ความฝัน
โจวเถาเถาไม่กล้าจะกินมากเกินไปนางกังวลว่าถ้าน้ำหนักตัวมากไปกว่านี้จะทำให้เกิดโรคต่างๆ ตามมามากมาย ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่เพื่อความสวยงาม แต่นางก็ต้องควบคุมให้พอเหมาะ
โจวเถาเถานอนกอดเสี่ยวหงเอ๋อไว้ในอ้อมแขนของนาง พอนางห่มผ้าเตรียมจะนอนก็ได้กลิ่นเหม็นอับจากผ้าห่มอีกครั้ง หญิงสาวได้แต่ย้ำเตือนตัวเองว่านางต้องไม่ลืมซักแล้วตากผ้าห่มในวันพรุ่งนี้
ไม่นานหลังจากนั้น เมื่อโจวเถาเถาลืมตาขึ้นอีกครั้งหญิงสาวเห็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมอกหนาทึบ นางถึงกับงุนงงไปชั่วครู่ พระเจ้า ..นางข้ามภพมาที่ไหนอีกแล้วหรือ? หญิงสาวรีบก้มดูร่างกายอวบอ้วนของหวังเสี่ยวเตี๋ย
นางกำลังฝันอยู่หรือ?
โจวเถาเถาตกตะลึงไม่รู้อะไรเป็นอะไร หญิงสาวกวาดตามองไปทั่วๆ ล้วนมีแต่หมอกหนาทึบนั้น ราวกับมีใครเอาผ้าโปร่งมาปิดตานางไว้ทำให้มองได้ไม่ชัดเจน โจวเถาเถาคิดว่าพื้นที่นั้นใหญ่โตมาก นางเดินไปได้แค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้นก็เหมือนมีบางอย่างขวางอยู่จนทำให้นางเดินต่อไปไม่ได้
“อะไร?” จากหางตาของนางเหลือบเห็นแอ่งน้ำอยู่ไม่ไกลดูราวกับเป็นแอ่งน้ำใหญ่หากเมื่อเห็นถนัดดีแล้วกลับเป็นแค่แอ่งน้ำเล็กๆ มีขนาดเท่ากับอ่างล้างหน้าเท่านั้นเอง น้ำในอ่างนั้นใสแจ๋วราวกับกระจก หญิงสาวปากแห้งขึ้นมาทันทีอดไม่ได้ที่จะจิบน้ำ..น้ำนั้นมีรสหวานล้ำชุ่มคอ
อร่อย!! ตาของโจวเถาเถาเป็นประกาย นางอดไม่ได้ที่จะจิบอีกสองสามอึก หลังจากนั้นนางก็รู้สึกง่วงเปลือกตาหนักมากขึ้น นางจึงหลับไป เมื่อหญิงสาวตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นหลังคามุงจากเหมือนเดิม จมูกของนางได้กลิ่นเหม็นบางอย่างลอยมา เหม็นอะไรแบบนี้!!..หลังจากดมฟุดฟิดอยู่ชั่วครู่นางถึงรู้ว่ากลิ่นเหม็นนั้นมาจากตัวของนางเอง
โจวเถาเถาสำรวจร่างกายตนเองเห็นว่าผิวหนังนางเต็มไปด้วยเมือกสีดำๆ เกาะอยู่เต็มไปหมด นางลองลูบดู ไม่รู้ว่าเป็นอะไรแต่เหม็นราวกับนางเพิ่งคลานออกมาจากกองขยะโสโครก โจวเถาเถาหันไปมองลูกชายเห็นว่ายังหลับสนิทดีอยู่ นางจึงค่อยๆ ลุกลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง เดินไปห้องครัวเพื่อที่จะต้มน้ำร้อน สำหรับอาบกลางดึก หญิงสาวถูตัวอาบน้ำถึงกับต้องใช้น้ำถึงสามถังเพื่อที่จะชำระคราบดำๆ ออกไปจนหมด หลังจากอาบน้ำ นางมองร่างกายที่อวบอ้วนของตนเอง ไม่รู้ว่านางคิดไปเองหรือเปล่า รู้สึกว่าห่วงยางรอบเอวอีกทั้งแขนขาของนางจะหดเล็กลง โจวเถาเถาพึมพำเบาๆ ดูท้องฟ้าเริ่มจะสว่างขึ้นแล้วนางจึงไม่นอนต่อแต่กลับเดินไปเตรียมอาหาร เมื่อเสี่ยวหงเอ๋อตื่นขึ้น เขาจึงเห็นโจ๊กและหมั่นโถวอยู่บนโต๊ะอาหาร เด็กน้อยขยี้ตาเรียกมารดาเสียงแผ่วเบา
“ท่านแม่”
หัวใจของโจวเถาเถาอ่อนยวบลงราวกับสายน้ำ นางอดไม่ได้ที่จะเดินไปลูบหัวเขา
“รีบไปล้างหน้าล้างตาแล้วมากินข้าว” เสี่ยวหงเอ๋อรับคำเดินออกไปอย่างเชื่อฟัง
หญิงสาวกลับเข้าไปที่ห้องด้านในดึงผ้าห่มและผ้าปูที่นอนออก แล้วเอาฝ้ายที่อยู่ด้านในไปตากแดด เสี่ยวหงเอ๋อถูกใช้ให้ช่วยทำงานบ้านตั้งแต่สามขวบ แม่กับลูกชายจึงทำความสะอาดบ้านทั้งด้านนอกด้านในอย่างคล่องแคล่วว่องไว