บทที่ 19 : อำนาจที่ปกครองโลกได้ แก้ไข

บทที่ 19 : อำนาจที่ปกครองโลกได้

แปลโดย เฮอร์มีส

****************************************

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ สนามฝึกที่สาม เรียวเป็นฝ่ายเริ่มท้าประลองกับคุชินะก่อน ตอนนี้คุชินะรู้เทคนิควิชาของเขาแล้ว เรียวจึงไม่สามารถต่อสู้กับเธอได้นานกว่าหนึ่งนาที เมื่อเป็นแบบนั้นมันก็ทำให้เขาต้องคิดหาวิธีต่างๆ เพื่อที่จะเอาชนะเธอให้ได้หรือยื้อการต่อสู้ออกไปให้ได้นานที่สุด

หลังจากที่ออกกำลังกายตอนเช้าเสร็จแล้ว เรียวกับคุชินะก็พากันบ่นรุ่นที่สามกับมินาโตะ

คุชินะมีสามารถในรับรู้ถึงความรู้สึกดีและชั่วของคนได้ ทำให้เธอสามารถรับรู้ความรู้สึกของเรียวได้และความรู้สึกที่เธอสัมผัสได้ก็มีเพียงแค่เจตนาดีที่มีให้กับเธอเท่านั้น ดังนั้นเธอจึงทำตัวสบายๆและไม่ได้ระมัดระวังคำพูดเวลาพูดคุยกับเขา

นินจาในหมู่บ้านโคโนฮะส่วนใหญ่ไม่ค่อยสนิทกับคุชินะสักเท่าไหร่ เธอจึงไม่ค่อยมีเพื่อนคุยเท่าไหร่นัก ดังนั้นการอยู่และพูดคุยกับเรียวจึงทำให้เธอเปิดใจ

แม้จะรู้จักกันแค่วันเดียว แต่เรียวก็เต็มไปด้วยความปรารถนาดีเหมือนกับนามิคาเสะ มินาโตะและอุซึมากิ มิโตะ จึงทำให้เธอรู้สึกไว้วางใจในตัวเขาได้อย่างง่ายดาย

“โฮคาเงะตัวเหม็นไม่ยอมให้ฉันออกจากหมู่บ้านไปทำภารกิจ พลังเก้าหางจะเป็นอะไร ฉันเชี่ยวชญการใช้จักระเก้าหางดีแล้ว”

คุชินะพูดออกมาแบบไม่ได้ตั้งใจว่าเธอกำลังพูดถึงตัวเองในฐานะร่างสถิตของเก้าหาง แม้ว่าคุชินะจะเป็นคนง่ายๆ สบายๆ แต่เธอก็รู้ว่าควรพูดอะไรและไม่ควรพูดอะไร และยามานากะ เรียวเป็นหนึ่งในเพื่อนไม่กี่คนของเธออีกทั้งเขายังเป็นลูกศิษย์ของเธอ คนส่วนใหญ่ที่มีเจตนาดีจะหลีกเลี่ยงไม่ให้เธอกลัวพลังของเก้าหาง

“พี่คุชินะ ไม่ใช่ว่าเรื่องที่พี่เป็นร่างสถิตของเก้าหางควรถูกเก็บเป็นความลับไม่ใช่เหรอ”

คำพูดของเรียวทำให้เธอถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก อีกทั้งเธอก็ไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในอารมณ์ของเขาที่มีต่อเธอ เธอจึงเดินไปหาเรียวและตบไหล่ของเขา

“ฉันไม่ได้กังวลที่จะบอกเรื่องนี้กับนาย ฉันรู้ว่านายจะเก็บมันเป็นความลับอย่างแน่นอน”

เมื่อได้ยินคำพูดของคุชินะ เรียวก็รู้สึกตกตะลึงที่เขาได้รับความไว้วางใจเป็นอย่างมากในเวลาเพียงแค่วันเดียว หลังจากนั้นเขาก็เผยรอยยิ้มออกมาภายในใจของตนเอง

“นายไม่แปลกใจที่รู้เรื่องนี้เหรอ”

“ผมสังเหตุเห็นหางเหมือนจิ้งจอกเก้าหางตั้งแต่เมื่อวานแล้ว อีกทั้งผมยังได้อ่านหนังสือในห้องสมุดทำให้พอรู้เรื่องนี้มาบ้าง และพลังที่พี่ใช้ก็เป็นของจิ้งจอกเก้าหางไม่ใช่เหรอ” ห้องสมุดของโคโนฮะมีหนังสือแบบนั้นจริงๆ และเขาก็ได้บังเอิญอ่านโดยบังเอิญเมื่อสองปีก่อน

“แล้วนายไม่กลัวเหรอ” เมื่อพูดออกมาน้ำเสียงของคุชินะก็เบาลงเป็นอย่างมาก

“ไม่ ร่างสถิตยังเป็นมนุษย์ อีกทั้งเก้าหางก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ฉันยังได้ยินจากลุงซาคุโมะด้วยว่าร่างสถิตคนใหม่ของคุโมะยังเป็นเพื่อนกับแปดหางเลย พี่ก็เป็นเพื่อนกับเก้าหางได้ไม่ใช่เหรอ”

เรียวรู้เรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับคุรามะเป็นอย่างดี ดังนั้นสำหรับเขาแล้วคุรามะจึงเป็นเพียงสุนัขจิ้งจอกตัวโตที่หยิ่งทะนง หากได้รู้จักแล้วก็ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกทั้งนิสัยของอีกฝ่ายหากได้สนิทสนมแล้วก็จะรู้ว่าเป็นคนดีมาก

เมื่อได้ยินคำพูดของเรียวมันก็ทำให้คุชินะเงียบไปชั่วขณะ คุชินะไม่ได้เกลียดคุรามะและเธอก็มักจะคุยกับคุรามะบ่อยๆเพื่อคลายเหงาเวลาอยู่คนเดียว ถึงแม้คุรามะจะไม่ได้ตอบกลับก็ตามแต่เธอก็ยังคงพูดคุยกับมันทุกวัน

คุรามะเป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตเพียงแค่หยิบมือที่เธอสามารถคุยด้วยได้ แม้ว่าคุรามะจะไม่ได้โต้ตอบกับเธอเลย แต่เธอก็มองว่าคุรามะเป็นเพื่อนคนหนึ่งของเธอ แม้เธอจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความคิดของคุรามะเลย แต่เมื่อเธอต้องการความช่วยเหลือคุรามะจะให้เธอยืมจักระเสมอ

คำพูดของเรียวทำให้คุชินะพิจารณาถึงความเป็นไปได้ที่มนุษย์กับสัตว์หางสามารถอยู่ด้วยกันอย่างสันติได้

"เรียวเธอคิดว่าวันหนึ่งเราจะสามารถอยู่กับสัตว์หางได้อย่างสงบสุขได้ไหม"

“วันนั้นจะต้องมาถึงอย่างแน่นอนครับ” แม้ดูเหมือนเรียวจะพูดออกไปเล่นๆ แต่เขาเห็นวันนั้นแล้วในมังงะต้นฉบับมาแล้ว

“พี่คุชินะพี่ใช้พลังของเก้าหางได้มากแค่ไหน”

“ได้แค่สามหาง แต่ถ้าใช้ถึงสี่หางพี่จะสูญเสียการควบคุมและสูญเสียสติไป”

“พี่คุชินะ ผมอยากเห็นพลังของเก้าหางได้ไหม”

“ได้” เมื่อพูดจบร่างกายของคุชินะก็ค่อยๆปลดปล่อยจักระออกมา จักระสีแดง ค่อยๆห่อหุ้มร่างกายของเธอและมีหางปรากฏออกมา หนึ่งหาง สองหาง สามหาง หางทั้งสามกำลังโบกสะบัดอยู่ข้างหลังของเธอ

การได้เห็นพลังของเก้าหางที่คุชินะแสดงออกมามันก็ทำให้เรียวเหงื่อตก นารูโตะมีพลังครึ่งหนึ่งของคุรามะและโหมดสี่หางของเขาก็พอที่จะฆ่าจิไรยะได้แล้ว คุรามะที่มีพลังทั้งหมดที่ถูกผนึกอยู่ในร่างคุชินะเพียงแค่คุชินะใช้พลังแค่สามหางก็เทียบได้กับนารูโตะใช่พลังถึงสี่หางเลย

“พี่ลองวิ่งไปทางประตูให้เร็วที่สุดได้ไหม” เธอพยักหน้า จากนั้นเรียวเปิดใช้งานเนตรวงแหวนของเขาและจ้องมองไปที่คุชินะ แม้แต่ใช้เนตรวงแหวนมองการเคลื่อนไหวของเธอแล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังไม่สามารถจับการเคลื่อนไหวของเธอได้

"ว้าว นี่เป็นพลังของโหมดอาภรณ์สัตว์สามหางเท่านั้นเหรอ" ในอนิเมะบรรยายไว้ว่าคุรามะเป็นสัตว์หางที่มีพลังอำนาจมากพอที่จะครองโลกทั้งใบได้ เมื่อเรียวได้เห็นพลังนี้กับตาของตัวเอง ความสงสัยเกี่ยวกับคำพูดนั้นที่เขาเคยมีก่อนหน้านี้ก็หายไปหมด สิ่งนี้เห็นตอนนี้ทำให้เขาพูดไม่ออก ในอนิเมะต้นฉบับจะเปรียบเทียบกับสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าได้ยังไงกัน

ในมังงะต้นฉบับทั้งมาดาระและโอบิโตะสามารถควบคุมสัตว์ร้ายตัวนี้ได้ ถ้าศัตรูสามารถใช้สิ่งมีชีวิตที่มีพลังเช่นนี้ได้มันคงทำให้เรียวกดดันเป็นอย่างมากแน่ๆ

“เรียวเธอเป็นคนของตระกูลยามานากะไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงใช่เนตรวงแหวนได้” เมื่อปิดโหมดอาภรณ์สัตว์หางแล้วคุชินะก็เห็นดวงตาของเรียว

“พ่อของผมเป็นคนตระกูลอุจิวะ พี่คุชินะอย่าบอกใครนะ”

"ไม่แปลกใจเลยที่ผมของนายเป็นสีดำ นี่คือเหตุผลสินะ นายมั่นใจได้เลยปากพี่ปิดสนิทแน่นอน"

“ใครเพิ่งเปิดเผยว่าตัวเองเป็นร่างสถิตย์กัน” เมื่อมองดูความสะเพร่าของคุชินะ เรียวก็คิดว่าเขาอาจจะทำผิดพลาดก็ได้

สองสามวันต่อมาเรียวได้ฝึกฝนต่อสู้กับคุชินะอยู่ตลอด ผลลัพธ์ของการต่อสู้ในช่วงสามวันที่ผ่านมาทำให้เขาสามารถต่อสู้ได้นานขึ้น และแรงกดดันที่ได้รับก็ลดลงเป็นอย่างมาก

ตอนนี้เป็นปีโคโนฮะที่สี่สิบ อีกยี่สิบปีก่อนจะเริ่มสงครามโลกนินจาครั้งที่สี่ ยี่สิบสองมันมากพอสำหรับเรียวที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งให้มากขึ้น

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เรียวพบว่าสไตล์การต่อสู้ของคุชินะนั้นเรียบง่ายเกินไป เธอไม่ได้ใช้วิชานินจาหรือวิชาลวงตามากนัก เธออาศัยแต่พวกร่างแยกเงาและกระบวนท่าในการต่อสู้เป็นหลัก เธอมีจักระมากมายดังนั้นเรียวจึงคิดจะช่วยเธอเปลี่ยนรูปแบบการต่อสู้ของเธอ เพื่อไม่ให้จักระจำนวนมหาศาลที่เธอมีอยู่สูญเปล่าไปโดยเปล่าประโยชน์

“พี่คุชินะ พี่สร้างร่างแยกได้กี่ร่าง”

“ไม่รู้ มาลองดู”

คุชินะประสานอินทันที [คาถาแยกเงาพันร่าง] ต่อมาที่สนามฝึกที่สามก็เต็มไปด้วยร่างแยกเงา

“ว้าวนี่มันมากเท่าไรกัน”

“หนึ่งพัน แต่พี่สามารถทำได้มากกว่านี้นะ” หนึ่งพันร่าง ตอนนี้เรียวอยากเป็นคนตระกูลอุซึมากิจริงๆ ด้วยจักระจำนวนมากมายเขาจะสามารถเปลี่ยนสนามรบทั้งหมดให้เป็นน้ำแข็งได้และไม่มีใครแม้แต่จะแตะต้องเขาได้แน่

เรียวน้ำลายไหลเมื่อมองผมสีแดงของคุชินะที่เป็นเอกลักษณ์ของตระกูลอุซึมากิ

คุชินะตบหลังเรียวอย่างแรง “โอ้ ทำอะไรน่ะพี่คุชินะ”

“ฉันจะถามนายว่าให้ฉันใช้คาถาแยกเงาพันร่างทำไม”

“ผมคิดว่ามีวิชานินจาหนึ่งที่เหมาะสมกับพี่มาก” รอยยิ้มชั่วร้ายของเรียวทำให้คุชินะตัวสั่นขึ้นมา

เมื่อเรียวเล่าถึงรายละเอียดของวิชานินจา เธอก็หัวเราะออกมา เสียงหัวเราะอันชั่วร้ายของเธอทำให้เรียวตัวสั่นเช่นกัน

****************************************

แปลโดย เฮอร์มีส

โดเนทเพื่อเป็นกำลังใจให้ได้นะครับ

ธนาคารไทยพาณิชย์(SCB) : 4380169722