ฉันช่วยคุณได้!

ภายในป่าที่แสนน่ากลัว ต้นไม้ที่ใหญ่โตมีให้เห็นเป็นเรื่องปกติ

เสียงเท้าของสัตว์ขนาดใหญ่ดังขึ้น วัวยักษ์สามตัวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง กลิ่นอายที่มันแผ่ออกมารุนแรงยิ่งกว่าเสือยักษ์หลายสิบเท่า! ไม่มีสัตว์ร้ายตัวใหนกล้าเข้าไปใกล้พวกมัน!

ยกเว้นกลุ่มไดโนเสาร์หลายสิบตัวที่ซุ่มตัวรอโจมตีอยู่เบื้องหน้า ทันทีที่วัวยักษ์เข้ามาในระยะการโจมตี ไดโลโฟซอรัสแปดตัวพ่นพิษกัดกร่อนออกไป!

พิษกัดกร่อนนี้รวดเร็วกว่าที่แล้วๆมาหลายเท่า ระหว่างที่พิษพุ่งผ่านอากาศ อากาศรอบๆคล้ายถูกพิษหลอมละลาย เกิดการบิดตัวน่าหวาดกลัวของอากาศรอบๆ

เพียงพริบตาเดียว!พิษพุ่งไปถึงตัวของวัวยักษ์แล้ว วัวยักษ์เหมือนไม่ได้เห็นพิษอันน่ากลัวนี้อยู่ในสายตา ไม่เพียงมันไม่หลบแต่มันยังเดินเข้าหาด้วย!

ภาพอันน่ากลัวที่เกิดจากการถูกพิษละลายไม่ปรากฏให้เห็น ผิวหนังของวัวยักษ์แข็งแกร่งเกินไป พิษกัดกร่อนไม่แม้แต่จะทำให้เกินแผลเลยด้วยซ้ำ

หลังจากโดนโจมตี สายตาของวัวยักษ์ฉายแววดุร้ายขึ้น คลื่นอากาศรอบๆตัวสั่นไหวอย่างรุนแรง! ถีบเท้าวิ่งเข้าใส่ไดโนเสาร์ทันที เพียงการเคลื่อนไหวเดียวของมันทำให้พื้นดินเกิดการสั่นสะเทีอน คล้ายแผ่นดินไหวรุ่นแรงขึ้น!

เมื่อวัวยักษ์วิ่งเข้ามาใกล้ กลุ่มไดโนเสาร์วิ่งหนีทันที แม้พลังป้องกันของวัวยักษ์จะน่ากลัวมาก แต่ความเร็วของมันยังเป็นรองไดโนเสาร์อยู่!

ไม่นานทั้งสองฝ่ายก็พากันวิ่งเข้าไปในป่าแล้วหายไป

.....

.....

ณ ห้องบัญชาการ ใบหน้าที่เคร่งเครียดของหลินเฟิงผ่อนคลายลง ด้านนอกของหอคอยเต็มไปด้วยซากศพของสัตว์ร้าย นี้เป็นวันที่สี่แล้วที่เขาเริ่มการกวาดล้างสัตว์ร้ายภายในป่า!

หลินเฟิงเหยียดแขนบิดขี้เกียจ ตอนนี้ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลัง หลินเฟิงรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก ทุกวันกินแต่เนื้อของเสือที่วิวัฒนาการขั้น1 ทำให้ตอนนี้หลินเฟิงรู้สึกเหมือนถึงจุดอิ่มตัว เขารู้ดีว่านี้เป็นสัญญาณของการใกล้จะวิวัฒนาการขั้น1 เหลือแค่ทะลวงผ่านมันไปให้ได้!

"ผู้ช่วยรายงานผล!"

"นักรบไดโนเสาร์จัดการสัตว์ร้ายได้ทั้งหมด 178 ตัวโดยมี ลาป่า28ตัว งู32ตัว เสือดำ7ตัว กระทิง13ตัว หมาป่ายักษ์1ตัว และสัตว์ตัวน้อยที่ไม่รู้จักอีก97ตัว"

นี้คือผลของการกวาดล้างสัตว์ในป่านี้เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ความจริงหลินเฟิงอยากกำจัดสัตว์ร้ายให้หมดทั้งป่า แต่ติดที่ว่าตอนนี้เขายังไม่แข็งแกร่งพอ!

เมื่อวันก่อน วัวยักษ์สามตัวเริ่มมุ่งมาที่ฐานการผลิต และไม่มีท่าทีว่าจะเปลี่ยนเส้นทาง หลินเฟิงสั่งไดโนเสาร์เข้าโจมตีมันทันที! และก็เป็นอย่างที่เห็น การโจมตีของนักรบไดโนเสาร์ทำความเสียหายให้กับวัวยักษไม่ได้เลย! เขาจึงให้ไดโนเสาร์ล่อวัวยักษ์ให้เปลี่ยนเส้นทางแทน

ตอนนี้เขามีนักรบไดโนเสาร์ทั้งหมด 68 ตัวโดยแบ่งเป็นแร็พเตอร์ 38 ตัวไดโลโฟซอรัส 10 ตัวไดมอร์โฟดอน 10 ตัวและเฮเทอร์โลดอน 10ตัว

และไดโนเสาร์ทั้งหมดแทบจะวิวัฒนาการขั้น1เกือบหมดแล้ว เมื่อวิวัฒนาการแล้วความเร็วเป็นสิ่งที่เพิ่มขึ้นเหมือนกันสำหรับไดโนเสาร์ และมีสิ่งที่พัฒนาขึ้นสำหรับแต่ละสายพันธ์ต่างกันไป

พิษของไดโลโฟซอรัส อนุภาพการทำลายของพิษเพิ่มขึ้นหลายเท่า มันแทบจะละลายอากาศด้วยพิษกัดกร่อนได้ หลินเฟิงเชื่อว่าด้วยความรุนแรงของพิษในตอนนี้มันจะต้องละลายได้แม้กระทั่งเพชร!

แต่เมื่อเผชิญกับวัวยักษ์ มันกลับไม่สามารถจะทิ้งรอยแผลไว้ได้ แต่ความรุนแรงของพิษไม่ใช่อย่างเดียวที่เพิ่มขึ้น ระยะการยิงและจำนวนที่ยิงได้ในแต่ละวันก็เพิ่มขึ้น!

ตั้งแต่วิวัฒนาการขั้น1 ระยะการยิงจาก100เมตร เพิ่มเป็น150เมตร และจำนวนที่พ่นพิษได้ในแต่ละวันเปลี่ยนเป็นสิบครั้งต่อวัน!

ไดมอร์โฟดอน เพิ่มประสิทธิภาพของดวงตาให้ดียิ่งขึ้นหลายเท่า และมันมีความสามารถพิเศษเพิ่มขึ้นอีกอย่างคือการพลางตัว สีผิวของไดมอร์โฟดอนเป็นเหมือนกับกิ่งก่า มันสามารถเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อมที่อยู่! ด้วยความสามารถที่เพิ่มขึ้นมานี้ หลินเฟิงไม่แปลกใจเลยที่มันจะได้รับการยกย่องว่าเป็นหน่วยสืบสวนที่ดีที่สุดของกองทัพไดโนเสาร์!

สุดท้ายเฮเทอร์โรดอนที่เป็นหน่วยเก็บเกี่ยวพลังงาน แม้ว่ามันจะไม่มีความสามารถด้านการต่อสู้ แต่เมื่อมันวิวัฒนาการขั้น1 ผลประโยชน์ที่มาพร้อมกับมันทำให้หลินเฟิงยิ้มไม่หยุด

พลังในการเคี้ยวของมันเพิ่มขึ้น ทำให้ประสิทธิภาพของทรัพยากรที่ส่งไปให้ฐานเพิ่มขึ้นสองเท่า! มันเท่ากับว่าพลังงานฐานที่เขาจะได้จากทรัพยากรปกติเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!

หลินเฟิงมองพลังงานฐานที่ขึ้นมาเป็น 7909 ด้วยความชื่นใจ แน่นอนว่าจำนวนแค่นี้มันยังไม่เพียงพอต่อการสร้างฐานย่อย เขาจำเป็นต้องฟักเฮเทอโรดอนเพิ่ม เพื่อความไวในการเพิ่มพลังงานฐาน!

"ร่างกายฉันยังไม่แข็งแกร่งพอ"ตั้งแต่เขารวมเข้ากับยีนของสัตว์ไปสามตัว หลินเฟิงก็ไม่สามารถดืมยีนได้อีก! ร่างกายของเขาเหมือนถึงจุดอิ่มตัวแล้ว หลินเฟิงถึงต้องการที่จะวิวัฒนาการขั้น1ให้สำเร็จ ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่มีวันผสานยีนได้อีก!

นี้เป็นของเสียของการผสานยีน ยิ่งยีนที่รวมเข้าไปแข็งแกร่งเท่าไหร่ ร่างกายก็จะยิ่งถึงจุดอิ่มตัวเร็วเท่านั้น!

เขาจึงไม่อยากให้พ่อแม่ของเขารวมเข้ากับยีนเร็วนัก ขนาดตัวเขาที่ผ่านการปรับร่างกายจากฐานการผลิตมาแล้ว ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งและมีประสิทธิภาพที่จะผสานเข้ากับยีนได้มากขึ้น ยังทนกับการผสมยีนได้แค่สามครั้ง ถ้าเป็นคนอื่นไม่แน่ว่าจะไมาสามารถรับการผสมยีนได้สักครั้งเดียว!

หลินเฟิงจะรอจนกว่าพ่อกับแม่เขาวิวัฒนาการขั้น1หรือใกล้จะวิวัฒนาการที่สุดแล้วเท่านั้น เขาไม่อยากให้เกิดข้อผิดพลาดที่ไม่คาดคิดขึ้น! ไม่ว่าจะมีผลเสียที่น้อยแค่ใหนหลินเฟิงก็ไม่อยากเสี่ยง!

ตอนนี้นอกจากเนื้อของสัตว์วิวัฒนาการขั้น1แล้ว เนื้อของสัตว์อื่นๆนอกจากจะให้ไดโนเสาร์กินหรือเอาไปผลิตยีนแล้ว เขาตั้งใจที่จะเอาเนื้อไปทำเป็นอาหารกระป๋อง

อาหารกระป๋องเก็บรักษาเอาไว้ได้นาน ทั้งยังพกติดตัวเอาไว้เผื่อสถานการณ์ฉุกเฉินได้ด้วย นี้จึงเป็นสาเหตุให้หลินเซียว และหยูเหล่ยต้องทำหน้าที่ชำแหละเนื้ออยู่ชั้นหนึ่ง ทั้งสองคนเคยล่าสัตว์ในป่าอยู่เป็นประจำ เรื่องชำแหละเนื้อสัตว์เป็นเรื่องง่ายๆสำหรับทั้งสองคนอยู่แล้ว เพียงไม่นานสัตว์หลายตัวก็ถูกชำแหละจนแยกเป็นส่วนๆ...

.....

.....

หลินเฟิงกำลังเดินไปที่ห้องรับแขกที่ชั้นสามพลางอ่านวิชาฝ่ามือเหล็กไปด้วย วิชานี้จะว่าฝึกยากก็ยากอยู่ จะว่าง่ายก็ง่าย ขั้นแรกก็ฝึกกำลังฝ่ามือให้แข็งแกร่ง ควบคุมฝ่ามือให้ว่องไวแม่นยำ

พอมาถึงห้องรับแขก เขานั่งลงบนโซฟา สมาธิของหลินเฟิงยังจดจ่ออยู่กับตัววิชา! ไม่สนใจสิ่งรอบตัวต่างๆ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง หลินเฟิงวางหนังสือลงพร้อมปล่อยลมหายใจ เขายืนขึ้นกางขาออกกว้างๆลำตัวยืดตรง หลังปล่อยลมหายใจออกทีหนึ่งพลันตบฝ่ามือออกไป!

ปัง!

เสียงฝ่ามือปะทะสายลมในอากาศเกิดเสียงดังลั่น หลังจากตบฝ่ามือออกไปหลินเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมเก็บฝ่ามือกลับมา

จากนั้น!

ปัง!

เขาทำแบบเดิมอีกครั้ง และทำซ้ำไปซ้ำมาเรื่อยๆ

ปัง!

ฮ่า~

ผ่านไปหลายชั่วโมง หลินเฟิงตบฝ่ามือออกไปหลายร้อยรอบ เหงื่อออกท่วมร่างกายส่งเสียงลมหายใจหนักๆออกมาถี่ขึ้นเรื่อยๆ เรี่ยวแรงในร่างกายแห้งเหือดไปหมด!

หลินเฟิงยังคงยืนอยู่ในท่าเดิม เขารู้ดีว่าถ้าเขาขยับขาแม้แต่นิดเดียว ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงนี้ก็จะล้มลง! หลินเฟิงกัดฟันแล้วตบฝ่ามือไปอย่างต่อเนื่อง เสียงฝ่ามือปะทะกับอากาศดังขึ้นไม่หยุด

จนในที่สุด!

ปังงง!!

ฉับพลันปรากฏเสียงดังสนั่น คลื่นลมในอากาศสั่นไหวอย่างรุนแรง! พัดพาข้าวของในห้องกระจัดกระจายไป!

ตุบ!

ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น ร่างของหลินเฟิงล้มลงพื้นทันที เขาหอบหายใจหนักๆสีหน้าบ่งบอกถึงความตื่นเต้นดีใจ หลินเฟิงหัวเราะออกมาแล้วพูด"ในที่สุดก็ฝึกถึงขั้นที่หนึ่งของวิชาฝ่ามือเหล็กได้!"

วิชาฝ่ามือเหล็กขั้นแรกถือว่าฝึกง่ายที่สุด แต่ขั้นที่สองเป็นต้นไป เขาจะต้องใช้พลังลมปราณเข้ามาช่วยเหลือ ใช้พลังจากจุดชีพจรที่ฝ่ามือจนหมด จากนั้นค่อยใช้พลังลมปราณหล่อเลี้ยงเส้นชีพจรฝ่ามือ เสริมความแข็งแกร่งให้เส้นชีพจรจนแข็งแกร่งเหมือนเหล็ก!

นี้เป็นสิ่งที่ให้หลินเฟิงรู้สึกสิ้นหวัง!

เพราะวิชาบ่มเพาะของเขาดันมีแค่วิชาลมปราณห้าชีพจร มันแทบจะไม่ได้อยู่ในสายตาของหลินเฟิง วิชาที่มีข้อเสียมากขนาดนี้คงมีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่เลือกฝึกวิชานี้!

ขณะที่หลินเฟิงถอนหายใจสิ้นหวัง เสียงอันไพเราะดังขึ้นมาจากข้างหลังเขา

"หลินเฟิง! คุณทำอะไรอยู่?"

หยูชิงเฟยที่ได้ยินเสียงดังโครมครามมาจากห้องรับแขกก็รีบเดินมาดู พร้อมเห็นหลินเฟิงที่เหงื่อท่วมนั่งหอบหายใจอยู่กลางห้อง

เมื่อได้ยินคำถามของหยูชิงเฟย หลินเฟิงตอบอย่างอารมณ์ดีทันที"ผมกำลังฝึกวิชาบางอย่างอยู่"

"เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงดังมากเลย นึกว่าเกิดเรื่องขึ้นชะอีก"หยูชิงเฟยตบหน้าอกโล่งใจทีหนึ่ง จากนั้นเดินมาในห้อง สำรวจดูหนังสือวิชาที่วางอยู่บนโต๊ะก่อนถามขึ้น"วิชาฝ่ามือเหล็ก? คุณกำลังฝึกวิชานี้อยู่หรอ?"

หลินเฟิงเห็นเธอสนใจเรื่องพวกนี้ ก็ยิ้มขึ้นพลางตอบ"ใช่แล้ว! แต่ว่าตอนนี้มีปัญหานิดหน่อยทำให้ฝึกขั้นต่อไปไม่ได้"

"อืมม~~"หยูชิงเฟยส่งเสียงตอบ เธอนั่งลงบนโซฟาก่อนจะหยิบวิชาฝ่ามือเหล็กขึ้นมาอ่าน หลังจากอ่านไปสักพักเธอก็ยิ้มออกมาอย่างน่ารัก เหลียวมองหลินเฟิงที่กำลังทำหน้าครุ่นคิดและพูดกับเขา"หลินเฟิง ฉันรู้แล้วว่าคุณกำลังเครียดเรื่องอะไร! ฉันพอจะช่วยคุณเรื่องนี้ได้นะ!"

__________________________________