จูบ

นี่เป็นครั้งแรกที่กัวซินหยู่ได้ดูหนังกับผู้ชาย และผู้ชายคนนี้ยังเป็นคนที่เธอชอบอีก แล้วเธอจะไปมีสมาธิกับการดูหนังได้ยังไง?

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

เธอแอบมองฟางจือหยูจากหางตาของเธออยู่ตลอดเวลา และประสิทธิภาพทางพันธุกรรมที่เพิ่มขึ้นมาของฟางจือหยูก็มีอำนาจร้ายแรงต่อผู้หญิงอย่างมาก

โซฟากว้างประมาณห้าถึงหกเมตร แต่ทั้งสองต่างนั่งอยู่ในระยะที่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

“มันคงจะดีมากเลยถ้าสามารถหยุดช่วงเวลาตอนนี้เอาไว้ได้!” ทั้งสองคนต่างมีความคิดเช่นนี้ปราอยู่ในหัวของตัวเอง

เมื่อเวลาผ่านไป ฟางจือหยูก็ค่อยๆสงบสติอารมณ์และหันความสนใจไปยังหนังที่กำลังฉายแทน

แต่ทันใดนั้นเอง หัวของกัวซินหยู่ก็วางลงบนไหล่ของเขา และร่างกายของฟางจือหยูก็แข็งทื่อราวกับถูกมนต์สะกดในทันที

"ตึกตัก! ตึกตัก!" จังหวะการเต้นของหัวใจของฟางจือหยูไม่เคยรุนแรงเท่านี้มาก่อน และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่สมองของเขาว่างเปล่าจนไม่เหลืออะไร อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าจะขินอาย แต่เขาก็อยากที่จะอยู่แบบนี้ต่อไป

"หัวใจของคุณเต้นเร็วมากเลยนะ!" แม้ว่าโรงหนังแห่งนี้จะมีเพียงแค่พวกเขาสองคนก็ตาม แต่กัวซินหยู่ก็ยังเลือกที่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินเพียงแค่พวกเขาสองคน

“ฉัน... ประหม่า…” ฟางจือหยูพูดตะกุกตะกัก เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ากัวซินหยู่จะกล้าเอาหัวมาวางไว้บนไหล่ของเขาแบบนี้

กัวซินหยู่แสดงรอยยิ้มน่ารักออกมา แม้ว่าฟางจือหยูจะมั่งคั่งร่ำรวยถึงขั้นที่สามารถนำผู้หญิงนับไม่ถ้วนมาเป็นแฟนได้ แต่จากปฏิกิริยาของเขาบ่งบอกได้อย่างชัดเจนเลยว่าเขาไม่มีประสบการณ์ด้านความรักมากนักสักเท่าไหร่ สีหน้าท่าทางอาจจะโกหกได้ แต่การเต้นของหัวใจมนุษย์ไม่สามารถปิดบังความรู้สึกที่แท้จริง

“หัวของฉันหนักหรือเปล่า”

“ไม่! ไม่เลย?” ฟางจือหยูไม่รู้สึกถึงน้ำหนักจากหัวของกัวซินหยู่แม้แต่นิดเดียว ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความแข็งแรงทางร่างกาย แต่ส่วนใหญ่เป็นเพราะสมองของเขาว่างเปล่าจนร่างกายไม่รู้สึกถึงอะไร

“ฉันเอาแขนไปโอบเธอไว้ดีหรือเปล่านะ?” ฟางจือหยูกลัวว่าการกระทำของเขาจะทำให้กัวซินหยู่รู้สึกรังเกียจ

“เฮ้อ โฮสต์นี่ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ คุณจะรอให้ผู้หญิงป็นฝ่ายเริ่มก่อนตลอดเลยหรือยังไง?” เสี่ยวยี่ตำหนิฟางจือหยูในหัว “แค่กอดก็ไม่กล้า ปอดแหกชะมัดเลย!”

“กอด แค่กอด ทำไมฉันจะไม่กล้า!” ฟางจือหยูยกแขนขวาขึ้นแล้วนำไปวางลงบนไหล่ของกัวซินหยู่

.ซึ่งเขาก็รู้สึกได้ว่าร่างกายของกัวซินหยู่นั้นสั่นเล็กน้อย และเขาก็สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหว่ะของเธอ

ทั้งสองคนต่างจดจ่อไปที่หนังโดยคงท่าเดิมเอาไว้และไม่มีใครกล้าที่จะเคลื่อนไหวร่างกายเลย ราวกับว่าพวกเขาไม่อยากจะให้บรรยากาศและความแนบชิดนี้พังทลายลง

หนังดำเนินจนมาถึงฉากจบ เพลงประกอบที่โรแมนติกดังขึ้น และพระเอกกับนางเอกของเรื่องก็จูบกันอย่างมีอารมณ์

ในบรรยากาศเช่นนี้ หนุ่มสาวบางคู่ในโรงหนังต่างพากันนำปากมาบรรจบกัน แน่นอนว่าฟางจือหยูและกัวซินหยู่ไม่มีทางเห็นการกระทำของคนกลุ่มนี้ที่อยู่คนละโรงได้

แก้มของฟางจือหยูและกัวซินหยู่เต็มไปด้วยรอยสีแดง ในบรรยากาศเช่นนี้ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่มีความคิดเช่นนั้นอยู่ในใจ

ฟางจือหยูรวบรวมความกล้า จากนั้นเขาก็หันศีรษะไปด้านข้างและเห็นดวงตาที่สดใสของกัวซินหยู่มองมาที่เขา ขนตาของเธอสั่นเล็กน้อย และความรักก็ปรากฏอยู่เต็มนัยน์ตาของเธอ

ในเวลานี้หัวใจของฟางจือหยูเต้นแรงราวกับว่าจะกระเด็นหลุดออกมา เขาค่อยๆขยับศีรษะไปทางกัวซินหยู่อย่างช้าๆ และดวงตาของพวกเขาก็ปิดลงในเวลาเดียวกัน

บรรยากาศโรแมนติก เพลงประกอบที่ไพเราะ ทั้งสองสัมผัสได้เพียงเสียงลมหายใจอันร้อนรุ่มของกันและกัน กัวซินหยู่สัมผัสได้ถึงมือข้างหนึ่งที่กำลังโอบเอวของเธอเอาไว้เบาๆ และสัมผัสได้ถึงมืออีกข้างหนึ่งที่กำลังลูบผมของเธอช้าๆ การกระทำดังกล่าวทำให้อาการเกร็งจางหายไป

ทั้งสองคนปล่อยร่างกายไปตามหัวใจ...

หลังจากริมฝีปากที่ประกบกันเป็นเวลานานแยกออกจากกัน กัวซินหยู่ที่ใบหน้าแดงราวกับมะเขือเทศสุกก็ก้มหน้าลงทันที

ก่อนหน้านี้ที่เธอแอบจูบฟางจือหยู มันคือครั้งแรกที่เธอได้จูบกับผู้ชาย และครั้งนี้...

ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกว่ามือของเธอถูกกำเอาไว้แน่น และฟางจือหยูก็กำลังมองเธอด้วยสายตาที่จริงจังอย่างมาก

“ซิน...ซินหยู่ เรามาเป็นแฟนกันมั้ย?” ฟางจือหยูเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและรู้สึกประหม่าอย่างมาก

“อื้ม!” กัวซินหยู่พยักหน้าขึ้นลงอย่างเขินอาย

จากนั้นท่ามกลางแสงสลัว พวกเขาก็ค่อยๆขยับศีรษะเข้าหากันและจูบกันอีกครั้ง...

เมื่อหนังจบลง ทั้งสองคนก็เดินจับมือกันออกมาจากโรงหนังด้วยใบหน้าแห่งความสุข

“วันทานาบาตะของทุกปีจะเป็นวันครบรอบของเรา!” ฟางจือหยูพูด “วันนี้เป็นวันพิเศษของเรา และเธอก็ควรจะได้รับของขวัญ ซินหยู่ เธอมีของอะไรที่อยากได้หรือเปล่า? "

กัวซินหยู่พยักหน้าอย่างเขินอาย "มี แต่ว่าฉันไม่อยากจะรบกวนเงินของคุณ!"

“ฮ่าฮ่า ไม่ต้องห่วง มันไม่รบกวนเลยแม้แต่นิดเดียว เธออาจจะไม่รู้ แต่เงินที่ผมมีมันเยอะมากจนถึงขั้นที่พอให้ลูกหลานของเราใช้ได้ไปหลายรุ่นเลย!”

“ลูก! ไม่เร็วไปหรือไงที่เราจะพูดกันเรื่องนี้” กัวซินหยู่ยิ้มและตบไหล่เขาด้วยความเขินอาย

ฟางจือหยูเหลือบมองร่างของกัวซินหยู่ และเขาก็รู้สึกว่าคอสีขาวราวกับหิมะของเธอนั้นโล่งเกินไป

“เราไปร้านขายเครื่องประดับชั้นล่างกันเถอะ!” ฟางจือหยูจับมือของกัวซินหยู่และเดินตรงไปที่ร้านทันที

ไบดะ พลาซ่า เป็นห้างระดับกลางค่อนไปทางระดับไฮเอนด์ พวกเขาเดินเข้าไปในร้านขายเครื่องประดับร้านหนึ่ง ซึ่งฟางจือหยูก็เคยได้ยินชื่อของร้านนี้มาก่อน มันเป็นแบรนด์ที่ก่อตั้งขึ้นมาเป็นเวลากว่าหลายร้อยปี และไม่ว่าจะเป็นเครื่องประดับที่ทันสมัยหรือวัตถุโบราณต่างก็มารวมอยู่ที่นี่

“ร้านนี้เป็นของฉันหรือเปล่า!” ฟางจือหยูพึมพำ

“ไม่ใช่โฮสต์ ร้านนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่ร้านที่ไม่ได้อยู่ในอุตสาหกรรมของคุณ ในที่สุดคุณก็มีโอกาสได้ใช้จ่ายเงินแล้ว!”

“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า คุณต้องการจะซื้อเครื่องประดับให้แฟนใช่หรือเปล่าคะ”

“ใช่ ฉันอยากได้สร้อยคอ” ฟางจือหยูพยักหน้า

“คุณต้องการเหลดราคาประมาณเท่าไหร่คะคุณลูกค้า?” พนักงานเหลือบมองเสื้อผ้าของฟางจือหยู แม้ว่าเสื้อผ้าของเขาจะไม่มีแบรนด์ แต่เธอสังเกตุเห็นว่าสไตล์และวัสดุของเสื้อผ้านั้นเหมือนจะไม่ใช่ของธรรดา

“ฉันไม่สนใจเรื่องราคา ขอแค่แฟนฉันชอบก็พอ!”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของพนักงานก็สว่างขึ้นทันที สิ่งที่พนักงานในธุรกิจนี้ชอบที่สุดก็คือลูกค้าที่พร้อมจ่ายโดยไม่สนใจราคาของสินค้า เครื่องประดับที่นี่มีตั้งแต่หลักพันหยวนไปจนถึงหลักล้านหยวน ถ้าเธอขายสินค้าราคาสูงได้ ค่าคอมมิชชั่นที่เธอจะได้รับก็จะสูงมากขึ้นด้วย

"ฉันขอแนะนำอันนี้ให้กับคุณ นี่คือการสร้างสรรค์ผลงานล่าสุดของดีไซเนอร์อาวุโสของเรา สร้อยคอทองคำขาวประดับเพชร 1 กะรัตกับทับทิม แฟนของคุณจะต้องชื่นชอบอย่างแน่นอน!"

สร้อยคอเส้นนี้มีราคา 270,000 หยวน ซึ่งถือว่าเป็นความหรูหราขั้นสูงสุดสำหรับคนธรรมดา และถือว่าเป็นจำนวนเงินมหาศาลสำหรับสร้อยเพียงเส้นเดียว แต่อย่างไรก็ตาม ราคาเพียงเท่านี้ไม่สามารถทำให้ฟางจือหยูสะทกสะท้านได้เลย

“ซินหยู่ เธอชอบสร้อยเส้นนี้หรือเปล่า” ฟางจือหยูถาม

เมื่อเห็นราคา คิ้วของกัวซินหยู่ก็ขมวดขึ้นทันที เธอรู้ว่าฟางจือหยูรวยมาก แต่เธอไม่อยากจะสูญเสียเงินหลักแสนให้กับสร้อยเพียงเส้นเดียว ที่สำคัญที่สุดคือเธอไม่ได้รู้สึกชอบสร้อยคอเส้นนี้เลย

ฟางจือหยูรู้คำตอบทันทีเมื่อเห็นท่าทางของกัวซินหยู่ เขาเหลือบมองไปยังสร้อยคอเส้นอื่นๆบนเคาน์เตอร์ ซึ่งก็ไม่มีสร้อยคอเส้นไหนเลยที่ทำให้ดวงตาของเขาสว่างขึ้นได้

ทันใดนั้นเอง ดวงตาของเขาก็จับจ้องไปที่สร้อยคอบนตู้โชว์ในร้าน แวบแรกที่เห็น ฟางจือหยูรู้สึกว่าสร้อยคอเส้นนี้เหมาะกับกัวซินหยู่มากๆ และเขาก็คิดว่าเธอน่าจะชอบมันอย่างแน่นอน!