ยอมรับข้อเสนอ

"เดี่ยวก่อนสิ! พาครอบครัวของฉันไปด้วยได้ใหม?"

พอเห็นหลินเฟิงกำลังจะไป หยูชิงเฟยเริ่มกระวนกระวาย ตอนนี้เขาเป็นทางรอดเดียวของครอบครัวเธอ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะทำทุกวิธีทางให้หลินเฟิงช่วยเหลือครอบครัวของเธอให้ได้

"ฉันก็บอกไปหลายรอบแล้วไงว่า..."

พอได้ยินหลินเฟิงจะพูดเหมือนเดิมอีกรอบ หยูชิงเฟยพูดขึ้นแทรกทันที"แต่ฉันมีข้อแลกเปลียน"

"โห่~ ใหนลองว่ามาสิ"

หยูชิงเฟยสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนรอบหนึ่ง ดวงตาฉายแววตัดสินใจเด็ดขาดก่อนพูดขึ้น"ถ้านายตกลงที่จะดูแลครอบครัวฉันอย่างดี ฉันจะยอมเป็นแฟนของนาย!!"

"เดียวสิชิงหยู ลูกพูดอะไรของลูกนะ"

"นั้นสิ เรื่องนี้แม่ไม่เห็นด้วย"

พ่อแม่ของหยูชิงเฟยไม่เห็นด้วยในทันที

"แต่พ่อ แม่ พวกเราไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว"

หลังจากได้ยินหยูชิงเฟยพูด หลินเฟิงหัวเราะออกมาและพูดตอบ"นี้เธอรู้รึเปล่าว่าพูดอะไรออกมา"

"ฉันรู้! แล้วนายจะหัวเราะทำไม?"ได้ยินเสียงหัวเราะที่แดกดันของเขา หยูชิงเฟยหัวเสียขึ้นมาทันที

"ฉันจะบอกเธออีกรอบ กฎหมายบนโลกนี้มันใช้การไม่ได้แล้ว เพราะเรื่องการแย่งอาหารอาจทำให้คนต้องฆ่ากัน ลองคิดดูสิ ถ้าโลกใบนี้มีแต่สัตว์ร้ายเดินเต็มไปหมดแล้วใครจะมานั่งทำไร่ไถ่นาเพื่อขายอาหารให้พวกเธอกิน ส่วนเรื่องเนื้อสัตว์เธอเลิกคิดไปได้เลย อาหารจะยิ่งน้อยลงไปเรื่อยๆ เงินจะไม่ใช่ปัจจัยสำคัญอีกต่อไป พวกเขาจะแลกเปลียนอาวุธปืนหรือสิ่งของที่ใช้ประโยชน์ต่างๆ... รวมไปถึงผู้หญิงด้วย! และด้วยพลังที่ฉันครอบครองอยู่ เธอคิดว่าฉันจะขาดแคลนผู้หญิงมั้ยล่ะ? ถ้ายอมตกลงข้อเสนอของเธอนอกจากเธอแล้ว ฉันยังต้องมานั่งดูแลครอบครัวเธออีก"

"นะ-นายคิดว่าข้อแลกเปลี่ยนนี้ นายเป็นฝ่ายเสียผลประโยชน์งั้นเหรอ!!" หยูชิงเฟยหน้าแดงเพราะความโกรธ นั้นยิ่งเพิ่มเสน่ห์ของเธอเข้าไปอีก

เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเธอจะโดนผู้ชายปฎิเสธ ตอนแรกที่เธอบอกว่าจะเป็นแฟนของเขา เธอคิดว่าเขาจะต้องรีบรับข้อเสนอของเธอทันที แต่เธอคิดผิด เขาไม่เพียงแต่ไม่สนใจกลับกันเขากับบอกว่าเป็นเขาที่เสียผลประโยชน์เสียเอง ไอบ้านี่จะรู้รึเปล่าว่ามีผู้ชายมากขนาดใหนที่พยายามเข้ามาจีบเธอ

"ก็ใช่! แล้วอีกอย่างถ้าฉันต้องการร่างกายของเธอตอนนี้ เธอจะตอบโต้อะไรฉันได้!"หลินเฟิงพูดพร้อมกับมองสำรวจรูปร่างของหยูชิงเฟย

พอได้ยินคำพูดของเขาและเห็นสายตาที่หื่นกระหายของหลินเฟิงกำลังมองร่างของตัวเองอยู่ หยูชิงเฟยโกรธจนต้องด่าออกไป"นายนี่มันชั่วจริงๆ!!!"

เห็นทั้งสองคนกำลังจะทะเลาะกัน หลินซู่รีบพูดขึ้น"เฟิงเอ๋อ ลูกอย่าพูดอย่างนั้นสิ แม่กับพ่อสนิทกับครอบครัวของหนูชิงเฟยมากเลยนะ ช่วยพวกเขาเถอะ"

พอได้ยินว่าแม่ของเขารู้จักหยูชิงเฟย หลินเฟิงร้องเอ๊ะออกมาคำหนึ่งก่อนถาม"แม่รู้จักเธอด้วยหรอ"

"รู้จักสิ เฟยเอ๋อจะกลับมาที่หมูบ้านทุกปีเลยนะ"

"ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นเธอเลยล่ะ"หลินเฟิงงงงัน สาวสวยขนาดนี้กลับมาที่หมู่บ้านทุกปี ทำไมเขาจำไม่ได้ว่ามีสาวสวยมาที่หมู่บ้านนะ

เห็นใบหน้ามึนงงของลูกชายเธอ หลินซู่อธิบายทันที"ไม่แปลกหรอกปกติเฟยเอ๋อจะมาช่วงเดือนกรกฎาคม และทุกปีลูกจะมาต้นเดือนสิงหาคม ตอนนั้นเธอก็กลับไปแล้ว"

หลังจากพูดกับแม่เขาเสร็จ หลินเฟิงก็หันไปมองหยูชิงเฟย พูดตามตรงแล้วเธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดที่เขาเคยเห็น หน้าตาอ่อนหวานน่ามอง ขาอันเรียวบาง ผิวขาวราวกับหิมะ ผมยาวสีดำเงางามแถมหน้าอกขนาดใหญ่นั้นอีก หลินเฟิงไม่อาจหาข้อติในตัวหยูชิงเฟยได้เลย ทั้งทัศนคติหรือนิสัยใจคอ หน้าของเธอไม่มีร่องรอยของเครื่องสำอางค์ เรียกได้ว่าสมบรูณ์แบบ เป็นภรรยาในอุดมคติของผู้ชายทั่วโลกแน่นอน!

แค่เขามองเธอ หัวใจดวงน้อยของเขาก็มีชีวิตชีวาขึ้นในทันที เขารู้สึกว่าต่อให้เขายืนเถียงกับเธอตรงนี้ทั้งวันก็ยังได้ เสียงของเธอทั้งอ่อนหวานและน่าฟัง ที่สำคัญที่สุดเธอพยายามทุกวิธีเพื่อจะช่วยพ่อแม่ของเธอ หลินเฟิงชื่นชมเธอเล็กน้อย เขายิ้มขึ้นและพูดออกไป "ถ้าแม่ของฉันบอกให้ช่วยครอบครัวเธอแบบฟรีๆ ฉันก็เสียเปรียบเต็มๆ ฉันก็ควรได้รางวัลเล็กๆน้อยๆ ข้อเสนอก่อนหน้านี้ถือว่าฉันตกลง"

"เดี่ยวก่อน! อย่างนั้นนายก็มีแต่ได้กับได้นะสิ เพราะป้าหลินก็บอกให้นายช่วยดูแลเราอยู่แล้ว ก็เหมือนกับนายได้ตัวฉันไปฟรีๆเลยนะสิ"เพราะการเถียงกันก่อนหน้านี้ ทำให้หยูชิงเฟยรู้สึกไม่พอใจหลินเฟย ทำให้เธอต้องการเอาชนะและทำให้เขารู้สึกเสียใจที่ไม่รับข้อเสนอของเธอตั้งแต่แรก ตอนนี้เธอมีป้าหลินคอยเป็นปากเสียงให้ หยูชิงเฟยรู้สึกถึงชัยชนะอยู่แค่เอื้อม

เราพูดคำหนึ่ง เธอเถียงกลับคำหนึ่งตลอด ในหัวหลินเฟิงคิดหาข้ออ้างที่เหมาะสมจากนั้นยิ้มตอบ"ฮ่าฮ่า~ เธอนี้เข้าใจอะไรยากจริงๆ"

"ว่าไงนะ! นายว่าฉันโง่เหรอ"หยูชิงเฟยเดือดดาลมากกว่าเก่า

เห็นสาวสวยโมโหจนหน้าแดงช่วยเพิ่มเสน์ของเธอขึ้นไปอีก หลินเฟิงคิดว่าแกล้งสาวสวยนี้มันสบายอารมณ์จริงๆ หัวใจพลันผ่อนคลายและพูด "เปล่า ฉันจะอธิบายให้ฟัง แม่ฉันแค่บอกว่าให้ช่วยพวกเธอ แต่ฉันไม่จำเป็นต้องไปนั่งดูแลพวกเธอ ครอบครัวของเธอจะมาอยู่กับฉันได้ก็จริง แต่เรื่องอาหารฝ่ายของเธอจะต้องหากันเองและฉันจะไม่รับผิดชอบส่วนนั้น ส่วนในข้อตกลงของเธอคือดูแลครอบครัวของเธอ'อย่างดี' ฉะนั้นฉันจะจัดอาหาร3มื้อให้ทุกวันแน่นอน รวมถึงที่พักอย่างดี!"

พอลองคิดตามที่เขาพูด หยูชิงเฟยอดยอมรับไม่ได้ ถ้าต้องให้ครอบครัวเธอออกไปเสี่ยงอันตรายหาอาหารข้างนอกนั้น แค่คิดก็น่ากลัวแล้ว คิดไปคิดมา18ตลบพลางสำรวจหลินเฟิงไปด้วย กลับคิดว่ารูปร่างและหน้าตาของเขาดูดีมากเลย ผิวก็ขาวเนียน รูปร่างเข้าขั้นสมบูรณ์แบบ ถ้าให้วัดจากสายตาเขาน่าจะสูงกว่าเธอประมาณ10 ซม. เธอสูงประมาณ170กว่าๆ เขาก็น่าจะ180กว่าๆได้ แถมเวลายิ้มยังมีลักยิ้มน่ารักอีกด้วย มองไปแล้วดูดีทุกอย่าง เลื่อนสายตาไปเลื่อนสายตามาไปสบตากับเขาเข้าพอดี พลันก้มหน้าตอบว่า"พูดแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบแล้ว!"

หยูชิงเฟยหารู้ไม่ว่า ก่อนที่เขาจะได้เจอกับไข่ที่เป็นฐานการผลิตอาวุธชีวภาพ แล้วให้มันปรับร่างกายของเขา หลินเฟิงมีผิวค่อนข้างค้ำไม่เรียบเนียน ตัวใหญ่คล้ายโคถึก ถึงหน้าตาไม่เปลี่ยนแต่รูปร่างผิวพรรณและเสน์เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว ดวงตาแจ่มใสน่ามองอีก

นี้อาจจะเป็นเหตุผลว่าตอนที่เขามาช่วย พ่อกับแม่ถึงกับต้องถามซ้ำไปรอบหนึ่ง

หลินเฟิงเห็นเธอคล้ายยอมรับก็รีบพูดขึ้น"เอาล่ะ ฉันเสียเวลาไปมากแล้ว ไปกันเถอะ"

"หยุดก่อน! พาฉันไปด้วยเถอะ ฉันขอร้อง"หลิวเล่ยขอร้องออกมา แต่หลินเฟิงเหมือนกับไม่ได้ยินเขาสั่งให้พวกไดโนเสาร์มารวมตัวกัน

ระหว่างนั้นคนที่อยู่ที่นี้ก็เริ่มขอร้องกันออกมา

"หลินเซียว พวกเราเป็นเพื่อนกันใช่ใหม? นายช่วยพูดให้ฉันหน่อยสิ"

"หลินชู่ ขอร้องละพาฉันกับลูกชายไปด้วยนะ"

ดูเหมือนว่าหลินเซียวและหลินซู่เริ่มที่จะใจอ่อน พวกเขาหันมามองหน้าหลินเฟิง

"เฟิงเอ๋อ..."ขณะที่หลินซู่เริ่มพูดขึ้น หลินเฟิงชิงพูดทันที

"ก็ได้ แต่ฉันมีที่นั่งสำหรับสำหรับคนที่นี้ไม่พอ วันนี้ก็จงหาบ้านสักหลังแล้วเข้าไปหลบ! วันพร่งนี้ฉันจะกลับมาอีกครั้ง ถ้ายังไม่โดนพวกสัตว์ร้ายฆ่าไปก่อน ฉันสัญญาว่าจะช่วยป้องกันสัตว์ร้ายให้"

หลินเฟิงคิดไตร่ตรองดูแล้ว ทรัพยากรอาหารหายากก็จริงแต่ถ้าลองคิดว่าถ้าสถานะการณ์ยังเป็นแบบนี้ต่อไป ทรัพยากรที่หายากที่สุดก็คือมนุษย์ เขาคิดที่จะตั้งฐานค่ายผู้อพยพขึ้นมา และสถานที่แห่งนี้ก็เหมาะอย่างมาก มันเหมาะกับการปลูกพืชต่างๆเพื่อเป็นเสบียงในระยะยาวโดยเขาไม่ต้องกังวนเรื่องอาหาร

ถ้าเขาทำการกวาดล้างสัตว์ร้ายในป่านี้ให้หมดได้ แผนที่จะตั้งฐานผู้อพยบก็จะเริ่มได้ บางทีที่แห่งนี้อาจเป็นฐานที่ปลอดภัยจากสัตว์ร้ายแห่งแรกของโลก มันจะดึงดูดคนที่มีความสามารถให้มาอยู่ฝ่ายเขา แล้วเขาจะทำการเริ่มแผนต่อไปได้!

เพราะฉะนั้นจนกว่าจะไปถึงจุดนั้นได้ หลินเฟิงต้องเริ่มก้าวแรกก่อน เขาต้องมีพลังมากกว่านี้ ยิ่งมีคนมากเท่าไหร่ความวุ่นวายก็จะตามมา เพื่อจัดการปัญหานั้นสิ่งแรกที่เขาต้องการก็คือพลัง พลังที่ทำให้ทุกคนต้องฟังคำสั่งเขา!!

"ไม่ ไม่ พวกเราอยู่ไม่ได้หรอก" หลิวเล่ยหวาดกลัวมากเมื่อคิดว่าวันนี้เขาต้องอยู่ในบ้านที่มีสัตว์ประหลาดที่หิวกระหายเดินอยู่รอบบ้าน

แต่หลินเฟิงก็ยังไม่สนใจเขาอยู่ดี หลินเฟิงเรียกแรปเตอร์มาแล้วเดินไปหาพ่อแม่ของเขา "พ่อขึ้นไปนั่งสิ"

"มะ-มันจะไม่กัดพ่อหรอ"หลินเซียวนึกภาพที่มันทำร้ายหลิวเล่ยก็เสียวสันหลังวาบ

"ฮาฮา~มันไม่กัดจริงๆ"

หลินเฟิงให้นั่งไปสองคนต่อแรปเตอร์หนึ่งตัว พ่อกับแม่เขานั่งด้วยกันเช่นเดียวกับพ่อแม่ของหยูชิงเฟย หลินเฟิงขึ้นนั่งบนแรปเตอร์ตัวสุดท้ายแล้วค่อยหันไปพูดกับหยูชิงเฟย "ส่วนเธอมานั่งกับฉัน"

"รู้แล้วน่า แล้วฉันต้องขึ้นยังไงล่ะ"หยูชิงเฟยตอบกลับมาทันที

หลินเฟิงจนใจจริงๆ ผู้หญิงคนนี้เราพูดคำหนึ่งเธอเถียงคำหนึ่ง เขาที่อยู่บนหลังแรปเตอร์โน้มตัวลงไปแล้วยกตัวของหยูชิงเฟิงขึ้นมา

พรึบ!

ร่างกายของเธอลอยขึ้น!

วินาทีต่อมาหยูชิงเฟิงก็ขึ้นมานั่งบนแรปเตอร์แล้ว

ที่ด้านหน้าของเธอเป็นหัวที่น่ากลัวของแรปเตอร์ เธอรู้สึกว่าแขนของหลินเฟิงกำลังโอบเอวของเธอเอาไว้ -หยูชิงเฟยรู้สึกถึงความปลอดภัยภายใต้อ้อมแขนของเขา มันแปลกมากบนหลังของแรปเตอร์ เธอไม่รู้สึกกลัวเลยมันกลับเต็มไปด้วยความแปลกใหม่และหนังของมันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกไม่ดี กลับกันมันนุ่มลื่น ทิวทัศรอบๆเหมือนเริ่มเปลี่ยนไป เธอรู้สึกเหมือนภายใต้อ้อมแขนนี้ เธอไม่จำเป็นต้องกลัวอะไร!

ถึงมันจะทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย แต่นี้เป็นครั้งแรกที่เธอถูกผู้ชายกอดและสัมผัสเธอมากขนาดนี้ หยูชิงเฟยหน้าแดงขึ้นและพูดออกไป "นี่! เอาแขนของนายออกไปได้แล้ว"

"ถ้าฉันไม่จับเธอไว้ เดี่ยวเธอก็ตกลงไปหรอก"

"ฉันไม่ตกหรอกน่า!!"

"ฮ่าๆๆ ตอนมันเริ่มวิ่ง เธอก็อย่ามาขอร้องฉันแล้วกัน"

"ไม่มีทาง"

"ไม่ต้องเขินน่า เราเป็นแฟนกันไม่ใช่หรอ?"

"ฉันไม่ได้เขิน แล้วใครเป็นแฟนขอ-.."

"ไม่ใช่หรอ?"

"..."

ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่มีทางเถียงชนะหลินเฟิงเลย นั้นทำให้เธอรู้สึกอารมณ์เสีย กลับกันตอนนี้หลินเฟิงอารมน์ดีมาก ร่างกายของหยูชิงเฟิงสมบรูณ์แบบอย่างแท้จริง ผิวของเธอเนียนนุ่มมาก กลิ่นหอมลอยเข้าจมูกของเขา เอวของเธอบาง แม้เขาจะสัมผัสผ่านเสื้อแต่ไม่อาจปกปิดผิวที่นุ่มนั้นได้

แต่ทว่าขณะที่พวกหลินเฟิงกำลังจะจากไปหลิวเล่ยก็พูดขึ้นอีกครั้ง

"ชิงเฟย เธอจะทิ้งฉันไปอย่างนี้ไม่ได้นะ เราเป็นแฟนกันไม่ใช่หรอ"

เรื่องที่โลกนี้จบสิ้นแล้วกระทบจิตใจเขามาก แล้วพอมาเห็นหยูชิงเฟยที่เขาชอบมานานกลายเป็นของคนอื่น หลิวเล่ยคิดว่าหยูชิงเฟยต้องเป็นของเขาเท่านั้น พอมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ทำให้เขารับไม่ได้

"ห้ะ! ฉันไปเป็นแฟนกับนายตอนใหน?"

"เรามีความรู้สึกดี-"

ไม่ทันให้หลิวเล่ยได้พูดจบประโยค หลินเฟิงพูดขึ้น "ถ้าแกยังไม่หยุดพูดอีก ฉันว่าไม่ต้องรอให้พวกสัตว์ประหลาดฆ่าแกหรอก ฉันจะฆ่าแกเอง!!!"

คราวนี้หลินเฟิงเริ่มโมโหจริงๆ ครั้งแรกหลินเฟิงปล่อยไปเพราะเห็นแก่แม่ของหลิวเล่ย และแน่นอนว่าไม่มีครั้งที่สองอีก

โฮรกกก

บรรยากาศเยีอกเย็นเข้าปกคลุม หลิวเล่ยรีบหุบปากของเขาทันที จิตสังหารนี้เป็นของจริง ถูกต้อง!จิตสังหารนี้เป็นของจริงแน่นอน นักรบไดโนเสาร์พวกนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นนักฆ่าที่แท้จริง

"ไปเถอะ"

พูดจบพวกไดโนเสาร์ก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง

ระหว่างทางกลับฐาน หยูชิงเฟยดูเหมือนจะร่าเริงเป็นพิเศษ เธอถามเรื่องต้นไม้และพืชที่เธอไม่เคยเห็น พวกมันบางต้นส่องแสงออกมาแม้ว่าจะเป็นเวลากลางวันและบางต้นใบของมันก็ใหญ่มาก สุดท้ายแล้วหยูชิงเฟยยังบอกว่าเธอชอบความรู้สึกตอนนั่งอยู่บนแรปเตอร์

หลินเฟิงสงสัยว่าต้นไม้พวกนี้มันมาได้ยังไง บางทีมันอาจจะมีไข่ที่ให้ความสามารถพิเศษแบบไข่ไดโนเสาร์ของเขาอยู่ในต้นไม้พวกนี้ก็ได้! พอลองปืนขึ้นไปดู หลินเฟิงก็ต้องผิดหวัง มันไม่มีแม้แต่โพล่งอยู่ในต้นไม้ด้วยซ้ำและไม่มีสัญญาณของอะไรที่คล้ายๆกันเลย

หลินเฟิงลองนึกดูว่า ต้นไม้ที่เขาปีนขึ้นไปตอนเจอไข่มันใหญ่และสูงขนาดใหน บางทีถ้าเอาผู้ใหญ่20คนมาโอบยังไม่รอบเลยด้วยซ้ำ ในใจคิดไปอีกว่าถ้าเจอต้นไม้ที่ใหญ่ขนาดนี้อีกจะต้องปีนขึ้นไปดูสักรอบ

เพียงไม่นานพวกหลินเฟิงก็กลับมาถึงฐาน พอเห็นหอคอยแล้วทุกคนทำท่าทางตกใจออกมา โดยเฉพาะหยูชิงเฟยที่ยังถามเขาไม่หยุด

"ปกติเธอพูดมากขนาดนี้เลยเหรอ?"หลินเฟิงอดสงสัยไม่ได้ ตั้งแต่ออกเดินทางมาเธอยังไม่หยุดพูดเลย

ได้ยินคำถามของเขา หยูชิงเฟยรีบตอบโต้ในทันที "นายหาว่าฉันพูดมากใช่ใหม? ต่อแต่นี้ฉันจะไม่พูดกับนายแล้ว!!" หยูชิงเฟยไม่เข้าใจตัวเองเลย ปกติเธอเป็นคนร่าเริงก็จริงแต่เธอไม่เคยพูดเยอะถึงขนาดนี้ พอลองคิดว่าตลอดทางที่ผ่านมาเธอถามหลินเฟิงไม่หยุด หยูชิงเฟยหน้าแดงอ่อนๆ เธอคิดว่าอาจเป็นเพราะสิ่งแปลกใหม่ที่เธอไม่เคยเห็น ทำให้เธออยากรู้เริ่องต่างๆมากขึ้น

"ฉันไม่ได้ว่าเธอ แค่สงสัยว่าปกติเธอพูดมากขนาดนี้รึเปล่า"

หยูชิงเฟยถอดใจที่จะเถียงกับคนแบบนี้ เธอสบัดหน้าหนีไป ท่าทางของเธอในตอนนี้น่ารักจนหลินเฟิงอยากเข้าไปกอดเธอ

"เราเข้าไปข้างในกันดีกว่า"

จากนั้นทั้ง6คนก็เข้าไปในฐานการผลิต หยูชิงเฟยทำตามอย่างที่เธอพูด ปากของเธออ้าค้างไม่พูดออกมาเลย เช่นเดียวกับคนที่เหลือ

.....

.....

ห้องโถงที่กว้างขวางและสว่างสดใส เบาะนั่งที่นุ่มสบาย ....นี้คือห้องบัญชาการของฐานหลัก มันอยู่ที่ชั้น2ของหอคอย ฐานการผลิตมี5ชั้น พื้นที่อยู่อาศัยจะอยู่ที่ชั้น3และชั้น4

ด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัย พื้นที่ภายในทุกตารางนิ้วในหอคอยออกแบบมาเพื่อให้ใช้ประโยชน์ได้มากที่สุด หลังจากที่พาทุกคนเลือกห้องแล้ว หลินเฟิงก็กลับมาที่โรงเพาะเลี้ยงอีกครั้ง

ไม่ว่าจะเป็นห้องผลิตไข่ ห้องเพาะฟัก และที่เก็บแหล่งทรัพยากรจะอยู่ที่ชั้น1ทั้งหมด มันจำเป็นต้องอาศัยพื้นที่ค่อนข้างมากทำให้หอหอยที่มีความสูง40เมตร เป็นของชั้นที่1ถึง15เมตร เพดานในห้องโถงจึงสูงมาก

"วันนี้ฉันไม่สามารถฟักไข่ได้อีกแล้วหรอ" หลินเฟิงพึมพัมขึ้น ตอนนี้จำนวนของพวกไดโนเสาร์ยังน้อยเกินไปและมันอันตรายมากถ้าฐานถูกโจมตีตอนนี้ อีกอย่างหลินเฟิงไม่ได้ฟักเฮเทอโรดอนต์ ทำให้ไม่สามารถเก็บเกียวพลังงานได้ ตอนนี้นอกจากระวังเรื่องสัตว์ร้ายแล้ว เขาไม่รู้จะทำอะไรดี

"วันนี้ผู้ปกครองสามารถสร้างไข่ได้อีก10ฟอง" เสียงเครื่องกลดังขึ้น -เขาลืมไปได้ยังไงเนี้ยว่ามีผู้ช่วยอยู่ หลินเฟิงอยากจะตีหัวตัวเองสักที แต่ได้ยินสิ่งที่มันพูดทำให้หลินเฟิงตื่นเต้น!

เขาจะได้ฟักไข่อีกครั้ง!

เยียม!

"แต่ฉันจำได้ว่า ฐานหลักสามารถผลิตไข่ออกมาได้วันละ10ฟองไม่ใช่เหรอ เมื่อเช้าฉันฟักไข่ไป10ฟอง อย่างนี้ก็ครบแล้วสิ"

"ฐานการผลิตสามารถสะสมจำนวนไข่ได้ ฐานจะเก็บสะสมโควต้าสำหรับสร้างไข่ไปเรื่อยๆ ถ้าผู้ปกครองไม่สร้างไข่เป็นเวลา10วัน ผู้ปกครองจะสร้างไข่100ฟองได้ในวันเดียว"

หลินเฟิงผงกศรีษะอย่างเข้าใจ เขาเจอไข่ตอนเย็นของเมื่อวานและออกมาตอนเช้าของอีกวัน ไข่ที่เขาสะสมมาจากเมื่อวานทำให้เขาสามารถสร้างไข่ในวันนี้เป็น20ฟอง

ตอนนี้ฐานการผลิตเหลือพลังงานอยู่750 ผลิตไข่แต่ละฟองใช้100หน่วยพลังงาน

หลินเฟิงตัดสินใจผลิตไข่ออกมา6ฟอง เขาตัดสินใจฟักเฮเทอโรดอนต์ที่เป็นหน่วยเก็บเกียวพลังงาน3ตัว และอีก3ตัวเป็นแรปเตอร์

ไข่จากห้องผลิตไข่ถูกเคลื่อนย้ายผ่านท่อใสไปยังโรงเพาะฟัก

แรปเตอร์และเฮเทอโรดอนต์เสียพลังงานการฟักและใช้เวลาในการฟักเท่ากัน ตอนนี้ฐานเหลือพลังงานแค่ 90 เท่านั้น หลังผ่านไป 10 นาที พวกมันก็เดินออกมาจากโรงเพาะฟัก

เฮเทอโรดอนต์ มันมีลักษณะคล้ายกิ่งก่า มีความสูง 40 ซม.และยาว 1 เมตร มือของมันมีนิ้วเรียงกัน 5 นิ้ว เพื่อใช้ขุดดิน หรือหยิบจับสิ่งของกินได้ ในปากของมันมีเขี้ยวขนานใหญ่4เขี้ยว และฟันที่แตกต่างกันในปากเพื่อใช้สำหรับเขี้ยวสิ่งต่างๆ

หลังจากเรียกไดโนเสาร์มารวมกันที่ด้านนอก หลินเฟิงก็ต้องประหลาดใจ เขาพบว่าไดโนเสาร์ที่ฟักรอบแรกมีรูปร่างที่ใหญ่ขึ้น พวกมันดูไม่ผอมอีกต่อไป การค้นพบนี้ทำให้หลินเฟิงเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับการเติบโตและวิวัฒนาการของไดโนเสาร์

น้อยกว่าหนึ่งชัวโมงตั้งแต่พวกมันกินเนื้อแมงป่องและหนูยักษ์ เลือดและเนื้อเปลี่ยนเป็นพลังงานของพวกมัน แล้วถูกเก็บไว้ในรูปแบบของกล้ามเนื้อและไขมัน ไม่เพียงแค่นั้นความเร็วและปฎิกิริยาของพวกมันยังเพิ่มขึ้นด้วย

เห็นได้ชัดว่าการกินเนื้อของสัตว์ร้ายทำให้ไดโนเสาร์พวกนี้แข็งแกร่งและทรงพลังมากขึ้น...

____________________________________