คำสัญญา

หลินเทียนถึงกับอึ้งเงียบพร้อมทั้งสติหลุดลอยไปไกล เกี่ยวกับคำตอบที่ได้รับจากสตรีนางนี้ นี่มันเหนือความคาดหมายของเขาไปไกล ทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้นั้นมันคาดเคลื่อนไปหมด ภาพเหตุการณ์ในอนาคตถูกฉายขึ้นมาภายในหัวของหลินเทียนอย่างไม่ได้ตั้งใจว่าตัวของเขานั้นอยู่ท่ามกลางหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มากมาย ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจหลินเทียนพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะดึงสติของตนเองกลับมา มันพยายามย่ำเตือนอย่างถึงที่สุดว่า นี่มันไม่ใช่ตัวเขา นี่มันไม่ใช่ตัวเขา ไม่ทราบว่าตัวของเขานั้นควรที่จะซึ้งใจดีหรือควรที่จะเศร้าใจดีที่สตรีนางนี้นางมีจิตใจที่กว้างขวางมากมายถึงเพียงนี้ และที่น่าเหลือเชื่อไปกว่านั้นนางกับแอบวางอักขระอะไรบางอย่างที่ทำให้ตัวของเขานั้นไม่สามารถแตะเนื้อต้องตัวสตรีนางอื่นได้นอกจากตัวนางและคนในครอบครัวของหลินเทียนตั้งแต่มันเกิดมา ก็พึ่งเคยเห็นคนที่ใช้วิชาอักขระขั้นสุดยอดกับเรื่องไร้สาระเพียงแค่นี้

“ปีศาจ เจ้ามันเป็นปีศาจชัดๆ” หลินเทียนอดไม่ได้ที่จะพูดคำพูดเช่นนี้ออกมา ตัวของเขานั้นไม่เข้าใจนางเลยแม้แต่น้อยว่าตัวของนางอ่านเขาขาดหรือนางเป็นคนที่มีจิตใจกว้างขวางกันแน่ถึงยอมอนุญาตให้หลินเทียนเลี้ยงหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ได้แต่กลับกันหากเป็นหญิงสาวเนื้อตัวหลินเทียนก็อย่าหวังว่าจะได้จับ

“เจ้ากล้าว่าหลานสาวที่น่ารักของข้าเป็นปีศาจได้อย่างไร ขืนพูดจาไม่เข้าหูอีก ข้าจะตบปากเจ้าสั่งสอนซ่ะ” ตาเฒ่าพูดจาออกมาด้วยความขุ่นเคืองไม่น้อย มีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มากมายที่หมายปองในตัวหลานสาวของตนเจ้าเด็กเปรตผู้นี้ช่างกล้าพูดจาไม่ถนอมน้ำใจ

“หลินเทียนเจ้าจะมาว่าข้าเช่นนี้ก็ไม่ถูก ทั้งที่ตัวข้าใจกว้างมากมายถึงขนาดนี้ถึงขนาดที่จะยอมให้เจ้ามีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่สักกี่คนก็ได้เจ้ายังไม่พอใจอีกเหรอ” มู่หลานหลาน กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เที่ยงธรรมอย่างถึงที่สุดมีหรือที่ตัวของนางจะไม่รู้ว่าตัวของหลินเทียนนั้นต้องการที่จะหลีกหนีจากนาง ไม่ว่าเจ้าหนุ่มผู้นี้จะหนีไปไกลแค่ไหนก็อย่าหวังเลยที่จะหนีนางพ้น

“เห้อ..ข้ายอมแล้ว เจ้าว่าเช่นไรข้าก็ว่าเช่นนั้น หากเจ้ายินดีให้ข้ารับผิดชอบข้าก็จะรับผิดชอบเองแต่ในตอนนี้นั้นอายุของพวกเรานั้นยังน้อยจนเกินไปไว้พวกเราเติบใหญ่ขึ้นหากเจ้ายังไม่เปลี่ยนใจข้าก็จะรับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้น” หลินเทียนนั้นยอมรับว่านางเป็นหญิงสาวที่งดงามเป็นอย่างมาก แต่ในช่วงเวลานี้นั้นเขาและนางยังรู้จักกันน้อยจนเกินไปยังไม่รู้จักนิสัยใจคอกันด้วยซ้ำ หลินเทียนทำได้เพียงแต่ซื้อเวลาเท่านั้น

“เจ้าต้องการที่จะซื้อเวลาซินะหลินเทียนได้ข้าจะให้เวลาเจ้า 10 ปี ข้าไม่มีวันที่จะเปลี่ยนใจจากเจ้าเป็นแน่ อย่าได้คิดนอกใจข้าเป็นอันขาดช่วงเวลา 10 ปีหลังจากนี้ เมื่อเวลานั้นมาถึงเจ้าจะต้องแต่งงานกับข้าเกิดเป็นลูกผู้ชายก็ควรที่จะรักษาคำพูดของตัวเอง หากเจ้าไม่รักษาคำพูด” มีหรือที่มู่หลานหลานจะไม่รู้ความรู้สึกนึกคิดของหลินเทียน ยิ่งตัวเขาปฎิเสธนาง นางก็ยิ่งรู้สึกพึ่งพอใจในตัวหลินเทียนเท่านั้น น้อยคนนักที่จะมองนางจากใจจริงพวกเขาเพียงมองแต่ตัวนางเพียงแค่เปลือกนอกเท่านั้น น้อยคนนักที่จะมองนางจากใจจริง ทางด้านตัวของเด็กหนุ่มเองแอบชื่นชมนางอยู่ภายในใจไม่น้อยสตรีนางนี้นั้นช่างฉลาดเป็นกรดจริงๆ ที่สามารถอ่านเขาจนขาดจนหมดสิ้นหลินเทียนไม่สามารถปิดบังนางได้เลยยามอยู่ต่อหน้าสตรีนางนี้

“นี่คือแหวนแทนใจของข้า มันคือสิ่งที่ข้าทำมันด้วยตัวเอง” หลินเทียนนั้นได้มอบแหวนให้นางไปวงนึงมันสวยสดงดงามเป็นอย่างมาก รูปร่างของมันเป็นที่แปลกตาของผู้คนภายในสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างมากมันคือแหวนเพชรนั่นเอง ด้วยรูปลักษณ์ที่สวยงามของมันสามารถดึงดูดสตรีได้ทุกๆคนไม่เว้นแม้แต่หญิงชรา ท่านย่าของมู่หลานหลาน ดวงตาของนางในยามนี้นั้นล้วนแล้วแต่จับจ้องเจ้าแหวนเพชรวงนี้อย่างไม่วางตา

“เจ้าแหวนสิ่งนี้มันทำมาจากอะไรกัน รูปร่างของมันช่างสวยสดงดงามนัก ข้าจะเก็บรักษามันให้อย่างดีอย่างถึงที่สุด” มู่หลานหลานนั้นชอบเจ้าของสิ่งนี้เป็นอย่างมากมันคือแหวนสุดพิเศษและที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นตัวของหลินเทียนกับเป็นผู้ที่ทำมันด้วยตนเอง

“มู่หลานหลาน พวกเรารีบกลับกันเถอะเดียวพ่อของเจ้าจะรอนาน สักวันนึงเจ้าจะต้องพบกับเจ้าหนุ่มผู้นี้อีกแน่หากชะตาของพวกเจ้าทั้งสองเป็นของกันและกัน” ท่านย่าของนาง กล่าวกับหลานสาวผู้น่ารักอย่างใจเย็นเพราะตัวของนางก็เคยผ่านชีวิตในช่วงการเป็นสาวแรกรุ่นมาก่อน

สาวน้อยกล่าวลากับหลินเทียนด้วยความจนใจ เพราะถึงอย่างไรไม่ช้าก็เร็วตัวของนางก็ต้องกลับไปอยู่ดี ทางด้านตัวของหลินเทียนเมื่อรู้ว่าตนเองกำลังที่จะต้องจากลากับสาวน้อยตรงหน้าหัวใจของเขามันรู้สึกบีบรัดแน่นไปหมด เขาไม่เข้าใจเช่นกันว่าความรู้สึกเช่นนี้นั้นมันเรียกว่าอะไร

“เชื่อข้าสักวันหนึ่งพวกเราจะต้องเจอกันอีกแน่” หลินเทียนพูดประโยคที่ไม่คาดคิดออกมา

“นี่เจ้าเริ่มที่จะรู้สึกชื่นชอบข้าแล้วอย่างงั้นเหรอ” มู่หลานหลาน กล่าวถามกับหลินเทียนออกมาตามตรง ทางด้านของหลินเทียนแทบที่จะสำลักน้ำลายตนเอง หญิงสาวนางนี้ช่างเป็นบุคคลพูดจาตรงไปตรงมานัก จนตัวเขาอดคิดไม่ได้ว่าใครเป็นชายหนุ่มใครเป็นหญิงสาวกันแน่ และเป็นตัวของนางเองที่บอกชอบเขา ถึงแม้ว่าดูเหมือนนางจะอ้างเรื่องความรับผิดชอบมาอ้างก็ตาม

หลังจากนั้นไม่นานมู่หลานหลานและเฒ่าผู้ชราทั้งสองก็เดินทางจากเขาไปทันทีพร้อมทิ้งไว้แต่เพียงภาพความทรงจำอันแสนสัน แต่ความทรงจำนี้ระหว่างหลินเทียนกับนางจะถูกเก็บซ่อนไว้อยู่ภายในหัวใจของเขาไปตลอดไปอย่างไม่รู้ตัว เวลาผ่านไปไม่นานนักหลินเทียนก็ตัดสินใจเดินทางกลับไปที่โรงเรียนของตนในทันทีเพราะเป้าหมายของตนที่มายังสถานที่แห่งนี้นั้นก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายเป็นที่เรียบร้อยแล้วในระหว่างทางเดินกลับนั้นหลินเทียนได้พบกับซากศพของนักผจญภัยนับสิบร่าง สภาพซากศพของพวกมันแต่ระคนในยามนี้เป็นอะไรที่สุดแสนจะอุจาดตาอย่างถึงที่สุดเศษเนื้อเศษเลือดสาดกระจายไปทั่วทั้งผืนป่าราวกับว่าสถานที่แห่งนี้นั้นเป็นทุ้งสังหาร หลินเทียนยังคงจดจำใบหน้าของพวกมันได้อย่างชัดเจนพวกมันคือกลุ่มคนที่รุมทำร้ายมู่หลานหลาน และคาดว่าการที่พวกมันต้องมาตกตายอย่างน่าสมเพชเช่นนี้น่าจะเป็นฝีมือของตาเฒ่าผู้นั้น