ฉันไม่สนใจเรื่องราคา

“แกรู้หรือเปล่าว่าพ่อของฉันเป็นใคร!” ชายหนุ่มนำมือมากุมท้องของตัวเองและค่อยๆลุกขึ้นยืน เห็นได้อย่างชัดเจนชัดเลยว่าลูกเตะของฟางจือหยูทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพ่อของแกเป็นใคร” ฟางจือหยูโบกมือ “แต่ฉันรู้ว่าถ้าตำรวจรู้เรื่องที่แกเมาแล้วขับขึ้นมา คนในครอบครัวของแกจะต้องเดือดร้อนไปด้วยอย่างแน่นอน ต่อให้จะเป็นพวกมหาเศรษฐีก็ตามที!"

ในยุคปัจจุบันไม่ใช่ยุคที่สามารถหลบหนีความผิดได้เหมือนกับในอดีต ตราบใดที่มีหลักฐาน ก็ไม่มีใครที่จะอยู่เหนือกฎหมายได้

“ฉันขอแนะนำให้แกเข้ามอบตัว อย่าให้ฉันต้องพาแกไปด้วยตัวเองเลย!”

เมื่อนึกถึงโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นในเมืองเจียงหนาน เจ้าของรถมาเซราติผู้หญิงได้คร่าชีวิตวัยรุ่นไปหลายคนจากการเมาแล้วขับ

แม้ว่าฟางจือหยูจะไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่ แต่เขาจะไม่ยอมให้มีโอกาสเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกเด็ดขาด

“แต่ตอนนี้แกบอกเลขบัญชีของแกมาก่อน!” ฟางจือหยูเข้าประชิดชายหนุ่ม

“แก... แกกำลังจะทำอะไร” ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลังไปสองก้าว

ฟางจือหยูดึงกระเป๋าเงินของเขาออกมา แม้ว่าในกระเป๋าจะมีเงินไม่มาก แต่ก็มีบัตรธนาคารและเอกสารทั้งหมดอยู่ในนั้น

“พี่จ้วงหญิง ช่วยโอนเงิน 14 ล้านหยวนเข้าบัญชี 622202xxxxxxxxxxxxx ให้หน่อยสิ เอ่อ...พอดีผมเพิ่งทุบรถของใครบางคนไปน่ะ!”

“ผมไม่ได้สร้างปัญหานะ แล้วผมก็ไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อนด้วย มันมีไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้มาจอดรถขวางรถของผมเอาไว้ แถมมันยังบอกว่าถ้าเจ๋งพอก็ให้ทุบรถอีก ผมก็เลยจัดให้ตามที่มันขอซะเลย!”

“เรียบร้อย เงินจะถูกโอนเข้ามาในไม่ช้า!” ฟางจือหยูโยนกระเป๋าเงินกลับคืนไป และจากการอ่านเอกสารก็ทำให้ฟางจือหยูทราบว่าชายคนนี้ชื่อซุนยูฮุย

หลังจากนั้นสองนาที โทรศัพท์มือถือของซุนยูฮุยก็มีข้อความส่งเข้ามา และบัญชีของเขาก็มีเงินเข้า 14 ล้านหยวน!

ชายคนนี้ทุบรถโดยไม่ลังเลและโอนเงินสิบล้านหยวนมาให้ในทันที แม้ว่าครอบครัวของซุนยูฮุยจะรวยมากก็ตาม แต่เขาคงจะไม่สามารถทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างแน่นอน

เขารู้จักครอบครัวที่มีชื่อเสียงในเมืองเซี่ยงไฮ้เป็นอย่างดี และรู้จักกับลูกของครอบครัวมหาเศรษฐีแทบทุกคน อย่างไรก็ตาม เขาไม่คุ้นเคยกับใบหน้าของชายผู้นี้เลย

“ตอนนี้รถของฉันพังยับเยินไปแล้ว นายยังต้องการอะไรอีก” ซุนยูฮุยกลัวฟางจือหยูอย่างสมบูรณ์ และเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้จากไป เขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่าขึ้นมา

“อย่างที่ฉันพูดไปก่อนหน้านี้ นายจะเข้ามอบตัวโทษฐานเมาแล้วขับหรือจะให้ฉันโทรแจ้งตำรวจมารับนายไป”

“เดี๋ยวก่อนสิ ระหว่างทางที่ขับรถกลับมาฉันไม่ได้ไปชนกับอะไรเลย ถ้าฉันถูกจับมันจะส่งผลเสียต่อธุรกิจของฉัน ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะ!” ซุนยูฮุยรีบอ้อนวอนทันทีเมื่อได้ยินว่าฟางจือหยูจะโทรหาตำรวจ

แม้ว่าตอนนี้เขาจะดูไม่เหมือนคนดื่มแอลกอฮอล์มาหนักก็ตาม แต่ถ้าหากตรวจสอบปริมาณแอลกอฮอล์ในร่างกาย มันจะต้องพบว่าค่าแอลกอฮอล์ของเขาเกินเกณฑ์กำหนดอย่างแน่นอน เพราะฟางจือหยูได้กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยออกมาจากตัวของซุนยูฮุยอย่างรุนแรง และในรถก็มีขวดเบียร์ที่ดื่มแล้ววางอยู่อีกหกถึงเจ็ดขวด

“ดูเหมือนว่าแกคงจะยังไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดสินะ ฉันเองก็รีบๆซะด้วยสิ เอาเป็นว่าฉันโทรเรียกตำรวจมาจัดการเลยก็แล้วกัน!” ฟางจือหยูหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรไปที่สำนักความมั่นคงทันที

“วางโทรศัพท์ลงนะ!” ซุนยูฮุยรีบร้อนจนลืมพลังการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวของฟางจือหยู ก่อนที่มือของเขาจะเอื้อมไปถึงโทรศัพท์ เท้าข้างขวาของฟางจือหยูก็ลอยมากระแทกกับหน้าอกของซุนยูฮุย

“นี่มันเรื่องอะไรกัน?” ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินลงมาและเห็นซุนยูฮุยถูกเตะพอดี

คนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในที่แห่งนี้ล้วนแต่เป็นลูกของผู้มีอำนาจ ซึ่งตามปกติแล้วพวกเขามักจะไม่เข้าไปยุ่งกับเรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวกับตัวเอง แต่อย่างไรก็ตาม สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้นั้นเป็นฉากหายาก เขาจึงอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและกดอัดวีดิโอเอาไว้

“เฮ้ นายเป็นคนทุบรถคันนี้อย่างงั้นหรอ” ชายหนุ่มชี้ไปยังเศษเหล็กที่อยู่ไม่ไกล

“ใช่ พอดีชายคนนี้เมากลางดึกแล้วเอารถมาจอดขวางหน้ารถของฉันไว้น่ะ ฉันบอกให้เขาช่วยขยับให้ดีๆแล้ว แต่เขาบอกว่าให้ทุบรถของเขาทิ้งถ้าเจ๋งพอ ฉันก็เลยจัดให้!” ฟางจือหยูพูดไปตามความจริง

“เอาจริงดิ! แต่ราคารถคันนี้ไม่ใช่ถูกๆเลยนะ ถ้าจำไม่ผิดมันน่าจะแพงกว่า 13 ล้านหยวน ไม่เห็นคุ้มเลยที่ต้องเสียเงินขนาดนี้เพื่อระบายความโกรธ!” แน่นอนว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นลูกของครอบครัวที่ร่ำรวย แต่เขาไม่ใช่คนใช้จ่ายฟุ่มเฟือย และรถที่เขาขับก็มีราคาเพียงแค่สี่หรือห้าล้านหยวนเท่านั้นเอง ด้วยเหตุนี้ การทำลายปอร์เช่ 918 จึงทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดใจ!

“ฉันไม่สนใจเรื่องราคารถหรอกนะว่ามันจะมีราคาเท่าไหร่ เพราะต่อให้มันจะมีราคาสูงมากแค่ไหนฉันก็สามารถจ่ายได้อยู่ดี!” หลังจากประโยคนี้จบลง สายโทรศัพท์ของเขาก็เชื่อมต่อกับสำนักความมั่นคง

“ฮัลโหล นี่สำนักความมั่นคงใช่หรือเปล่า ผมโทรมาเพื่อจะแจ้งความ มีคนเมาแล้วขับ...ตอนนี้เขาอยู่ในโรงรถใต้ดินหมายเลข 1 ของอาคารทอมสันยิปิน… ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ... โอเค ผมจะรอคุณที่นี่!"

ฟางจือหยูวางโทรศัพท์และหันไปพูดเยาะเย้ยใส่ซุนยูฮุยที่ตอนนี้นอนอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าซีดเผือด "รอสักครู่นะ อีกไม่นานตำรวจก็จะมาแล้ว!"

ฟางจือหยูไม่รู้ว่าโทรศัพท์มือถือของชายหนุ่มได้บันทึกสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเอาไว้ 　　

ไม่กี่นาทีต่อมา วิดีโอนี้ก็ได้ปรากฏบนอินเทอร์เน็ต

“ฉันไม่สนใจเรื่องราคารถหรอกนะว่ามันจะมีราคาเท่าไหร่ เพราะต่อให้มันจะมีราคาสูงมากแค่ไหนฉันก็สามารถจ่ายได้อยู่ดี! ประโยคนี้อย่างเด็ดเลย!”

“โอ้พระเจ้า เขาทุบรถคันนี้ทั้งๆที่รู้ราคาของมัน สุดยอดเกินไปแล้ว!”

“เดี๋ยวก่อน ทุกคนคิดว่าคนนี้ดูคุ้นๆหรือเปล่า?”

"ไอ้บ้า! มาเซราตินั่น! ใช่แน่ๆ มันคือรถของหลู่! ผู้ชายคนนี้คือคุณหลู่!"

“เหมือนว่าคุณหลู่จะไม่ปล่อยเขาไปด้วย!”

“สนับสนุนคุณหลู่ พวกดื่มแล้วขับสมควรตายไปให้หมด ผู้ชายคนนี้สมควรถูกลงโทษ!”

“เห็นด้วยกับข้อความข้างบน!”

เพียงไม่กี่นาที วิดีโอนี้ก็ได้กลายเป็นที่นิยม ฟางจือหยูได้สร้างเรื่องใหญ่โตบนอินเทอร์เน็ตสองอย่างในเวลาเพียงสองวัน แม้ว่าเขาจะยังไม่รู้ก็ตาม

ไม่นานก็มีรถตำรวจมาที่โรงรถใต้ดิน และจากการตรวจสอบ เขาก็พบว่าซุนยูฮุยมีค่าแอลกอฮอล์สูงกว่าเกณฑ์กำหนดจริงๆ

“เอาตัวเขาไป!” เจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนพาซุนยูฮุยเข้าไปในรถ “หนุ่มน้อย นายคือคนที่แจ้งความคดีนี้ใช่หรือเปล่า”

“ใช่ ผมเอง!” ฟางจือหยูพยักหน้า

"พวกเราจะจัดการเรื่องเมาแล้วขับให้ แต่รถคันนี้..."

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ผมโอนเงินให้เขาไปแล้ว แต่ผมคงต้องขอรบกวนคุณตำรวจช่วยเก็บเศษเหล็กพวกนี้ให้หน่อย”

ก่อนรอให้ตำรวจพูด ฟางจือหนูก็พูดขึ้นอีกครั้ง: "เพื่อเป็นการแสดงความขอโทษ ผมจะบริจาคเงิน 10 ล้านหยวนให้กับสำนักความมั่นคงของคุณ!"

“ฮะ...” ตำรวจชะงักทันที

“ทำไมคุณตำรวจถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ หรือว่าสำนักความมั่นคงของคุณไม่รับเงินบริจาค?” ฟางจือหยูถามด้วยความสงสัย

“รับสิ!” ตำรวจพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ถ้าเขาปฏิเสธ เขาเกรงว่าหัวหน้าของตัวเองคงจะทุบเขาทั้งวันทั้งคืนจนกว่าจะตายอย่างแน่นอน ต้องรู้ว่างบประมาณประจำปีของสำนักความมั่นคงที่พวกเขาประจำอยู่นั้นได้รับน้อยมาก ส่งผลให้รถและสำนักงานของพวกเขาไม่ได้รับการปรับปรุงมาเป็นเวลานาน

“หนุ่มน้อย นายสะดวกที่จะไปยังสถานีหรือเปล่า เราต้องทำบันทึกสำหรับการบริจาคเอาไว้ และบางทีผู้อำนวยการของเราอาจจะอยากคุยกับนายเป็นการส่วนตัว”

“แน่นอน งั้นไปกันเลยเถอะ!” ฟางจือหยูเดินไปขึ้นรถและขับตามรถตำรวจไป

“สุดยอด!” ชายหนุ่มที่ถ่ายวีดิโอยังไม่จากไปไหน เขากำลังตกตะลึงที่ฟางจือหยูจะโอนเงินบริจาคให้กับสำนักความมั่นคงอีกสิบล้านหยวน ที่ผ่านมาเขารู้สึกว่าตัวเองรวยมาก แต่เมื่อเทียบกับชายคนนั้น เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ต่างอะไรไปจากขอทานเลย!