ชุดสูทราคาแพง

"เฮ้อ น่าเสียดายจริงๆที่ความเร็วบนถนนถูกจำกัดเอาไว้!" รถยนต์ที่มีความเร็วสูงสุด 430 กิโลเมตรต่อชั่วโมงตอนนี้กำลังขับอยู่บนถนนในเมืองด้วยความเร็ว 40 กิโลเมตร มีเพียงแต่คนขับเท่านั้นที่จะรู้ว่ามันน่าอึดอัดมากแค่ไหน

และด้วยเหตุนี้เอง ฟางจือหยูจึงมองหาสนามแข่งมืออาชีพเพื่อจะทำการทดลองความเร็วสูงสุดของรถ

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าตอนนี้ฟางจือหยูจะไม่ได้ขับรถเร็วมากนัก แต่ด้วยความเท่ของตัวรถก็ทำให้ทุกสายตาอดไม่ได้ที่จะจ้องมองมา

“ที่รักคะ นั่นรถอะไรหรอ มันสวยจังเลย!”

"พระเจ้า! นั่นมันอะพอลโลนี่หน่า!" รถสปอร์ตดึงดูดผู้ชายได้มากกว่าผู้หญิง "นี่คือรุ่นใหม่หรือไง ทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นมันมาก่อนเลยล่ะ"

“รถคันนี้แพงมากมั้ยคะที่รัก?”

“แพง! มันแพงยิ่งกว่าแพงซะอีก มันคือรถที่ต่อให้เรามีเงินมากพอก็ไม่อาจจะซื้อมาได้!” ชายคนนั้นมองดูรถสปอร์ตสีม่วงเข้มอย่างอิจฉาริษยา “ราคาต่ำสุดของอะพอลโลอยู่ที่ 20 ล้านหยวน และมีคนมากมายที่ทำการจองรถคันนี้เอาไว้ ฉันได้ยินมาว่าในจีนมีรถแบบนี้เพียงแค่ไม่กี่คันเท่านั้น!"

“20 ล้านหยวน?” ผู้หญิงอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยเสียงดัง เพราะมันคือราคาที่ต่อให้พวกเขาทั้งสองคนช่วยกันทำงานอย่างหนักเป็นเวลาหนึ่งร้อยปีก็ไม่มีวันจะหามาได้

“ถ้าดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว รถคันนี้น่าจะถูกปรับแต่งหรือเป็นรุ่นจำกัดจำนวน มันไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่รถคันนี้จะมีราคาสูงกว่า 10 ล้านดอลลาร์ ฉันไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะได้เห็นรถคันนี้ที่นี่!”

......

ฟางจือหยูขับรถวนในสนามแข่งหลายรอบ และอารมณ์ตื่นเต้นของเขาก็ค่อยๆสงบลง ระหว่างเดินทางกลับ ยานพาหนะที่อยู่รอบๆต่างรักษาระยะห่างจากเขามากกว่า 10 เมตร แม้ว่าจะเป็นตอนรอสัญญาณไฟจราจรก็ตาม รถด้านหลังก็ยังจอดอยู่ห่างจากเขามากกว่าสิบเมตรอยู่ดี

ถ้าเกิดไปทำให้รถแบบนี้มีขีดข่วนเข้าจะเป็นยังไง ต่อให้ขายรถขายบ้านทิ้งเพื่อนำเงินมาชดเชยค่าบำรุงรักษาก็ไม่รู้ว่าจะเพียงพอหรือเปล่า ความคิดแบบนี้ปรากฏขึ้นในหัวของทุกคน

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง ฟางจือหยูก็กลับมาถึงวิลล่าของตัวเอง เขาลูบพวงมาลัยเบาๆราวกับว่าเขากำลังลูบหัวของภรรยา และในหัวของเขาก็มีความคิดแปลกๆอย่างการอยากจะนอนกอดรถคันนี้ทั้งคืน

“เป็นยังไงบ้างครับนายน้อยฟาง ท่านพอใจกับรถคันนี้หรือเปล่า” โจวรุ่ยหยางถาม

“พอใจ! พอใจมาก!” แม้ว่าฟางจือหยูจะไม่ค่อยรู้เรื่องรถเท่าไหร่ แต่สำหรับเขา แค่เร็ว เท่ และหายากก็เพียงพอแล้ว ซึ่งจากการที่ได้ไปขับอยู่บนท้องถนนก็ทำให้เขารู้ว่าอะพอลโล กัมเพิร์ต วีอีคันนี้มีครบถ้วนทุกอย่าง

“ความพึงพอใจของท่านคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเรา!” โจวรุ่ยหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

“ว่าแต่รถคันนี้จะมีวางขายในอนาคตหรือเปล่า?” ฟางจือหยูถาม

"มีครับ แต่เราจะขายเฉพาะรุ่นมาตรฐานเท่านั้น เราจะไม่ใส่โลหะพิเศษราคาแพงลงไปเหมือนกับรถของท่าน เพราะท้ายที่สุดแล้วอะพอลโล กัมเพิร์ต วีอีคันนี้ก็ถูกออกแบบและปรับแต่งมาสำหรับท่านโดยเฉพาะ แม้รูปทรงจะใกล้เคียงกัน แต่วัสดุของรุ่นมาตรฐานนั้นเทียบไม่ติดกับรถของท่านแม้แต่นิดเดียว เราวางแผนที่จะขายในราคา 5.2 ล้านดอลลาร์ แน่นอนว่าขายให้กับลูกค้าคนพิเศษเท่านั้น!”

"ในแง่ของรูปลักษณ์ รถของฉันดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษเลย!" ฟางจือหยูรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

“๋ฮ่าฮ่า นายน้อยฟาง ดีไซเนอร์ของเราคิดมาอย่างหนักและทำการบ้านเกี่ยวกับเรื่องนี้มาอย่างดี ท่านลองกดปุ่มด้านซ้ายตรงโลโก้รถของท่านดูสิ!”

“เอ่อ…ตรงนี้หรอ?” ฟางจือหยูเจอปุ่มและกดลงไป

ทันใดนั้นเอง ตัวรถก็ส่งเสียงกลไกเบาๆ และรูปปั้นนกอินทรีมีกรงเล็บที่ทำมาจากเพชรสีม่วงก็ปรากฏขึ้นมาที่ด้านหน้าของรถ มันคือโลโก้ของรถสปอร์ตอะพอลโล

“รูปปั้นนกอินทรีในรุ่นปกติทำมาจากทองคำ แต่ของนายน้อยทำมาจากเพชรสีม่วงบริสุทธิ์สูง นี่คือความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุด!” โจวรุ่ยหยางพูดอย่างภาคภูมิใจ

เพชรนี้บรรพบุรุษของฟางจือหยูได้ซื้อมาจากนักสะสม และมันถือว่าเป็นสมบัติล้ำค่าสำหรับโลกในปัจจุบัน หลังจากที่บริษัทได้ติดต่อกับผู้ช่วยครอบครัวฟาง เขาก็ได้รับการอนุมัติให้นำเพชรไปเจียระไนและนำไปติดไว้กับรถ

ในแง่ของมูลค่า เพชรเม็ดนี้สามารถซื้อรถสปอร์ตดังกล่าวได้มากกว่าสิบคัน!

“นำของล้ำค่าแบบนี้มาติดไว้กับรถแล้วฉันจะกล้าเอาออกไปขับได้ยังไง” ฟางจือหยูรู้สึกประทับใจอย่างมากกับโลโก้ที่ทำมาจากเพชรสีม่วง ตอนแรกเขาไม่กลัวเลยว่ารถคันนี้จะหายหรือพัง เพราะว่าเขาสามารถสั่งสร้างใหม่ขึ้นตอนไหนก็ได้ แต่หลังจากที่รู้เรื่องเพชรสีม่วง ความถนุถนอมที่มีต่อรถของเขาก็เพิ่มขึ้นในทันที เพราะเพชรสีม่วงบริสุทธิ์สูงอาจจะหาไม่ได้ในโลกใบนี้แล้ว มันเป็นสิ่งที่ถือว่าไม่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน

“ไ่ม่ต้องกังวลไปนายน้อยฟาง เราได้ติดตั้งระบบป้องกันเอาไว้อย่างแน่นหนา หากมีใครเปิดมันและคิดที่จะขโมยไป คนคนนั้นจะถูกโจมตีด้วยกระแสน้ำแรง และยานพาหนะจะแจ้งเตือนโดยอัตโนมัติ!”

“ดีมาก!” ฟางจือหยูถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินเรื่องนี้

"เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ ให้พนักงานที่ทำงานล่วงเวลาหยุดพักไปสามวัน และให้รางวัลแก่พวกเขาด้วยเงินจำนวนเงินเดือนหนึ่งเดือน!"ฟางจือหยูพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ผมต้องขอขอบคุณนายน้อยฟางอย่างมากสำหรับความเอื้ออาทรต่อเหล่าพนักงาน!”

“พี่เสี่ยวหยิง เดี๋ยวพี่ช่วยมอบโบนัสสิ้นปีให้กับผู้จัดการโจว 1 ล้านดอลลร์ด้วยนะ!”

“รับทราบค่ะนายน้อย!”

“ขอบคุณมากเลยครับนายน้อยฟาง!” โจวรุ่ยหยางยิ้มจนหน้าบาน แม้ว่าเขาจะเป็นตัวแทนจำหน่ายรถสปอร์ตของประเทศจีนก็ตาม แต่ในประเทศจีนนั้นมีคนที่มีกำลังซื้อและคุณสมบัติเพียบพร้อมน้อยเกินไป ส่งผลให้เงินเดือนที่เขาได้รับไม่ได้มากมายเท่าไหร่ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกดีใจอย่างมากที่ได้รับเงินโบนัสก้อนนี้ 　　

ฟางจือหยูขับรถไปที่โรงจอดรถใต้ดิน เนื่องจากมาเซราติกลายเป็นของจ้วงหยิงไปแล้ว ในตอนนี้รถจึงจอดอยู่ในโรงรถ ณ วิลล่าของเธอ ในวิลล่าของเขามีพื้นที่จอดรถ 20 คัน แต่ตอนนี้มีรถจอดอยู่เพียงแค่เดียว มันว่างเปล่าเกินไป

“เหมือนว่าฉันจะต้องซื้อรถเพิ่มสินะ!” เป็นไปไม่ได้ที่ฟางจือหยูจะขับรถคันนี้ไปทุกสถานที่ เขาจำเป็นต้องมีรถหลากหลายรูปแบบ

“นายน้อย ตอนนี้คุณเฮอร์รามกำลังรอท่านอยู่ในวิลล่า ท่านจะเข้าไปทำการลองเสื้อผ้าตอนนี้เลยหรือเปล่าคะ” จ้าวหยิงถาม

“ผมลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย” ฟางจือหยูตบหน้าผากของตัวเอง

“พี่จ้วงหยิง พี่ช่วยจัดเมณูอาหารเย็นตามสไตล์อังกฤษให้หน่อย!”

“รับทราบค่ะนายน้อย!” จ้วงหยิงรับคำสั่งและจากไป

ฟางจือหยูเดินเข้ามาข้างในวิลล่า และพบว่าเฮอร์รามกำลังนั่งดื่มกาแฟอยู่บนโซฟา

“คุณเฮอร์ราม ผมต้องขอโทษด้วยนะที่ปล่อยให้คุณรอนาน พอดีผมรู้สึกตื่นเต้นกับรถคันใหม่นิดหน่อย เลยลืมเรื่องของคุณไปซะสนิทเลย” ฟางจือหยูพูดขอโทษ

“ไม่เป็นไรหรอกครับนายน้อยฟาง ผมยินดีที่จะรอ อีกอย่างกาแฟของบ้านท่านมีรสชาติที่ยอดเยี่ยมมากๆ ขอเพียงแค่มีกาแฟนี้ ตัวผมนั้นสามารถรอท่านได้ไม่ว่าจะนานสักแค่ไหน!” เฮอร์รามพูดอย่างตลกขบขัน

“ฮ่าฮ่าฮ่า คุณเฮอร์รามนี่ตลกจริงๆเลย แต่ถึงจะพูดแบบนั้นผมก็ไม่ได้หายรู้สึกผิดหรอกนะ เพื่อเป็นการขอโทษ ผมจึงได้ขอให้เชฟเตรียมอาหารเย็นเอาไว้ให้คุณแล้ว และถ้าเสร็จธุระเมื่อไหร่คุณสามารถให้คนขับรถของผมขับรถไปส่งคุณได้เลย”

“นายน้อยสุภาพเกินไปแล้ว แต่ผมก็ไม่อยากจะปฏิเสธซะด้วยสิ ฮ่าฮ่า” เฮอร์รามตอบรับคำเชิญ “ระหว่างรออาหารเรามาลองเสื้อผ้ากันเถอะ”

“โอเค!” ฟางจือหยูหยิบชุดสูทที่ดูอลังการขึ้นมาแล้วทำการสวมมันทันที

แม้ว่าฟางจือหยูจะมีกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นจากการพัฒนาของร่างกายแ แต่ลำตัวของเขาก็ยังถือว่าค่อนข้างบาง อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาสวมชุดนี้ จากคนผอมบางก็กลายเป็นคนสมส่วน มันทำให้เขาเปลี่ยนแปลงจากนักเรียนธรรมดาเป็นสุภาพบุรุษที่งามสง่า

“นายน้อยฟาง ชุดนี้ทำจากผ้าขนสัตว์แคชเมียร์ ผ้าไหม และเพชร ผมได้รวมองค์ประกอบหลักของจีนเข้ากับสไตล์อังกฤษของเราโดยใช้วัสดุที่ดีที่สุด ตัวเสื้อมีการปรับอุณหภูมิภายในอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นท่านจึงสามารถใส่ชุดนี้ได้ตลอดเลยไม่ว่าจะเป็นฤดูไหนก็ตาม!"

“สุดยอด!” ฟางจือหยูมองดูตัวเองในกระจก และเขาก็พอใจกับชุดสูทนี้เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะกระดุมที่สลักรูปมังกรสีทอง มันให้บรรยากาศเก่าๆแต่ไม่ล้าสมัย ให้ความรู้สึกรุ่งโรจน์อย่างยิ่งใหญ่แต่ไม่มีความหรูหราแบบนูโวริช

สามารถออกแบบชุดที่สวยงามแบบนี้ได้ สมแล้วจริงๆที่ได้ชื่อว่าเป็นหัวหน้านักออกแบบของราชวงศ์แห่งอังกฤษ!

“คุณเฮอร์ราม ชุดนี้แพงใช่หรือเปล่า” ฟางจือหยู่จำได้ว่าเสื้อผ้าแบรนด์สั่งทำจำนวนมากมีราคาหลายหมื่นดอลลาร์ และเขาก็คาดเดาว่าชุดที่ตัวเองกำลังสวมอยู่ตอนนี้น่าจะมีราคาไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนดอลลาร์

“ใช่ครับนายน้อยฟาง ชุดของท่านตกแต่งด้วยสี G และเพชรคุณภาพ VS2 มีเพชรทั้งหมดมากกว่า 200 เม็ด มีน้ำหนักโดยรวมประมาณ 150 กะรัต ดังนั้น ราคาของชุดนี้จึงอยู่ที่ 500,000 ดอลลาร์!”

“500,000 ดอลลาร์?” ใบหน้าของฟางจือหยูเปลี่ยนเป็นดำมืดทันที นี่เขากำลังสวมบ้านอยู่หรือไง?