ข้าไม่หิว

ในช่วงกลางคืนนั้นเป็นเพราะไม่มีกิจกรรมใดๆ ชาวบ้านทุกคนต่างเข้านอนกันเร็ว หลังจากช่วยเสี่ยวหงเอ๋ออาบน้ำเสร็จแล้วนางจึงเตรียมเข้านอน ก่อนที่หญิงสาวจะหลับ นางเห็นเด็กน้อยเดินไปที่ประตูพร้อมกับผ้าห่มขาดๆ

“เจ้าจะไปไหน?”

หงเสี่ยวเอ๋อหันมามองนางด้วบแววตาไร้เดียงสา

“ไปนอน”

โจวเถาเถาจึงนึกขึ้นมาได้ว่าหวังเสี่ยวเตี๋ยไม่ได้ให้เขานอนกับนาง ตั้งแต่เขาอายุสามขวบ นางก็โยนเขาเข้าไปนอนในห้องเก็บฟืน

“ต่อไปเจ้านอนบนเตียงนี้” หญิงสาวตบที่พื้นเตียง วันนี้มารดาทำเขาประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่า เขารู้สึกมีความสุขราวกับฝันไป เด็กน้อยไม่กล้าฝืนคำสั่งมารดา เขาปีนขึ้นไปนอนบนเตียง พร้อมกับผ้าห่มในมือ ทันทีที่เขาเดินมาใกล้โจวเถาเถาก็ได้กลิ่นเหม็นจากผ้าห่มที่เขาถือ ผ้าห่มของนางว่ามีกลิ่นเหม็นมากแล้ว หากแต่ของเสี่ยวหงเอ๋อกลับเหม็นมากกว่ายิ่งนัก หวังเสี่ยวเตี๋ยหญิงขี้เกียจคนนั้น ขี้เกียจจนถึงขนาดไม่นำผ้าห่มไปซักหรือตากแดดเลยเป็นเพราะหญิงสาวต้องใช้ห่มนางถึงได้กลิ่นนี้

พรุ่งนี้เถอะ!! นางจะเอาไปซักตากให้หายเหม็น

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นนั้น เมื่อโจวเถาเถาลืมตาตื่นขึ้นมา นางเห็นหลังคามุงจาก หญิงสาวสับสนอยู่ชั่วครู่ แต่แล้วก็จำเหตุการณ์เมื่อวานได้ ทันใดนั้นนางลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว เหลือบมองดูข้างกายเห็นเสี่ยวหงเอ๋อหายไป?

หญิงสาวมองออกไปข้างนอก ฟ้าสว่างมากแล้ว นางรีบสวมใส่เสื้อผ้าก่อนที่จะเดินไปถึงห้องครัวหญิงสาวได้ยินเคลื่อนไหวในห้องครัวนั้น เป็นเสี่ยวหงเอ๋อที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับชามโจ๊กและหมั่นโถวสองก้อน

โจวเถาเถารู้สึกเก้อเขิน นางเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ ลูกชายต้องทำอาหารเช้ามาให้นางกิน

“ทำไมมีแค่ที่เดียวเล่า?”

โจวเถาเถามองที่ชามโจ๊กใบเดียวที่วางอยู่บนโต๊ะ

“ท่านแม่ เมื่อวานข้ากินไปแล้ว ตอนนี้ข้าไม่หิว”

เขากินหมั่นโถวไปเยอะมากเมื่อวานนี้ ต่อให้อดสักสองสามวันก็น่าจะยังได้ โจวเถาเถาไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน เด็กน้อยกำลังเติบโตจะไม่กินอาหารเช้าได้อย่างไรกัน

โจวเถาเถาดึงเสี่ยวหงเอ๋อมากอดไว้ พูดด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง

“กินเข้าไป เร็วๆ”

“ท่านแม่!!”

เสี่ยวหงเอ๋อจ้องนางอย่างโง่เขลา หากแต่โจวเถาเถาเองก็ไม่อาจจะทนหิวได้ นางจึงกินหมั่นโถวเข้าไปสองชิ้น

เมื่อวานนี้ใช้แป้งหมี่ขาวไปจนหมดหากวันนี้ไม่ได้ไปหาอาหาร เกรงว่านางและลูกคงจะอดตายทั้งคู่

หญิงสาวหยิบแผ่นทองแดงออกมาจากช่องที่ซ่อนอยู่ที่เตียงไม้ แผ่นทองแดงนี้มีค่าเท่ากับห้าร้อยเหวิน ครอบครัวนี้เหลือเพียงแค่เงินจำนวนนี้เท่านั้น สาเหตุที่เหลือเงินเพียงแค่นี้ก็เป็นเพราะหวังเสี่ยวเตี๋ยที่ขี้เกียจจริงๆ แล้วที่ดินสามหมู่ที่นางได้รับมาจากตระกูลหวังนั้นหลังจากจ่ายค่าภาษีแล้วน่าจะพอให้นางกับลูกได้อาศัยกินตลอดทั้งปีได้ แต่เจ้าของร่างเดิมกลับไม่รู้จะทำอย่างไร หลังจากช่วงเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงของทุกปีแล้ว อาหารเล็กน้อยที่นางหามาได้ก็ถูกขายไป ไม่นานนักหวังเสี่ยวเตี๋ยก็ขายธัญพืชที่มีไปในราคาแค่สองตำลึง นางเอาไปใช้จนเหลือแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น