บทที่ 20 : รวมตัวกับคาคาชิ แก้ไข

บทที่ 20 : รวมตัวกับคาคาชิ

แปลโดย เฮอร์มีส

****************************************

ณ สนามฝึกที่สาม ตอนนี้โฮคาเงะรุ่นที่สามถูกล้อมรอบเต็มไปด้วยร่างแยกเงากว่าห้าร้อยร่าง แม้เขาจะถูกห้อมล้อมด้วยศัตรูมากมายแต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาตื่นตระหนกโดยแม้แต่น้อย

วันนี้คุชินะได้ไปที่สำนักงานโฮคาเงะในตอนเช้า เพื่อขอความช่วยเหลือจากโฮคาเงะให้โฮคาเงะมาทดสอบวิชานินจาของเธอ โฮคาเงะรุ่นที่สามรู้สึกสนใจในวิชาใหม่ของคุชินะเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงตอบตกลงทันที

“คุชินะนี่เป็นวิชาใหม่ของเธอเหรอ”

".แน่นอนว่าไม่ พร้อมเจอกับวิชาใหม่ของฉันหรือยังตาเฒ่า” เนื่องจากคุชินะยังไม่ได้ใช้โหมดอาภรณ์สัตว์หางระดับของเธอจึงอยู่ในระดับโจนิน มันจึงทำให้เธอไม่สามารถคุกคามฮิรุเซ็นได้

“คาถาดาวกระจาย” คุชินะและร่างแยกโยนดาวกระจายใส่รุ่นที่สาม เมื่อเผชิญหน้ากับฝนดาวกระจายมากมายโฮคาเงะรุ่นที่สามก็รีบประสานอินออกมาอย่างรวดเร็ว [คาถาดิน กำแพงดิน] กำแพงดินปรากฏขึ้นล้อมรอบตัวของเขาจากทั้งสี่ทิศเพื่อป้องกันดาวกระจายของคุชินะ

“ตาเฒ่าถูกหลอกแล้ว” ร่างหลักของคุชินะปล่อยดาวกระจายที่มีจักระของเก้าหาง ทำให้กำแพงดินของรุ่นที่สามค่อยๆพังทลายลง

รุ่นที่สามสัมผัสได้ถึงฝนดาวกระจายอีกครั้ง [คาถาน้ำ กำแพงวารี] รุ่นที่สามปลดปล่อยน้ำออกมาจำนวนมากอย่างต่อเนื่องเพื่อต้านทานดาวกระจาย แต่ก็ยังมีดาวจำนวนหนึ่งโจมตีไปที่รุ่นที่สาม

คุชินะไม่ได้ใส่พลังในดาวกระจายไปมาก ดังนั้นแล้วมันจึงไม่ได้ทำร้ายฮิรุเซ็นเมื่อโจมตีโดดบนตัวของเขา นั่นยังเป็นสาเหตุที่กำแพงวารีของเขาสามารถต้านทานดาวกระจายได้อย่างง่ายดาย

เมื่อมองไปที่ฮิรุเซ็นในชุดขาดๆคุชินะก็พูดขึ้นมา “ตาเฒ่าวิชาใหม่ของฉันเป็นยังไงบ้าง”

“คุชินะเธอจะลำบากเมื่อเผชิญหน้ากับนินจาที่แข็งแกร่งกว่าโดยเฉพาะนินจาอิวะที่เชี่ยวชาญวิชากำแพงดิน ยิ่งเผชิญหน้ากับซึจิคาเงะฉันคิดว่าดาวกระจายของเธอไม่สามารถผ่านการป้องกันของเขาไปได้”

“แล้วถ้าดาวกระจายทั้งหมดมีจักระของเก้าหางอยู่ละ” รุ่นที่สามเห็นพลังของดาวกระจายนั้นแล้ว ถ้าเขาตกอยู่ภายใต้คลื่นฝนดาวกระจายที่มีพลังของเก้าหางทั้งหมดแม้แต่ตัวของเขาก็คงจะแย่เหมือนกัน

“เธอกำลังจะบอกว่าสามารถเพิ่มร่างแยกได้มากกว่านี้และยังสามารถใช้จักระเก้าหางร่วมกับพวกมันทั้งหมดได้” คำถามของเขาโดนตอกย้ำอยู่ในหัวของเขา นั่นคือความคิดของเรียว

คุชินะสามารถสร้างร่างแยกโดยมีจักระเก้าหางได้ถึงสองร้อยตัว เรียวประมาณการว่าตัวเลขนั้นสามารถสูงถึงห้าร้อย ในอะนิเมะเพียงครึ่งเดียวของจักระเก้าร่าง นารูโตะปลดปล่อยจักระของเก้าหางเพื่อป้องกันนินจากว่าเก้าพันคน ถ้าคุชินะไปถึงระดับสี่หางโดยที่ควบคุมมันได้ เธอไม่น่าจะมีปัญหาในการสร้างร่างแยกเงาห้าร้อยตัวที่มีจักระของเก้าหาง

ในโหมดสีหางคุชิณะจะอยู่ระดับเดียวกับซาคุโมะ แต่ก็ยังเป็นเรื่องยากที่เธอจะเอาชนะซาคุโมะได้

แต่เมื่ออยู่ในโหมดสีหางคุชินะจะได้เปรียบ เพราะคุชิณะจะมีความสามารถอย่างท่วมท้นด้วยร่างแยกเงา ถึงแม้ศัตรูจะสามารถโจมตีร่างแยกเงาที่อ่อนแอกว่าตัวเธอได้ แต่ในที่สุดพวกเขาก็จะหมดจักระ ในขณะที่คู่ต่อสู้ของเธอหมดจักระแต่เธอมีแหล่งจักระที่ไม่มีที่สิ้นสุดอยู่ในตัว

เรียวไม่เข้าใจว่าทำไมคุชินะไม่เคยได้รับอิทธิพลจากอารมณ์และความเกลียดชังจากจักนะด้านลบของเก้าหางเลยเมื่อใช้จักระของเก้าหาง

เมื่อเขาถามเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอก็บอกเขาว่าเธอจะรู้สึกถึงอารมณ์ด้านลบต่างๆก็ต่อเมื่อใช้มากกว่าสามหาง เรียวคิดว่าเธอเป็นคนตระกูลอุซึมากิสายเลือดบริสุทธิ์ สายเลือดอุซึมากิมีบทบาทในการต้านทานอารมณ์ด้านลบมาก นี่เป็นสิ่งที่ดีเพราะพวกเขาไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเก้าหางจะเข้าควบคุมเธอ

ในสองสามวันถัดมาเรียวใช้เวลาอยู่ที่โรงพยาบาล เพราะมีกลุ่มนินจาที่กลับมาจากชายแดนต้องการการรักษาโดยด่วน ดังนั้นเรียวจึงจำเป็นต้องอยู่ที่นี่

การอยู่ห่างจากเรียวทำให้คุชินะรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก คุชินะเธอจึงไปที่สำนักงานของโฮคาเงะแล้วบ่นออกมา “ฉันไม่ได้ออกไปปฏิบัติภารกิจนอกหมู่บ้านมานานแล้ว ไม่มีภารกิจที่เหมาะสมเลยเหรอ”

โฮคาเงะรุ่นที่สามรู้ว่าเธอต้องการอะไรเขาจึงตอบกลับเธอโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา “ไม่มี”

“งั้นก็เอาลูกศิษย์ของฉันคืนมา!”

“คุชินะ นินจาของเราเพิ่งกลับมาจากชายแดนและมีผู้บาดเจ็บเป็นจำนวนมาก พวกเขาทั้งหมดต่างก็เป็นวีรบุรุษ พวกเราต้องทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือชีวิตพวกเขา ตอนนี้มีนินจาแพทย์ไม่กี่คนในโรงพยาบาล เจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาลจัดการเรื่องนี้คนเดียวไม่ได้ ดังนั้นแล้วกำลังของเรียวจึงเป็นสิ่งจำเป็น”

“ฉันไม่สนใจ! ถ้าไม่ให้ภารกิจให้ทำ ตาเฒ่าต้องคืนลูกศิษย์ฉันมา''

ฮิรุเซ็นคุ้นเคยกับนิสัยของเธอ คุชินะเธอเป็นอย่างนี้มาตลอด เธอเป็นคนดื้อรั้น แต่รุ่นที่สามก็ไม่ยอมลดละให้กับเธอ ในที่สุดเธอก็ออกไปจากสำนักงานโฮคาเงะไปด้วยความโกรธ

ที่โรงพยาบาลโคโนฮะต้องการเรียวจริงๆ ตอนนี้ทุกคนทำงานกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงพยายามที่จะช่วยชีวิตนินจาที่ได้รับบาดเจ็บ สองสามวันต่อมาพวกเขาก็สามารถรักษาผู้บาดเจ็บทั้งหมดจนเสร็จเรียวและทีมงานที่เหลือต่างก็หมดแรง

ในห้องทำงานของโฮคาเงะ ฮิรุเซ็นรู้สึกดีใจมากที่เขาให้เรียวอยู่ในหมู่บ้าน นินจาที่ได้รับบาดเจ็บหลายคนก็รอดชีวิตจากมือของยมทูตได้และมีชีวิตอยู่ต่อไปจากฝีมือของเรียว

“ไปบอกกับเรียว่าที่โรงพยาบาลไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ให้เขาไปหาคุชินะได้”

“ครับท่านโฮคาเงะ” หน่วยลับคนหนึ่งไปแจ้งข่าวกับเรียวโดยตรงทันที

วันต่อมาเรียวก็ตรงไปที่สนามฝึกที่สามก่อนเวลา เมื่อเขามาถึงนามฝึกที่สามแล้วมันก็ทำให้เขาประหลาดใจมากที่มีคนอยู่กับคุชินะด้วย คนๆนี้สวมหน้ากากสีดำ ผมสีเงินและดวงตาสีขาว

“โอ้! นั่นไม่ใช่อัจฉริยะชื่อดัง ฮาตาเกะ คาคาชิ หรอกเหรอ”

“เรียว” หลังจากที่ไม่ได้พบกันนาน พวกเขาก็พูดคุยกันและหัวเราะอย่างสนุกสนาน อีกทั้งคาคาชิยังมองว่าเรียวเป็นคู่แข่งด้วย

“อยากลองแก้มือใหม่ไหม”

“แน่นอน” เรียวต้องการดูว่าตอนนี้ฝีมือของคาคาชิในช่วงสองปีนั้นพัฒนาไปถึงระดับไหนแล้ว คาคาชิได้เรียนรู้พันปักษาเร็วกว่าในเนื้อเรื่องดั้งเดิม ดังนั้นเรียวจึงคาดหวังว่าจะได้เห็นพัฒนาการอันยิ่งใหญ่จากเขา

เรียวเปิดโหมดอาภรณ์สายฟ้าและดึงมีดสั้นออกมาและใช้ดาบพันปักษา ประกายสายฟ้าล้อมรอบตัวเขาและมีดสั้นดาบพันปักษามีจักระและประกายสายฟ้าล้อมรอบตอนนี้เขาพร้อมที่จะสู้ต่อสู้แล้ว

“อาภรณ์สายฟ้า มันจะแข็งแกร่งอย่างที่พ่อของฉันพูดรึเปล่า”

“แข็งแกร่งไม่แข็งแกร่งนายต้องลองดูด้วยตัวเอง” คาคาชิไม่คิดเลยว่าเรียวจะเร็วขนาดนี้เพราะตอนนี้เรียวโผล่มาด้านหน้าของเขาแล้ว

[คาถาดิน กำแพงดิน ] กำแพงดินของคาคาชิรับการโจมตีของเรียวเอาไว้ได้ หลังจากนั้นเขาก็รีบหลบออกมา เนื่องจากเรียวเร็วเกินไปเขาจึงต้องกำจัดการเคลื่อนไหวของเรียวก่อน

[คาถาดิน บึงมืดมิด, คาถาน้ำ คลื่นน้ำ] คาคาชิใช้วิชานินจาทำให้รอบๆตัวของตนเองเป็นบ่อโคลน

“พยายามจะกำจัดการเคลื่อนไหวของฉันหรอ” คาคาชิไม่สามารถตามความเร็วของเรียวได้ทัน ดังนั้นแล้วคาคาชิจึงต้องจำกัดการเคลื่อนไหวของเรียวเพื่อจะให้ตามความเร็วของเรียวได้ทัน

****************************************

แปลโดย เฮอร์มีส

โดเนทเพื่อเป็นกำลังใจให้ได้นะครับ

ธนาคารไทยพาณิชย์(SCB) : 4380169722