟดอนบินขึ้นไปบนฟ้าเพื่อสังเกตุรอบๆ

เฮเทอโรดอนต์ 3 ตัวเริ่มเก็บเกียวพลังงานบริเวณใกล้ฐาน ปากของมันกัดลงบนกิ่งไม้และเคี้ยว เพียงไม่นานมันกลืนลงท้องไป อย่างไรก็ตามหลังจากสิ่งที่มันกลืนลงช่องท้องไป จะย่อยสลายอย่างรวดเร็วเพื่อเป็นพลังงานส่งกลับไปยังฐาน

มันไม่เพียงแต่กินพืชเพื่อส่งพลังงาน แต่ยังรวมไปถึงสัตว์และแร่ธาตุต่างๆด้วย

หลินเฟิงสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังงานของฐานค่อยๆเพิ่มขึ้น -พลังงานเดิมที่ฐานมีคือ90 ในไม่ช้ามันขยับขึ้นไปเป็น 91 และยังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง 92,93..

ขณะที่หลินเฟิงนั่งอยู่ที่ห้องบัญชาการ หน้าจอโฮโลแกรมปรากฎอยู่ที่เบื้องหน้าหลายหน้าจอ ทุกสิ่งที่พวกไดโนเสาร์เห็นจะสร้างเป็นภาพไดนามิกและส่งกลับไปที่ฐาน

ที่หน้าจอที่4 มันฉายภาพของวัว3ตัว ห่างไปประมาณหนึ่งพันห้าร้อยเมตร

เป็นไปได้ว่าหากวัวสามตัวเข้ามาโจมตี มันจะต้องสร้างความเสียหายแก่เขาแน่!

ถัดไปเป็นหน้าจอที่ 6 ห่างไป1กิโลเมตร เสือยักษ์ที่มีเขี้ยวขนาดใหญ่นอนอยู่ แม้ว่าจะมีเพียงตัวเดียวหลินเฟิงก็ไม่กล้าที่จะดูถูกประสิทธิภาพการรบของมัน

นี้คือสัตว์ร้ายที่อยู่ใกล้ฐานที่สุดที่หลินเฟิงเห็น ถ้าพวกมันไม่ยังไม่เข้าใกล้ฐานเขาก็ยังไม่คิดจะไปยุ่งกับมัน

พอหลินเฟิงผ่อนคลายขึ้น ท้องของเขาก็เริ่มประท้วง ตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นหลินเฟิงไม่ได้กินอะไรเลย ทำให้ตอนนี้เขารู้สึกหิว

ไม่มีอาหารภายในหอคอย เขาต้องรีบหาอาหาร หลินเฟิงคิดจะไปเอาอาหารที่ร้านสะดวกซื้อ ตามถนนจะมีปั้มน้ำมันและร้านสะดวกชื้ออยู่ตลอดทางจนถึงเมือง ถ้าเป็นคนธรรมดาพวกเขาต้องเดินฝ่าป่าเพื่อไปให้ถึงถนนและตามหาร้านสะดวกชื้อ โอกาศรอดชีวิตของพวกเขาจะต่ำมาก

หลินเฟิงไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น เขาสามารถให้ไดมอร์โฟดอนบินผ่านป่าเพื่อไปยังร้านสะดวกชื้อแล้วใส่อาหารลงในถุง จากนั้นก็ให้มันบินกลับมา

พอคิดได้เช่นนี้ หลินเฟิงสั่งการให้ไดมอร์โฟดอนตัวหนึ่งแยกจากกลุ่มทันที เขาเรียกมันกลับมาที่ฐานก่อนเป็นอันดับแรก หลินเฟิงจัดการหาผ้าแล้วฉีกมันออก ก่อนจะไปพันไว้ที่เล็บของไดมอร์โฟดอน

นี้เป็นเพระว่าเขากลัวว่าตอนมันยกถุงอาหาร มันจะทำถุงขาดและล้นลงไปก่อนที่จะกลับมาถึงฐาน

จากนั้นหลินเฟิงค่อยสั่งให้มันบินไปทางถนนหน้าสถานี ด้วยความเร็วของมันคงใช้เวลาแค่10นาทีเพื่อบินไปถึง

ขณะที่มันกำลังบินไปเรื่อยๆ ดวงตาของมันก็มองสำรวจไปรอบๆ ฉายภาพสัตว์ร้ายเบื้องล่างให้หลินเฟิงเห็น มันเป็นแมลงฝูงหนึ่ง ปีกของมันแวววับสะท้อนแสง ความเร็วของมันเกินกว่าตาคนจะมองทัน เพียงพริบตาพวกมันก็หายไป!

"เร็วมาก!"หลินเฟิงอุทาน ขนาดเป็นดวงตาของไดมอร์โฟดอนยังมองตามไม่ทัน!

ภาพของฝูงแมลงปรากฎบนหน้าจอแค่พริบตาเดียว หลินเฟิงที่ได้รับการปรับยีนแล้ว ทำให้การมองเห็นพัฒนาไปมากยังแทบมองไม่ทัน ถ้าเป็นคนธรรมดาคงไม่มีสิทธิ์ได้เห็นมัน!

หลินเฟิงภาวนาในใจว่าอย่าให้มันบินมาทางฐานเลย ด้วยความเร็วระดับนี้มันจะทำให้นักรบไดโนเสาร์ของเขาพ่ายแพ้! เรื่องนี้ทำให้หลินเฟิงตระหนักอย่างแท้จริง พลังที่เขาครอบครองอยู่ยังไม่สามารถเอาชีวิตรอดจากโลกใบนี้ได้

ขณะกำลังคิด ภาพโฮโลแกรมก็ฉายภาพสัตว์ประหลาดหลากหลายชนิดตลอดทาง รวมๆแล้วน่าจะประมาณ300ตัว ไดมอร์โฟดอนบินออกจากป่าได้สำเร็จ บนถนนยังมีสัตว์ร้ายเดินอยู่อีกจำนวนมาก

ไดมอร์โฟดอนยังคงบินไปตามถนน ดูท่ายิ่งเวลาผ่านไปสัตว์ร้ายก็ยิ่งเพิ่มจำนวนขึ้น เมื่อวานจำนวนของพวกมันยังน้อยกว่านี้มาก ถ้าอัตราการเพิ่มจำนวนของมันยังคงเป็นแบบนี้ มนุษย์คงไม่มีที่อยู่อาศัยจริงๆแล้ว

บินตามถนนมาสักพักไดมอร์โฟดอนก็เห็นร้านสะดวกชื้อ หลินเฟิงเห็นอาหารของพวกเขาอยู่ตรงหน้าแต่ไม่สามารถไปเอามันได้ ปัญหาคือฝูงหมาป่าที่เดินป้วนเปี้ยนรอบร้านสะดวกชื้อ

พวกมันดูแล้วไม่ค่อยแข็งแกร่ง แต่ถึงอย่างนั้นถ้าไดมอร์โฟดอนโดนพวกมันรุมก็หมดทางรอด แร็ปเตอร์ไม่สามารถวิ่งผ่านป่าที่มีสัตว์ที่ดุร้ายจำนวนมากได้ ทั้งมันยังเสี่ยงต่อการเจอสัตว์ที่ซ่อนตัวซุ่มโจมตี และถ้าเขาส่งแรปเตอร์ไป ฐานการผลิตจะตกอยู่ในอันตราย

"ทำยังไงดี!"หลินเฟิงนึกหาวิธี การกำจัดฝูงหมาป่าตรงหน้าด้วยไดมอร์โฟดอนตัวเดียวแทบเป็นไปไม่ได้ "หรือจะลองบินไปหาที่อื่นก่อน?"

ขณะที่หลินเฟิงกำลังจะออกคำสั่ง หน้าจอโฮโลแกรมก็ฉายภาพมนุษย์คนหนึ่ง...

เขาซ่อนตัวอยู่หลังรถที่พังอยู่กลางถนนไม่ไกลจากร้านสะดวกชื้อ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเล็งอาหารในร้านสะดวกชื้ออยู่ ถึงแม้ว่ามีหมาป่าอยู่รอบๆร้าน แต่เขากลับค่อยๆย่องเข้าไปใกล้ขึ้น

ดูเหมือนว่าเขาจะมั้นใจว่าเขาแอบไม่ให้หมาป่าเห็นแล้ว แต่หมาป่าพวกนี้จมูกของมันมีความมีต่อกลิ่นยิ่งกว่าหมาป่าธรมมดาหลายเท่า เพียงลมที่พัดผ่านร่างเขาไป พากลิ่นของเขาไปทางหมาป่าที่ดุร้าย

ฮูวววว!

มันหอนออกรอบหนึ่งก่อนวิ่งไปทางชายคนนั้น ความไวของหมาป่าไม่ต้องพูดถึง เพียงแค่มันถีบเท้าทีหนึ่งก็กระโจนไปไกล5เมตร เพียงพริบตาเดียวก็เข้าใกล้ชายคนนั้นแล้ว

หลินเฟิงนึกได้แต่ภาพที่ชายคนนั้นถูกฝูงหมาป่ารุมขย้ำ แต่วินาทีต่อมาเขาก็ทำให้หลินเฟิงตกตะลึง! ชายคนนั้นพอเห็นหมาป่าวิ่งเข้ามา พลันขยับตัวเพื่อวิ่งหนีทันที เกิดเสียงพัดผ่านของลมทีหนึ่ง หมาป่าที่เข้ามาใกล้ถูกทิ้งห่างทันที ความเร็วของเขายังเร็วกว่าหมาป่าอีกเท่าหนึ่ง!

ด้วยความเร็วที่ต่างกัน เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็ทิ้งห่างจากหมาป่าไปไกล แต่ถึงอย่างนั้น หมาป่าก็ยังไม่หยุดวิ่งตามและไล่ไปต่อ

"ได้โอกาศแล้ว"หลังจากหายตะลึง หลินเฟิงรีบสั่งให้ไดมอร์โฟดอนเข้าไปในร้านสะดวกชื้อทันที ที่ต้องให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกคืออาหารและน้ำดื่ม หลินเฟิงสั่งให้ไดมอร์โฟดอนหยิบถุงมาสามถุงใหญ่ จากนั้นจัดการกวาดอาหารในร้านสะดวกชื้อ

หลังจากเอาอาหารใส่ถุงเสร็จเรียบร้อย หลินเฟิงกลัวว่าหมาป่าจะกลับมาอีก เขารีบสั่งให้ไดมอร์โฟดอนกลับฐานทันที

เพราะต้องเอาอาหารกลับไปด้วย ความเร็วของมันตอนนี้จึงต่ำมาก หลินเฟิงคิดว่าถ้าเมื่อเช้ามันไม่ได้กินเนื้อหนูยักษ์ไป จนร่างกายตอนนี้แข็งแกร่งกว่าเก่า เกรงว่าตอนนี้มันคงบินกลับฐานไม่ไหว

ระหว่างทางกลับยังคงเป็นเหมือนเดิม หลินเฟิงที่นั่งอยู่ในห้องบัญชาการ มองไปที่ค่าพลังงานฐาน ตอนนี้จาก90 มันขึ้นมาเป็น 218 แล้ว เขาคิดว่ามันค่อนข้างช้า

เงื่อนไขการอัพเกรดฐาน คือต้องมีฐานย่อย 5 ฐาน และแต่ละฐานย่อยจะต้องใช้พลังงาน 1 ล้านหน่วยในการสร้าง ซึ่งเป็นจำนวนมหาศาล!

ถ้าความเร็วในการเพิ่มพลังงานฐานเป็นอย่างนี้ เขาจะไม่มีวันอัพเกรดฐานการผลิตหลักได้

"เฮ้! ผู้ช่วยตัวน้อย นายช่วยบอกเรื่องอัตราการเพิ่มของพลังงานฐานหน่อยได้มั้ย?" หลินเฟิงถามผู้ช่วยของเขา มันเป็นเหมือนAIของฐาน ทั้งการพูดและวิธีการพูดของมันแทบจะเหมือนคนจริงๆเลย แม้แต่AIก็ยังมี! เทคโนโลยีของฐานการผลิตอาวุธชีวภาพนี้ก้าวหน้าไปกว่าโลกตอนนี้ไปมาก

หลังจากเสียงของหลินเฟิง มันพูดขึ้นทันที "พลังงานฐานที่ได้จะแตกต่างกันไปตามทรัพยากรที่ส่งมาให้ฐาน ยกตัวอย่างเช่น ไม้1กิโลกรัมจะเปลี่ยนเป็นพลังงานฐาน 1 หน่วย ถ้าเป็นแร่ที่มีค่าอื่นๆ ฐานการผลิตจะพิจารณาอีกที"

"หืมม~!"หลินเฟิงเริ่มเข้าใจถึงหลักการสะสมพลังงานแล้ว ถ้าเป็นแร่อื่นๆพลังงานที่ได้น่าจะมากกว่าไม้หลายเท่า

"อย่างนี้ก็เข้าทางเราเลยสิ!"หลินเฟิงยิ้มออกมาเหมือนคิดอะไรออก จังหวัดเจียงซีนี้ไม่เพียงแต่ขึ้นชื่อเรื่องการเกษตร แต่ยังมีชื่อเสียงเรื่องการทำเหมืองขุดแร่

คิดได้เช่นนี้ก็พอวางแผนเผื่อในอนาคตได้แล้ว

"เรื่องตอนนั้นค่อยไปคิดทีหลัง ทำเรื่องตรงหน้านี้ก่อน"พอเห็นไดมอร์โฟดอนขนอาหารมาถึง หลินเฟิงเลิกคิดเรื่องต่างๆแล้วลงไปชั้นหนึ่ง

อาหารที่ขนมานั้นค่อนข้างเยอะ ได้บะหมี่มาหลายแพ็ค อาหารกระป็องอีกหลายจำนวน เนื้อก็ได้มามากพอ ทั้งขนมและน้ำอีก พอที่จะกินอยู่สำหรับ 6 คนไปได้อีก 7 วัน

เห็นอาหารตรงหน้าหลินเฟิงยิ่งหิว เขาขึ้นไปชั้น3ทันที ที่ชั้น 3และ4 เป็นพื้นที่สำหรับพักอาศัย มีอุปกรณ์ต่างๆสำหรับใช้ชีวิตประจำวันเช่น ตู้เย็น ไมโครเวฟ เครื่องกรองน้ำ เครื่องซักผ้า และอื่นๆ

แน่นอนว่าเครื่องปรับอากาศมีอยู่ทุกชั้นอยู่แล้ว และยังมีบางอย่างที่เกินจำเป็นต่อการใช้ชีวิตประจำวันด้วย เช่น เครื่องแปรรูปเนื้อ เครื่องทำอาหารสำเร็จรูป และอื่นๆอีก

ชั้นสามประกอบไปด้วยห้องนอน 3 ห้องรับแขก1 ห้องน้ำ2 ห้องครัว1

หลินเฟิงเดินไปที่ห้องครัวและจัดการเก็บตุนอาหารทันที จากนั้นค่อยทำบะหมี่ออกมาชามหนึ่ง พอกินเข้าไปต้องอุทานอีกรอบ"อร่อย!"

__________________________________