แฟนสาวที่เป็นดั่งสมบัติของผม

มัธยมหลินไห่ที่ 2 บนสนามหญ้าข้างสนามเด็กเล่น

“อะไรน่ะ” ซูโม่มองไปที่ หยาน จิ่วซี ด้วยความตกใจ

“แม่ของเธอเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของเทียนหงส์กรุ๊ปเหรอ”

เทียนหงส์กรุ๊ป เป็นกลุ่มการเงินขนาดใหญ่ที่มีมูลค่าทางตลาดหลายพันล้าน ซูโม่เป็นนักเรียนมัธยมปลายปี3

ในโรงเรียนมัธยมหลินไห่ที่2 เขาไม่มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ แต่ถ้าให้พูดอะไรสักอย่างที่เขามีดี คือเขาดูดีนิดหน่อย หยาน จิ่วซี ได้รับการยอมรับว่าเป็นนักเรียนดีเด่นอันดับหนึ่งของโรงเรียนมัธยมศึกษาหลินไห่ที่ 2 และซูโม่เองก็แอบชอบ หยาน จิ่วซี มาเป็นเวลานานก่อนที่จะรวบรวมความกล้าไปสารภาพรักกับเธอ แต่เขาไม่รู้เลยว่าหยาน จิ่วซี คิดอะไรอยู่ จึงได้ตอบตกลงที่จะคบหากับซูโม่ ต้องรู้ว่าโรงมัธยมหลินไห่ที่2 นั้นมีนักเรียนทั้งหมดมากกว่า 3,000 คน และเขาก็ไม่รู้ว่าในนั้นมีคนที่เป็นแฟนคลับ หยาน จิ่วซี กี่คน แต่ซูโม่ก็ไม่ได้สนใจคนเหล่านั้นมากนัก อย่างไรก็ตามตอนนี้ หยาน จิ่วซี ก็ได้ยอมรับคำสารรักของซูโม่แล้ว แม้แต่ซูโม่เองก็ยังสงสัยเลยว่าเขาโชคดีแค่ไหนที่หยาน จิ่วซี ยอมรับคำสารภาพรักของเขา

“เอ่อ..ใช่นายจะโกรธฉันไหม”

ความกังกลฉายชัดบนใบหน้าที่ละเอียดอ่อนของเธอ หยาน จิ่วซี กลัวมากว่าซูโม่จะโกรธเธอ

“ยัยโง่ มันดีเกินไปแล้วที่ฉันจะมีความสุข ฉันจะโกรธเธอได้ยังไง”

ต้องบอกให้รู้ว่าใครๆก็อยากจะมีแฟนสาวที่สวยและรวย ยิ่งไปกว่านั้น หยาน จิ่วซี ก็เป็นคนที่ไม่สามารถอธิบายถึงความสวยงามของเธอได้ แม้ว่าซูโม่จะคบหาดูใจกับหยาน จิ่วซีมาได้เกือบเดือนแล้ว แต่บางครั้งเขาก็ยังตกใจกับใบหน้าที่งดงามดั่งเทพธิดาของเธออยู่ดี และในตอนนี้ หยาน จิ่วซี เธอก็ยังมาบอกกับเขาว่าแม่ของเธอเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของเทียนหงส์กรุ๊ป ซึ่งทำให้ ซูโม่ รู้สึกทึ่งกับตัวเองมากที่เขามีความสามารถทำให้เธอตกหลุมรักเขาได้

“นี่มันคนรวยชัดๆ”

“ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงได้มาชอบเด็กยากจนอย่างฉัน”

ซูโม่ได้ถามคำถามที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่เคยมีมา นี่เป็นคำถามที่ซูโม่เฝ้าถามกับตัวเองอยู่ตลอด

“ฉันเลือกที่จะไม่ตอบคำถามนี้ของนายน่ะ”

หยาน จิ่วซี ยิ้มให้แล้วหันหลังวิ่งหนีไป หลังเลิกเรียน ซูโม่นั่งรถกลับบ้าน ไม่ใช่ว่าซูโม่ไม่ต้องการส่งหยาน จิ่วซีกลับบ้านแต่เธอมีรถมารับส่งถึงที่

“เสี่ยวโม่กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ รีบล้างมือเตรียมตัวกินข้าวได้เลยน่ะ”

แม่ของซูโม่เป็นแม่บ้านธรรมดาที่ใส่ใจเรื่องอาหาร เสื้อผ้า การใช้ชีวิตลูกชายของเธออยู่ตลอด ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ซูโม่ยังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญของการเรียนมัธยมปลายของเขา หลังจากอาหารเย็น ซู่ก็กลับไปที่ห้องของเขา เริ่มทบทวนบทเรียนที่แสนน่าเบื่อ ไม่ว่าจะเป็นการอ่าน การฟังภาษาอังกฤษ และอื่นๆอีกมากมาย

มีกระดาษทดสอบเป็นโหลวางอยู่ เปลือกตาของซูโม่กระตุก นี่คือการบ้านประจำวันของนักเรียน ม.ปลาย ที่พวกเขาต้องทำให้เสร็จในวันนี้ “จะเยอะไปไหนเนี่ย” ซูโม่ทิ้งตัวลงบนเตียงและคิดอย่างขมขื่น เขารู้สึกไม่มีอารมณ์ ในการทำการบ้าน การเรียนของซูโม่อยู่ในระดับกลางค่อนไปทางต่ำเสมอมา แต่หยาน จิ่วซี แฟนของเขานั้นเธอได้อันดับหนึ่งของม.ปลายมาสามปีรวด

สิ่งนี้ทำให้ซูโม่รู้สึกอึดอัดและกดดันมาก เพราะเขาต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยในอีกสามเดือนข้างหน้า ในเวลานั้นถ้าเขาไม่สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยในเมืองหลวงได้เขาจะต้องแยกกับ หยาน จิ่วซี ถ้าเขาต้องแยกกับหยาน จิ่วซี แล้วถ้าเธอไปตกหลุมรักผู้ชายคนอื่น ซูโม่คงไม่มีเวลาให้เสียใจแน่ คะแนนของหยาน จิ่วซี เป็นที่แน่นอนสำหรับเธอที่เข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยชิง ความต้องการของซูโม่ไม่ได้สูงจนเกินไป ตราบใดที่เขาสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับสองธรรมดาของเมืองหลวงได้ จากนั้นเขาก็สามารถที่จะไปเจอกับหยาน จิ่วซีได้บ่อยๆ

อย่างไรก็ตาม ด้วยผลการเรียนของซูโม่ในปัจจุบัน มันก็ยังห่างไกลจากคะแนนขั้นต่ำสำหรับเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยระดับสองของเมืองหลวง

“โอ้คงจะดีถ้าฉันสามารถเป็นผู้เชี่ยวชาญเหมือนในละครทีวีได้”

ติ๊ง”... “เพื่อตอบสนองต่อคำขอของโฮสต์ ระบบจะเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ”

“การเปิดใช้งานสำเร็จ”

“อะไรนะ” ซูโม่กระโดดลงจากเตียงอย่างตื่นเต้น “ฉันเพิ่งได้ยินอะไร”

“ระบบ” ซูโม่เรียก ระบบอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่มีการตอบสนอง และเขาก็หมดกำลังใจไปอีกครั้งหลังจากความตื่นเต้น

“ฉันโดนกดดันจากการเรียนหนักเมื่อเร็วๆนี้จนประสาทหลอนไปหรือเปล่า”

“มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่” ซูโม่นอนลงบนเตียงและเตรียมที่จะเข้านอน จู่ๆ

เขาก็นึกขึ้นได้ว่าในนิยาย ตัวเอกที่มีระบบดูเหมือนพวกเขาจะสื่อสารกับระบบผ่านความคิด

ทันทีที่ความคิดนี้ปรากฏขึ้นในใจ ซูโม่ก็รีบตะโกนเรียกระบบในใจ

“ระบบอยู่ไหม”

“โฮสต์ต้องการอะไร”

ทันใดนั้นเสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่เย็นชาก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของซูโม่

“บัดซบนี่มันเรื่องจริงเหรอ”

“ยะโฮ้” “นี่ฉันกำลังจะเข้าถึงจุดสูงสุดของชีวิตแล้วเหรอ”

ซูโม่กระโดดขึ้นจากเตียงอย่างตื่นเต้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

นี่มันเปรียบได้ดั่งเขาได้รับพรจากพระเจ้า แต่มันจะได้ผลจริงๆหรือ?

หลังจากซูโม่สงบจิตใจลง เขาก็ได้ถามขึ้นในใจอย่างรวดเร็ว “ระบบคุณทำงานอย่างไร”

“ระบบนี้เป็นการพัฒนาผลิตภัณฑ์ไฮเทคที่พัฒนาโดยดาวเคราะห์เอ็กซ์ โดยระบบจะมอมภารกิจให้โฮสต์ ถ้าโฮสต์ทำภารกิจสำรวจโฮสต์สามารถรับรางวัลที่เกี่ยวข้องกับภารกิจได้”

ในขณะเดียวกัน หน้าต่างเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้นมาในใจของซูโม่

โฮสต์: ซูโม่

อายุ: 17

ทักษะ: ไม่มี

การศึกษา: ขาดความรู้

คะแนน: 0

ดวงตาของซูโม่ก็เปล่งประกายขึ้นมาทันใดและเขาก็รีบถามขึ้นในใจ

“แล้วตอนนี้ระบบมีภารกิจอะไรมอบให้ไหม”?

ตราบใดที่เขาทำภารกิจสำเร็จ เขาก็จะได้รับรางวัล แค่คิดซูโม่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้

“ติ้ง---”

“ระบบส่งมอบภารกิจ พรุ่งนี้โฮสต์จะต้องสอบให้ได้สิบอันดับแรกของห้อง”

“อะไรนะ”?

ซูโม่ตกตะลึงกับภารกิจของระบบ อย่าว่าแต่สิบอันดับแรกเลยจากคะแนนของเขา แค่ยี่สิบอันดับแรกมันก็ยังเป็นไปไม่ได้!

มีทั้งหมดหกชั้นเรียนในชั้นมัธยมปลายปี3 ของโรงเรียนมัธยมหลินไห่ที่2 ซูโม่เรียนอยู่ในชั้นเรียนที่สาม และหยาน จิ่วซีเรียนอยู่ในชั้นเรียนที่หนึ่งซึ่งถือว่าเป็นชั้นเรียนที่มีระดับสูงสุดในชั้นเรียนมัธยมปลายปี3

ผลการเรียนของซูโม่ติดอยู่ที่อันดับที่ 30กว่า เสมอในชั้นเรียน

แต่ตอนนี้ระบบต้องการให้เขาติดหนึ่งในสิบของชั้นเรียน ซึ่งมันเป็นไปได้แค่ในฝันเท่านั้น

“บ้าเอ้ย! มันจะเป็นไปได้ยังไง” ซูโม่โกรธมากจนอยากสบถขึ้นมา มันเป็นภารกิจที่เขาไม่สามารถจะทำได้ ต่อให้รางวัลดีแค่ไหนเขาก็ไม่สามารถที่จะทำได้!

“เมื่อพิจารณาจากความสามารถของโฮสต์นั้นย่ำแย่มาก ระบบจึงนำเสมอแพ็คเกจของขวัญลึกลับ โฮสต์ต้องการที่จะเปิดหรือไม่?”

“เปิด”

ถ้าไม่เปิดมันจะไม่ใช่เรื่องไร้สาระเหรอ เพราะนี่คือสิ่งที่ซูโม่กำลังรอ

“ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ที่ได้ความสามารถไม่ลืม”

“มันจบแล้ว”

ซูโม่คิดว่าเขาจะได้รางวัลจากระบบมากมายอย่างในนิยาย แต่เขาไม่คาดคิดว่าเขาจะได้รับรางวัลแค่อย่างเดียว

ไม่ลืม? มันเป็นไปไม่ได้!

ซูโม่รีบหยิบหนังสือเรียนภาษาจีนของเขาขึ้นมาอย่างรวดเร็วและมองดูมัน สิบนาทีต่อมา เสียงหัวเราะบ้าๆของเขาก็ดังออกมาจากในห้อง

“นี่เสี่ยวโม่ ลูกเป็นอะไรไปนะ?”

จู่ๆเสียงของแม่ซูก็ดังมาจากนอกประตู เลยทำให้เขาตกใจ

“ไม่มีอะไรครับแม่จู่ๆผมก็คิดตอบขึ้นมาได้เลยรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยครับ”

ซูโม่รีบหาข้ออ้างกับแม่ของเขาอย่างรวดเร็ว หลังจากที่แม่ของเขากลับไปที่ห้อง ซูโม่ก็พยายามอย่างหนักเพื่อที่จะรับงับความตื่นเต้นในใจของเขา

หลังจากนั้น ซูโม่แทบรอไม่ไหวที่จะลอง ความสามารถไม่ลืม

สิบนาทีต่อมา

ซูโม่ท่องจำหนังสือเรียนภาษาจีนสำหรับชั้นมัธยมปลายเสร็จหมดแล้ว

“สิ่งที่เรียกว่าไม่ลืมนั้นมันช่างสุดยอดจริงๆ”

อย่างไรก็ตามตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมามีความสุข ซูโม่รีบฟื้นอารมณ์และอ่านหนังสือเรียนและบันทึกย่อในคลาสเรียนของเขาอย่างรวดเร็ว

หลังจากยุ่งจนถึงสามโมงเช้า ซูโม่ก็เข้านอนและหลับไปอย่างรวดเร็ว