อาวุธพิเศษ

ภายใต้การรอคอยอย่างใจจดใจจ่อของฟางจือหยู ในที่สุดกัมเพิร์ต อะพอลโล่ วีอีที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ก็ถูกส่งมาถึงหน้าประตู

⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

จากเดิมที่ตัวรถเป็นสีม่วงได้กลายเป็นสีดำทมิฬ แม้ว่ามันจะทำมาจากโลหะพิเศษ แต่มันกลับให้ความรู้สึกเบาบาง

หลังจากสังเกตอย่างประณีต ฟางจือหยูก็พบว่ามีรอยขีดยาวอยู่บนตัวรถ ราวกับว่ามันสามารถเปลี่ยนรูปร่างเป็นอะไรบางอย่างได้

“โฮสต์ คุณลองเข้าไปนั่งแล้วขับมันดูสิ!” เสี่ยวยี่พูด

“กุญแจอยู่ที่ไหน” ฟางจือหยูถาม

"ไม่มีหรอก ฉันได้ทำการเปลี่ยนแปลงระบบควบคุมของรถใหม่ทั้งหมด คุณสามารถสั่งการด้วยเสียงได้เลย นอกจากนี้ฉันก็ได้เพิ่มฟังก์ชันขับเองอัตโนมัติที่มีประสิทธิภาพสูงเข้าไปในตัวรถให้ด้วย เพื่อให้คุณสามารถนอนหลับขณะขับขี่ได้อย่างสบายใจ!” เสี่ยวยี่พูด

"ฟังก์ชันขับเองอัตโนมัติ?" ในความคิดของฟางจือหยู เทคโนโลยีนี้ไม่ใช่เทคโนโลยีที่สามารถนำมาใช้ได้จริงบนท้องถนน แม้ว่าระบบจะถูกพัฒนามาเป็นอย่างดีก็ตาม แต่มันก็ยังมีข้อบกพร่องทางเทคนิคมากมายอยู่ดี

“ใช่แล้ว เดิมที ถ้าไม่ใช่เพราะโรงงานและหลักการผลิตที่ย่ำแย่ในโลกของคุณ ฉันก็คงจะสามารถดัดแปลงระบบนี้ให้คุณได้ภายในไม่กี่นาที”

“แล้วฉันต้องเปิดมันยังไง มีรหัสผ่านที่ต้องพูดก่อนหรือเปล่า” ฟางจือหยูตะโกนสองครั้ง แต่รถไม่ตอบสนองเลย

“โอ้ คำสั่งเสียงให้เปิดประตูก็คือ ประตูเอ๋ยจงเปิดออก!”

“นี่นายจะบ้าหรือไงเสี่ยวยี่!” ใบหน้าของฟางจือหยูเปลี่ยนเป็นสีดำ เขาไม่อยากจะจินตนาการถึงความน่าอายในตอนที่ต้องตะโกนสั่งเปิดประตูด้วยคำพูดนี้ต่อหน้ากลุ่มคนมากมาย

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ต้องห่วง คำสั่งเสียงสามารถเปลี่ยนได้!”

“ไอ้นิสัยชอบแกล้งของนายมันคงจะเกินเยียวยาแล้วจริงๆ!” ฟางจือหยูถอนหายใจ “ประตูเอ๋ยจงเปิดออก!”

“ติ๊ด!” ทันใดนั้นเอง รถก็ส่งเสียงไซเรนเบาๆออกมา และแสงสว่างสีขาวก็ปรากฏขึ้นที่ด้านข้างของประตู จากนั้นประตูรถก็เปิดออกอย่างช้าๆ และเผยให้เห็นการตกแต่งภายในที่เต็มไปด้วยความหรูหรา

“น่าทึ่งมาก!” ฟางจือหยูเข้าไปนั่งข้างใน และสัมผัสได้ว่าหลายๆอย่างแตกต่างไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง

“ยินดีต้อนรับคุณฟางจือหยู!” เสียงที่มีความคล้ายกับเสี่ยวยี่ดังขึ้น

"เสี่ยวยี่ ฉันต้องทำยังไงต่อ" ฟางจือหยูไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหน

“คุณสามารถสั่งด้วยคำพูดได้เลย”

“ถ้างั้นเริ่มจากค่อยๆขับไปรอบๆวิลล่าของฉัน!” ฟางจือหยูพูดอย่างสบายๆ

“ค่อยๆขับไปรอบๆวิลล่า โปรดยืนยันคำสั่งนี้อีกครั้งเพื่อเข้าสู่โหมดการทำงาน”

“ยืนยัน!”

หลังจากที่เสียงของฟางจือหยูหายไป ประตูก็ปิดลง และรถก็สตาร์ทโดยอัตโนมัติทันที จากนั้นรถก็เคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้าๆโดยสามารถหลบสิ่งกีดขวางทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์

“สุดยอดไปเลยเสี่ยวยี่!” ฟางจือหยูเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"ตัวรถไม่ได้มีแค่ฟังก์ชันนี้เท่านั้นหรอกนะโฮสต์!" เสี่ยวยี่พูดว่า "รถคันนี้สามารถหลีกเลี่ยงสิ่งกีดขวางทุกรูปแบบได้อย่างสมบูรณ์ด้วยความเร็วไม่เกิน 500 กม./ชม.แต่ถึงแม้ว่ามันจะขับชนหรือโดนชนก็ตาม รถของคุณก็จะไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว!"

"มีอะไรอีก มันคงจะไม่ได้มีแค่นี้หรอกใช่มั้ย?" ฟางจือหยูรู้สึกว่ารถคันนี้ยังมีบางอย่างซ่อนอยู่

“แน่นอน คุณลองกดปุ่มสีฟ้าอ่อนทางขวาดูสิ!”

“นี่หรอ?” ฟางจือหยูกดปุ่ม และทันใดนั้น กระแสไฟฟ้าสีน้ำเงินที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าก็เคลือบตัวรถทั้งหมดในเวลาไม่กี่วินาที

“นี่มันอะไรกันเนี่ย? ผ้าคลุมกันเปื้อนอย่างงั้นหรอ?” ฟางจือหยูรู้สึกเหมือนกำลังดูหนังไซไฟ

“สิ่งนี้เรียกว่าเกราะแสงแม่เหล็กไฟฟ้า ถ้าวัดจากระดับเทคโนโลยีปัจจุบันที่มีอยู่ในโลกของคุณ ณ ตอนนี้ คาดว่ามันคงจะไม่มีวันถูกทำลาย” เสี่ยวยี่พูดต่อ "ไม่เพียงเท่านั้น ฉันยังได้ทำการดัดแปลงรถคันนี้ให้เป็นระบบชาร์จด้วยพลังงานแสงอาทิตย์อีกด้วย และหากมันถูกขีปนาวุธโจมตีมา มันก็จะดูดซับพลังงานมาเป็นของตัวเอง”

“ยอดเยี่ยม!” ฟางจือหยูยกนิ้วโป้งขึ้น “ว่าแต่พวกรอยขีดยาวตามตัวรถคืออะไร? รถคันนี้สามารถเปลี่ยนเป็นออพติมัส ไพร์มได้ใช่มั้ย?”

“ฉันไม่ทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอก" เสี่ยวยี่พูด" สิ่งนั้นเป็นสิ่งที่โลกของคุณยังไม่สามารถสร้างขึ้นได้ในตอนนี้ มันคืออาวุธพิเศษที่ซ่อนอยู่ในรถของคุณ!"

"อาวุธพิเศษ?" ฟางจือหยูรู้สึกประหลาดใจ

“ใช่ ฉันติดตั้งปืนใหญ่อนุภาคกลและปืนใหญ่เลเซอร์สองกระบอกไว้ในรถ มันเป็นอาวุธที่สามารถทำลายเครื่องบินทั้งลำให้หายไปได้ในพริบตา!” สิ้นสุดคำพูด เสี่ยวยี่ก็ออกคำสั่งเปิดใช้งานปืนใหญ่เลเซอร์เพื่อแสดงให้ฟางจือหยูเห็นกับตา

แผ่นโลหะสองแผ่นบริเวณด้านข้างของฝาครอบด้านหน้ารถยุบลงไป และเผยให้เห็นกระบอกปืนสีดำโดยเล็งไปยังทะเลสาบเทียมที่อยู่ไม่ไกล

“ใช้พลังงาน 10% ยิงได้!” เสี่ยวยี่สั่ง

ทันใดนั้น ลำแสงก็มารวมตัวกันที่ปากกระบอกปืน และวินาทีถัดมา กลุ่มแสงก็พุ่งออกไปทางทะเลสาบเทียม

“ตู้ม!” แรงระเบิดก่อให้เกิดเสาน้ำสูงเกือบ 10 เมตร และเสียงระเบิดที่ดังขึ้นก็ทำให้กัวซินหยู่ที่อยู่ในห้องนั้นตกใจ

“เกิดอะไรขึ้น” เธอรีบไปที่ระเบียง และเห็นไอน้ำลอยอยู่รอบๆทะเลสาบเทียมเต็มไปหมด

“ไม่มีอะไรหรอก ผมกำลังทอดปลาอยู่ ฮ่าฮ่าฮ่า!” ฟางจือหยูพูดกลบเกลื่อน

“ถ้าพลังงาน 10% ของปืนใหญ่เลเซอร์ยังสามารถสร้างความเสียหายได้ขนาดนี้ การใช้พลังงาน 20% คงจะสามารถคว่ำรถถังได้อย่างง่ายดาย และถ้าใช้พลังงานทั้งหมดก็คงจะสามารถจมเรือบรรทุกเครื่องบินทั้งลำได้อย่างแน่นอน!"

"แข็งแกร่งจริงๆ!" ฟางจือหยูลูบไล้กัมเพิร์ต อะพอลโล่ย์ วีอีด้วยความรัก

“อย่างไรก็ตาม เนื่องจากข้อจำกัดด้านวัสดุในโลกของคุณ น้ำหนักของตัวรถจึงเพิ่มขึ้น 10% หากเทียบกับของเดิม ดังนั้นความเร็วจึงลดลงเล็กน้อย และแบตเตอรี่ก็จะเสื่อมง่ายหากคุณจอดรถทิ้งไว้ในโรงรถนานเกินไป"

"เกี่ยวกับเรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เพราะฉันจะขับรถคันนี้ไปไหนด้วยทุกครั้งที่ออกจากบ้านเลย!" ฟางจือหยูพูด

“ว่าแต่การดัดแปลงรถคันนี้มีค่าใช้จ่ายเท่าไหร่อย่างงั้นหรอ?” ฟางจือหยูถามด้วยความอยากรู้

“ประมาณ 2 พันล้านดอลลาร์ อย่างไรก็ตาม อุปกรณ์เสริมทั้งหมดสามารถหาได้จากบริษัทต่างๆภายใต้ชื่อของโฮสต์ ดังนั้นเราจึงไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆแม้แต่นิดเดียว!

”เสี่ยวยี่ ฉันชอบเทคโนโลยีของรถคันนี้มากเลย นายช่วยทำให้ฉันอีกสักคันจะได้หรือเปล่า ฉันอยากจะเอาไปให้ซินหยู่น่ะ!"

"ไม่มีทาง การสร้างสิ่งที่อยู่เหลือเทคโนโลยีในปัจจุบันของโลกนั้นต้องใช้พลังงานมากพอสมควร และการทำให้คุณมันก็ถือว่ามากพอแล้ว ดังนั้นต่อให้คุณจะเรียกฉันว่าพ่อก็ไร้ประโยชน์!"

“พ่อครับ!” ฟางจือหยูดื้อรั้น

“นี่….ก็ได้!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

…