ทอมสัน
“พี่เสี่ยวหยิง รบกวนช่วยเช็กให้ผมหน่อยสิว่าที่เมืองเซียงไฮ้มีบ้านของผมอยู่หรือเปล่า?” ฟางเจจือหยูมั่นใจเกือบ 100% ว่าเขาจะได้รับคำตอบในเชิงบวก
“ฉันจัดการให้เรียบร้อยแล้วค่ะนายน้อย!” จ้วงหยิงคาดเดาเอาไว้อยู่แล้วว่าฟางจือหยูไม่น่าจะกลับมาที่เมืองเจียงหนานในวันนี้ ดังนั้นเธอจึงสั่งให้คนของเธอจัดหาที่ให้เขาตั้งแต่เนิ่นๆ แม้ว่าการที่เป็นหนึ่งในศูนย์กลางเศรษฐกิจของประเทศจะทำให้ราคาบ้านในเมืองเซียงไฮ้สูงกว่าปกติจนคนไม่อาจจะเอื้อมถึง แต่อย่างไรก็ตาม มันไม่อาจกระทบต่อทรัพย์สินที่ฟางจือหยูถือครองอยู่ได้เลย
“นายน้อยจะเข้าพักคนเดียวหรือสองคนคะ?”
“ผมต้องเข้าพักคนเดียวอยู่แล้วสิ!” ฟางจือหยูหน้าแดงทันที เพราะเขารู้ดีว่าเข้าพักสองคนที่จ้วงหยิงพูดนั้นหมายถึงอะไร
“เฮ้อ นายน้อยนี่อ่อนหัดจริงๆเลยนะ ฉันคิดว่าท่านจะสามารถพาสาวน้อยที่ชื่อกัวซินหยู่กลับมาได้ซะอีก!” จ้วงหยิงพูดติดตลก เธอมักจะเข้าเวย์ปั๋วทุกครั้งเมื่อเธอมีเวลาว่าง แม้ว่าเธอจะไม่ได้สนใจเรื่องของฟางจือหยูก็ตาม แต่ข่าวเรื่องของพวกเขาทั้งสองคนก็โด่งดังจนติดหนึ่งในรายการค้นหายอดนิยม
“พี่เห็นผมเป็นคนแบบนั้นหรือยังไง?” ฟางจือหยูพูดต่อ “เราเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก ผมคงทำเรื่องอะไรแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ!”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า นายน้อยนี่ช่างเป็นเด็กดีจริงๆเลย เห็นทีฉันคงจะต้องช่วยนายน้อยทำอะไรสักหน่อยแล้ว!” จ้วงหยิงพูดด้วยรอยยิ้ม
“นี่พี่รีบโยนความคิดนั้นทิ้งไปเดี๋ยวนี้เลยนะ! ” ฟางจือหยูอดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก เพราะเขารู้ดีว่าในหัวของจ้วงหยิงจะต้องกำลังคิดเรื่องแปลกๆอยู่แน่นอน
กลับกัน ตัวของจ้วงหยิงนั้นเข้าใจอารมณ์ของฟางจือหยูเป็นอย่างดี เธอรู้ว่าจุดสำคัญของเขาอยู่ที่ไหน และรู้ว่าเรื่องอะไรที่จะทำให้เขาโกรธหรือไม่โกรธ
เพราะนอกจากจ้วงหยิงจะสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทด้านเศรษฐศาสตร์และการจัดการแล้ว เธอยังจบด้านศาสตร์จิตวิทยาโดยตรงมาอีกด้วย
“ฉันไม่เข้าไปยุ่งเรื่องนั้นหรอกค่ะนายน้อย ฉันแค่จะจัดการเรื่องการรักษาสำหรับพ่อของคุณกัวให้ดีขึ้น ท่านมีทีมผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศอยู่ในครอบครอง ฉันจะติดต่อไปหาเขาและให้กำหนดแผนการรักษาที่ดีที่สุดสำหรับคุณกัว”
“อย่างนั้นเองหรอกหรอ งั้นผมฝากจัดการหน่อยนะ!” แม้ว่าฟางจือหยูจะมีทางออกที่ดีกว่า แต่หากโรคยูรีเมียของพ่อกัวซินหยู่หายขาดได้ในชั่วข้ามคืน มันคงจะผิดสังเกตเกินไป ดังนั้นการให้ผู้เชี่ยวชาญพิเศษมาทำการรักษาน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า
"รับทราบค่ะ" จ้วงหยิงพูดต่อ "ส่วนเรื่องที่อยู่อาศัย นายน้อยมีคอนโดทอมสันยิปินข้างแม่น้ำหวางผู แต่ถ้าหากท่านต้องการเข้าพักในวิลล่า ท่านก็จะต้องขับรถออกไปจากตัวเมืองนิดหน่อย!"
“ผมเข้าพักที่ทอมสันยี่ปินก็ได้ หลังจากวางสายแล้วพี่ส่งโลเคชั่นและรายละเอียดห้องมาให้ผมด้วยนะ!”
“รับทราบค่ะนายน้อย ทางเข้าทุกทางรวมถึงห้องใช้ระบบปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือ ฉันได้อัปเดตข้อมูลของท่านและสั่งให้คนไปทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ท่านสามารถเข้าพักได้ทันทีเลย”
“โอเค งั้นแค่นี้นะพี่ ขอบคุณมากสำหรับการทำงานอย่างหนัก!”
ฟางจือหยูมองดูที่ตั้งของบ้านและขับรถไปที่นั่นทันที ทอมสันยิปิน เป็นอสังหาริมทรัพย์ที่มีชื่อเสียงในประเทศจีน มีข้อเสียเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือราคาที่สูงแม้แต่คนร่ำรวยยังต้องคิดหนัก
แม้ว่าจะเป็นบ้านสไตล์คอนโด แต่ฟางจือหยูคาดเอาไว้ว่าราคาไม่น่าจะถูกกว่าวิลล่าของเขาในเมืองเจียงหนาน เพราะหลังจากที่ได้เห็นข้อมูลที่จ้วงหยิงส่งมา เขาก็พบว่าห้องของตัวเองอยู่ที่ชั้นบนสุด และการที่ห้องอยู่ชั้นสุดท้ายแบบนี้จะต้องมีราคาพิเศษมากกว่าห้องอื่นๆอย่างไม่ต้องสงสัยเลย
ป้ายทะเบียนรถมาเซราติของฟางจือหยูได้ถูกรายงานกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเอาไว้แล้ว ดังนั้นเขาจึงสามารถขับเข้าไปได้อย่างง่ายดายโดยไม่มีการหยุดรถและให้แสดงบัตรยืนยันตัวตน
โรงรถใต้ดินเหมือนกับงานแสดงรถหรูขนาดใหญ่ มีทั้งแลมโบร์กินี, เฟอร์รารี่, โรลส์ รอยซ์ และรถยนต์แบรนด์ดังอื่นๆอีกมากมาย
“ดีนะฉันไม่ใช่พวกคลั่งรถมากสักเท่าไหร่ ไม่งั้นมีหวังคงได้ช็อกตายไปแล้วแน่ๆ!” ฟางจือหยูพึมพำ
หลังจากขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นบนสุด และทำการสแกนลายนิ้วมือเพื่อเปิดประตู ห้องที่มีพื้นที่มากกว่า 400 ตารางเมตรก็ปรากฏขึ้นในสายตา
จากพื้นถึงเพดานมีความสูงประมาณ 150 เมตร เขาสามารถมองเห็นเมืองทั้งเมืองได้อย่างสมบูรณ์ และสามารถมองเห็นหอไข่มุกตะวันออกอันเป็นสัญลักษณ์ได้โดยไม่มีอะไรมาบดบัง การได้อยู่ในห้องแบบนี้เป็นความฝันสูงสุดของผู้คนนับไม่ถ้วนที่กำลังดิ้นรนอยู่ในเมืองเซี่ยงไฮ้
“เสี่ยวยี่ ห้องของฉันมีมูลค่าเท่าไหร่?” ฟางจือหยูถามด้วยความรู้สึกไม่ใส่ใจเท่าไหร่
"พื้นที่ในร่มทั้งหมดของห้องนี้อยู่ที่ 427 ตารางเมตร ราคาต่อหน่วยปัจจุบันอยู่ที่ประมาณ 260,000 ถึง 300,000 หยวน อย่างไรก็ตาม คุณไม่ได้เสียเงินในการซื้อห้องนี้แม้แต่หยวนเดียว!"
“อ่าว ทำไมล่ะ มีคนยกห้องนี้ให้กับฉันอย่างงั้นหรอ?”
“ไม่ใช่ ทอมสันกรุ๊ปเป็นของคุณ และประธานเครือคนปัจจุบันก็คืออาของคุณจ้วงหยิง แน่นอนว่าถ้าคุณอยากขึ้นเป็นประธานเอง คุณสามารถขอให้อีกฝ่ายโอนหุ้นคืนกลับมาได้เลย”
“ฮ่าฮ่า ไม่จำเป็น ไม่จำเป็นเลย ปล่อยให้เขาดูแลต่อไปนั่นแหละดีแล้ว!” ฟางจือหยูเข้าใจดีว่าถ้าให้ตัวเองไปบริหาร ทอมสันกรุ๊ปคงได้ปิดตัวลงในไม่ช้าอย่างแน่นอน
บ้านสะอาดสะอ้านมาก ฟางจือหยูอาบน้ำแล้วทิ้งตัวนอนลงบนเตียง
ปกติแล้วเขาไม่ชอบเล่นเวย์ปั๋วสักเท่าไหร่ เมื่อสองปีก่อน ตอนที่เขาทำงานในสหภาพนักศึกษา เขาได้สมัครบัญชีเอาไว้เพื่อส่งเอกสารส่งเสริมการขายให้กับคณะกรรมการ และหลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยเข้าใช้มันอีกเลย
ทุกวันนี้ ดาราจำนวนมากต่างเล่นเวย์ปั๋วเพื่อเพิ่มความนิยมของพวกเขาเอง หากฟางจือหยูต้องการทำให้ทุกคนรู้ว่าเขาเป็นมหาเศรษฐีเพื่อสำเร็จภารกิจขั้นแรก ดูเหมือนว่าเวย์ปั๋วคงจะเป็นวิธีที่ดีมากที่สุดวิธีหนึ่ง
“เสี่ยวยี่ ถ้าฉันซื้อเวย์ปั๋วมาเป็นของตัวเอง ฉันจะสามารถควบคุมอันดับความนิยมได้หรือเปล่า?” ฟางจือหยูอยากรู้
“นี่โฮสต์กำลังคิดจะโกงอย่างงั้นหรอ ฉันไม่สนับสนุนความคิดนี้!” เสี่ยวยี่โกรธมาก “อีกอย่าง ถ้าหากคุณคิดจะใช้วิธีนี้จริงๆ คุณไม่จำเป็นต้องซื้อเลย เพราะฉันสามารถเข้าควบคุมระบบได้ทุกอย่าง และสามารถเปลี่ยนข้อมูลได้ตามอำเภอใจ!"
“งั้นนายช่วยฉันหน่อยได้หรือเปล่า?”
“ขอปฏิเสธ!” เสี่ยวยี่พูดอย่างชอบธรรม
“โอเค!” ฟางจือหยูเพิ่งจะคิดได้ ว่าถ้าหากเขาให้เสี่ยวยี่เข้าควบคุมการค้นหาที่ร้อนแรงบนเวย์ปั๋ว การใช้ชีวิตของเขามันคงจะสูญเสียคำว่าสนุกไป
ความฝันของเขาตอนนี้คือใช้เงินทุกวัน ทำภารกิจ จีบสาว ใช้ชีวิตเรียบง่ายอย่างมีความสุข!
ฟางจือหยูเข้าสู่ระบบเวย์ปั๋ว และสิ่งที่ปรากฏในหน้าฟีดเวย์ปั๋วของเขาก็คือการโปรโมตงานเมื่อ 2 ปีที่แล้ว จากนั้นเขาก็เปลี่ยนอวาตาร์และเปลี่ยนชื่อเวย์ปั๋วของตัวเอง
“ติ๊ง!” ในขณะที่ฟางจือหยูกำลังจะหลับตาลง กัวซินหยู่ก็ได้ส่งข้อความเข้ามาในวีแชท
“ฟางจือหยู คุณหลับแล้วหรือยัง”
“ยัง แต่ก็กำลังจะนอนแล้วล่ะ!”
“พรุ่งนี้คุณจะกลับไปที่เมืองเจียงหนานเลยหรือเปล่า”
“น่าจะเป็นอย่างงั้นนะ เพราะในอีกไม่กี่วันข้างหน้าจะเป็นวันงานเฉลิมฉลองโรงเรียนมัธยมปลายของฉัน ฉันอยากจะไปหาอาจารย์และเพื่อนๆของตัวเองน่ะ”
"งั้นก็หมายความว่าฉันจะไม่ได้เจอกับคุณในงานไชน่าจอยที่เหลืออีกสองวันสินะ"
“ฮั่นแน่ เสียใจที่จะไม่ได้อยู่กับฉันอย่างงั้นหรอ” ฟางจือหยูแซวเธอ
“ไม่ใช่สักหน่อย!” กัวซินหยู่ส่งข้อความไปพร้อมกับอิโมจิน่ารัก แต่ใบหน้าจริงๆของเธอในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความผิดหวัง เพราะเธออยากจะให้ฟางจือหยูได้ดูโชว์ของตัวเอง
“จริงสิ ฉันได้ติดต่อกับผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศให้มาช่วยรักษาพ่อของเธอแล้ว!”
“ขอบคุณมาก” กัวซินหยู่ไม่ได้ปฏิเสธ “ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าตัวเองเป็นหนี้คุณมากขึ้นเรื่อยๆ และฉันก็ไม่รู้เลยว่าจะตอบแทนคุณยังไงดี!”
“นั่นน่ะสิ เงินฉันก็มีแล้ว รถฉันก็มีแล้ว บ้านฉันก็มีแล้ว ถ้าให้นึกสิ่งที่ไม่มีตอนนี้ก็คงจะเป็นคนนอนด้วยล่ะมั้ง ฮ่าฮ่าฮ่า!” ฟางจือหยูพูดติดตลก
“ฮึ่ม เดี๋ยวเถอะ!” กัวซินหยู่หน้าแดงทันที
“ตอนนี้ดึกมากแล้ว เรานอนกันเถอะ พรุ่งนี้ฉันต้องตื่นแต่เช้าด้วย ไว้กลับถึงเมืองเจียงหนานแล้วฉันจะติดต่อกลับไปนะ!”
“โอเค งั้นราตรีสวัสดิ์นะ!”
"ราตรีสวัสดิ์!"
ฟางจือหยูปิดหน้าจอ วางโทรศัพท์มือถือลง และมองดูเพดานด้วยรอยยิ้ม “รู้สึกดีจังเลย!”