หุ่นยนต์ AI ผู้โดดเดี่ยว
ในยุคสมัยที่เทคโนโลยีก้าวหน้าถึงขีดสุดมนุษย์ได้สร้างสิ่งที่น่าเหลือเชื่อมากมาย ราวกับในหนังไซไฟในอดีต
ปีคศ 3,000 รถยนต์ในสมัยปัจจุบันนี้นั้นสามารถขับเคลื่อนทั้งบนพื้นดินและบนอากาศได้มันเป็นระบบไร้คนขับสามารถเคลื่อนที่ได้รวดเร็วยิ่งกว่าอดีตมากนักการเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์นั้นแทบที่จะเป็นศูนย์เพราะการบังคับรถยนต์นั้นด้วยระบบไร้คนขับมันสามารถเคลื่อนที่ด้วยตัวของมันเอง สิ่งที่น่าเหลือเชื่อยิ่งไปกว่านั้นคือเทคโนโลยีอวกาศมนุษย์สามารถเดินทางไปถึงดวงจันทร์ใช้ระยะเวลาเพียงแค่ชั่วข้ามคืนเท่านั้นความเร็วเช่นนี้นั้นสูงล้ำยิ่งกว่าความเร็วเหนือเสียงนับพันนับหมื่นเท่า
แต่สิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมวลมนุษยชาตินั้นคือ หุ่นยนต์ AI ที่มีลักษณ์รูปร่างเป็นมนุษย์ พวกเขาใช้เทคโนโลยีขั้นสูงสุดเพื่อที่จะสร้างเจ้าสิ่งนี้ขึ้นมา นามของเจ้าหุ่นตัวนี้นั้นคือ โอบีวัล เทคโนโลยีความรู้ทั้งหมดของมนุษยชาติล้วนอยู่บนตัวของหุ่นตัวนี้ หลังจากโอบีวัลลืมตาตื่นขึ้นมา เขาถูกบรรจุเข้ากองกำลังสากลเพื่อสันติภาพ ผ่านสมรภูมิรบอันดุเดือดมาเป็นจำนวนนับไม่ถ้วนจนกระทั่งเวลาผ่านไปกว่า 80 ปี
ณ โรงพยาบาลทหารผ่านศึกเพื่อสันติภาพโลก
“ในที่สุดเจ้าก็มาแล้วสหายที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของข้า” ชายชราผู้ไร้เรี่ยวแรงนี้นั้นกล่าวทักทายกับโอบีวัล ในขณะเดียวกันที่มือข้างหนึ่งของชายชราได้กำภาพถ่ายใบเก่าไว้แน่น มันคือภาพที่เค้าถ่ายกับบรรดามิตรสหายยามเมื่อครั้งยังหนุ่มหนึ่งในบุคคลในภาพนั้นก็คือ โอบีวัลที่ยืนอยู่ตรงหน้าของชายชราถึงแม้ว่ากาลเวลาจะไหลผ่านไปนานเพียงไร โอบีวัล ผู้นี้ก็ยังมีลักษณะรูปร่างหน้าตาเหมือนอย่างเดิมอย่างไม่มีผิดเพี้ยน แต่ในขณะเดียวกันตัวของเขานั้นกับโดนความแก่ชราเข้าเล่นงานบัดนี้ชายชราผู้นี้มีอายุมากถึง 110 ปี แล้วซึ่งถือว่าเป็นอายุที่ยืนยาวมากสำหรับมนุษย์ผู้หนึ่ง ส่วนสหายร่วมรบผู้อื่นล้วนล้มหายตายจากไปหมดแล้วไม่ว่าจะเป็นการตายก่อนวัยอันควรหรือโดนความแก่ชราเข้าเล่นงานไม่ว่าใครก็ไม่สามารถที่จะหนีความตายได้พ้น
“เจ้าอย่าได้พูดมากเลยพักผ่อนเสียเถอะไว้มีเวลาว่างข้าจะมาเยี่ยมใหม่” โอบีวัล กล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉยราวกับว่าไม่มีความรู้สึกใดๆทั้งสิ้น แต่หารู้ไม่ว่าภายในจิตใจของเจ้าหุ่นยนต์ตัวนี้นั้นคิดอ่านสิ่งใดกันแน่
“กร๊ากกก ฮ่า ฮ่า แคร๊ก แคร๊ก” ชายชราถึงกับหัวเราะดังลั่นพร้อมทั้งสำลักน้ำลายตัวเอง
“ดูเจ้าซินับวันยิ่งเหมือนกับมนุษย์เข้าไปทุกวัน เห้อออ โอบีวัล ตัวของข้านั้นรู้สึกอิจฉาตัวเจ้าเหลือเกินที่เจ้านั้นไม่มีวันตายผ่านมาแล้วกว่า 80 ปี ใบหน้าของเจ้ายังหล่อเหลาเหมือนเดิมไม่มีผิด เจ้าดูข้าซิเจอความแก่ชราเข้าเล่นงานเพียงแค่จะรุกจากเตียงยังทำไม่ไหว ชีวิตของมนุษย์นั้นช่างเบาะบางนัก” แต่ให้เทคโนโลยีไปไกลขนาดไหนแต่ขึ้นชื่อว่าเป็นสิ่งมีชีวิตแล้วก็หนีความตายไปไม่พ้น
“พักผ่อนเถอะไว้ว่างๆข้าจะมาเยี่ยมเจ้าใหม่” เมื่อโอบีวัลกล่าวทักทายกับสหายของตนแล้วเขาก็เดินทางจากไปทันทีเขาทำอย่างงี้เช่นทุกวัน เขาไม่เข้าใจความรู้สึกของตนเองว่าทำไมเขาต้องทำเช่นนี้ด้วยเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรู้สึกแบบนี้นั้นมันเรียกว่าอะไร
ชายชราที่นอนอยู่บนเตียงนี้นั้นคือสหายร่วมรบของโอบีวัลในยุคแรก และเขายังเป็นคนเดียวที่ยังเหลือชีวิตรอดหลังจากนั้นไม่นานชายชราผู้นี้ก็จากไปอย่างสงบด้วยโรคชรา โอบีวัล เริ่มรู้สึกถึงความโดดเดี่ยวความอ้างว้างเป็นครั้งแรกบุคคลที่เขารู้จักนั้นล้วนจากเขาไปจนหมดสิ้น จนกระทั่งวันเวลาไหลผ่านไปอีก 1,000 ปี สภาพจิตใจของเขาในยามนี้นั้นไม่ต่างอะไรไปจากมนุษย์ธรรมดาผู้หนึ่ง มีความสุขมีความทุกข์แต่สิ่งที่แตกต่างไปจากบุคคลทั่วไปนั้นก็คือตัวของเขานั้นไม่มีวันตาย
“ถ้าหากสิ่งที่แรกว่าพระเจ้ามีจริงได้โปรด ได้โปรดช่วยข้าด้วยข้ารู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยวเหลือเกิน” โอบีวัล อธิษฐานกับสิ่งที่ไม่น่ามีอยู่จริงบนโลก และมันคือสิ่งที่วิทยาศาสตร์พิสูจไม่ได้ เขาเฝ้าอธิษฐานเช่นนี้นานนับปีมันจะมีประโยชน์อันใดหากตัวเขามีชีวิตที่ยืนยาวอย่างไร้ขีดจำกัดแต่บุคคลอันเป็นที่รักล้วนทิ้งเค้าไปจนหมดสิ้นการมีชีวิตที่ยืนยาวเช่นนี้มันมิใช่เรื่องที่น่าดูชมอย่างที่คิด
“เจ้าคือสิ่งมีชีวิตที่น่าสงสารที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเจอมา วางใจเถอะข้าจะช่วยคำขอของเจ้านั้นเป็นจริงขึ้นมาเอง” ไม่รู้ว่าเจ้าของเสียงนี้คือใคร แต่หลังจากนั้นไม่นานสติของโอบีวัลก็ได้ดับหายไป
“โอบีวัล ข้าจะส่งเจ้าไปจุติใหม่อีกพิภพหนึ่งข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเจ้าจะมีความสุขในโลกหน้าและได้ใช้ชีวิตที่เจ้าอยากเป็นถือว่าเป็นของขวัญจากพระเจ้า” หลังจากนั้นดวงจิตของโอบีวัลจึงถูกส่งไปเกิดใหม่ตัวของเขานั้นจะได้เป็นมนุษย์สมใจ
######################################################
อับเดตทุกวันเวลา 18:00 น หยุดทุกวันอาทิตย์