การทดสอบแบบจำลอง
ไม่นานหลังจากที่หลิวหยูเดินจากไป อาจารย์ที่ดูแลการสอบก็เข้ามา มีผู้ควบคุมในการสอบทั้งหมดสามคน เริ่มสอบเวลา 08:20 น.
ทันทีที่กระดาษข้อสอบมาถึง ซูโม่ก็เริ่มตอบคำถาม จากที่ได้คุยกับ หยาน จิ่วซี ใน QQ เมื่อคืนนี้ ครั้งนี้เขาจะก้าวข้ามขีดจำกัดตัวเอง คราวนี้เขาจะต้องได้อันดับที่หนึ่ง
หยาน จิ่วซี ไม่ค่อยมั่นใจกับคำพูดของซูโม่ ดังนั้นทั้งสองคนจึงเดิมพันกัน
เมื่อนึกถึงการเดิมพันครั้งนี้ ซูโม่คาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าครั้งนี้ เขาจะต้องชนะให้ได้ !
ภาษาจีน คณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ และการสอบภาคเช้ายังไม่เสร็จสิ้นจนกว่าจะถึงบ่ายโมง เนื่องจากคราวนี้ผู้คุมสอบเป็นอาจารย์จากนอกโรงเรียน ซูโม่จึงไม่ส่งกระดาษคำตอบล่วงหน้า มิฉะนั้น ผลสอบจะถูกยกเลิก
ซูโม่รู้สึกเซ็ง ที่ไม่สามารถออกจากห้องสอบก่อนหมดเวลาได้!
เวลาทานอาหารเพียงครึ่งชั่วโมง จากนั้นการทดสอบในช่วงบ่ายก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
“หมดเวลาแล้ว ส่งกระดาษคำตอบได้!”
ด้วยเสียงผู้คุมสอบหน้าชั้น การทดสอบครั้งนี้จึงสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ
ซูโม่อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้ว่าคำถามเหล่านี้จะง่ายสำหรับเขา แต่เขาก็รู้สึกเหนื่อยเพราะเขาถูกกดดันทางจิตใจเป็นเวลานาน
หลังจากที่นักเรียนทุกคนส่งกระดาษคำแล้ว ผู้คุมสอบสามคนก็เดินออกจากห้องเรียนโดยถือกระดาษคำสอตอบออกไป จากนั้นหลิวหยูก็เดินเข้ามา เห็นได้ชัดว่าเธอรออยู่ที่หน้าประตูห้องเรียนมาระยะหนึ่งแล้ว
หลิวหยูมองไปรอบๆ พลางหัวเราะ “ วันนี้ทุกคนตั้งใจทำข้อสอบกันมาก พรุ่งนี้โรงเรียนก็เลยหยุดให้ทุกคนได้พักผ่อน”
ทุกคนได้ยินว่าพรุ่งนี้หยุด พวกเขาเปลี่ยนความกระสับกระส่ายก่อนหน้านี้ราวกับว่าพวกเขาได้ฉีดเลือดไก่
“อาจารย์จงเจริญ!”
“ในที่สุดฉันก็ได้พักหนึ่งวัน ฟ้าก็มีตา!”
“นี่เป็นการตัดสินใจที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!”
“ว้าว ฉันอยากนอนให้เต็มอิ่ม!”
โดยเฉพาะเจ้าอ้วนหวัง รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เขาเพิ่งซื้อเครื่องเล่นเกมส์มาและกังวลว่าจะไม่มีเวลาเล่น ในที่สุดตอนนี้เขาจะได้เล่นมันให้สะใจ!
ซูโม่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เมื่อได้ยินว่าพรุ่งนี้เป็นวันหยุด แม้ว่าจะเป็นวันหยุด เขาก็จะไปร้านหนังสือเล็กๆ เพื่อหาหนังสือ นี่คือความบันเทิงในปัจจุบันของเขา
หลังจากได้รับภารกิจ ซูโม่ก็ตระหนักได้อย่างแท้จริงว่าความรู้นั้นสำคัญเพียงใด!
“ทุกคนเงียบ”
ขณะที่หลิวหยูพูด ห้องเรียนก็สงบลงในทันที เธอพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและพูดตักเตือนออกมา “นักเรียนที่จะออกไปเที่ยวในวันพรุ่งนี้ต้องใส่ใจในความปลอดภัย ไม่ควรออกไปคนเดียวเป็นดีที่สุด พวกเธอเข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจแล้ว.”
“เลิกเรียน!”
เมื่อเขาเดินไปที่ประตูโรงเรียน ซูโม่ก็ขึ้นขี่จักรยานกลับบ้าน ทันใดนั้น ร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา เขาเห็น หยาน จิ่วซี อยู่ไม่ไกลและวิ่งเข้ามาหาเขา “เสี่ยวซี วันนี้ไม่มีใครมารับเธอหรือ”
“ไม่มี วันนี้ลุงหวังไม่มา เสี่ยวโม่ ช่วยส่งฉันกลับบ้านหน่อยได้ไหม?” หลังจากพูดเสร็จ ใบหน้าที่สวยงามของ หยานจิ่วซี ก็แดงก่ำขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ลักษณะที่น่ารักนั้นทำให้นักเรียนที่ผ่านไปมา เคลิ้มกันไปตามๆกัน
“ได้แน่นอน!”
เรื่องนี้ซูโม่ก็อยากจะทำมานานแล้ว หลังจากเป็นแฟนกับหยาน จิ่วซีมาเป็นเวลานาน เขายังไม่รู้เลยว่า
หยาน จิ่วซีอาศัยอยู่ที่ไหน ในที่สุดตอนนี้เขาก็มีโอกาส เขาตบเบาะหลังรถของเขา”
“ขึ้นมาสิ!”
เป็นผลให้มีฉากที่น่ารักบนท้องถนน ชายหนุ่มรูปงามที่ขี่จักรยานและสาวสวยนั่งข้างหลัง ดึงดูดความสนใจจากผู้คนที่เดินผ่านไปมา
“ขับตรงไปจนกว่าจะถึง เจียวทง เอเวนิวแล้วเลี้ยวซ้าย” หยานจิ่วซี นั่งข้างหลังและจับเสื้อของ ซูโม่ แล้วชี้ไปที่ถนนเงียบๆ เธอชอบความรู้สึกนี้ มันหวาน และเธอก็สบายใจ
“คงจะดีถ้ามันเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ” เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หัวใจของ หยาน จิ่วซี ก็รู้สึกเขินเล็กน้อย
ซูโม่ไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงของอารมณ์ของหยาน จิ่วซีที่เบาะหลัง ตอนนี้เขาอารมณ์ดีพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากของเขา เขาเป็นแฟนกับผู้หญิงคนนี้มานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ส่ง หยาน จิ่วซี กลับบ้าน
ด้วยการบอกทางของ หยาน จิ่วซี ทั้งสองก็มาถึงวิลล่าหลังใหญ่
“นี่...คือบ้านของเธอเหรอ” ซูโม่อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายในขณะที่เขามองไปที่วิลล่าข้างหน้าเขา
โครตใหญ่เลย!
และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือรถหรูห้าหรือหกคันที่จอดอยู่ข้างใน เฟอร์รารี แลมโบกินี่...
รถยนต์หรูเหล่านี้จะไม่ค่อยพบเห็นได้ในยามปกติ ถูกจอดอย่างเงียบๆ ในบ้านหลังนี้นี้ ราวกับเป็นขยะ!
แม้ว่าซูโม่จะรู้เกี่ยวกับภูมิหลังของครอบครัวของหยาน จิ่วซีอยู่แล้ว แต่การได้เห็นกับตาของเขาเองมันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ผลกระทบจากการได้เห็นแบบนี้เป็นสิ่งที่คนทั่วไปยากที่จะยอมรับได้จริงๆ
“ผู้หญิงคนนี้เป็นสาวน้อยที่ร่ำรวยจริงๆ!” ซูโม่ถอนหายใจออกมา แต่เขาไม่มีความคิดที่ด้อยกว่า ไม่ว่าครอบครัวของ หยานจิ่วซี จะรวยแค่ไหน ผู้หญิงคนนี้คือแฟนสาวของเขา และตอนนี้เขาก็มีระบบแล้ว เขาจะไม่สับสนในอนาคตอย่างแน่นอน หลังจากรู้เรื่องนี้แล้วเขาก็สงบลง
“ใช่!” หยานจิ่วซี หัวเราะเบาๆ จับมือ ซูโม่ และกระซิบเบา ๆ ว่า “ไปกันเถอะ เข้าไปเยี่ยมบ้านของฉันกัน นายยังไม่เคยมาบ้านฉันเลย”
“จะดีเหรอ?” ซูโม่ก็อยากเข้าไปเช่นกัน แต่เขากลัวว่าแม่ของหยาน จิ่วซีเมื่อเห็นพวกเขาทั้งคู่แล้วจะทำให้เข้าใจผิดขึ้นมาได้
อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่เรื่องปกติที่เด็กผู้หญิงจะพาเพื่อนผู้ชายกลับบ้าน
“ไม่เป็นไร แม่ของฉันเข้ากับคนง่าย”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้จากหยาน จิ่วซี ซูโม่ก็รู้สึกโล่งใจ เมื่อแฟนสาวของเขา พูดมาอย่างนี้แล้วเขาจะกลัวอีกอะไรในฐานะลูกผู้ชาย?
หยานจิ่วซี เดินไปที่ประตูและกดกริ่ง ซักพักแม่บ้านก็วิ่งออกมาจากวิลล่า
“คุณหนู กลับมาแล้วเหรอคะ นี่คือเพื่อนร่วมชั้นของคุณหนูหรือเปล่า?”
นี่เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวลี่เห็นหยาน จิ่วซีพาเพื่อนกลับบ้าน และที่สำคัญเขาเป็นเพื่อนผู้ชาย เธอจ้องมองไปที่ซูโม่อย่างสงสัย
“นี่คือเพื่อนของหนู ซูโม่ และคนๆนี้คือพี่เสี่ยวลี่” หยาน จิ่วซี ยิ้มเบา ๆ และแนะนำพวกเขาทั้งสองคนให้รู้จักกัน
“พี่สาวเสี่ยวลี่ สวัสดีครับ” ซูโม่ทักทายอย่างสุภาพ
“เข้าไปในบ้านกันเถอะ ฉันจะพานายเข้าไปดู” หยาน จิ่วซี จับมือของ ซูโม่ แล้วพากันเดินเข้าไปในวิลล่า
“เป็นยังไงบ้าง?” หยานจิ่วซี อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกในขณะที่มองไปที่ ซูโม่ ที่ตกตะลึงอยู่
เมื่อมองดูการออกแบบการตกแต่งที่หรูหราและสง่างามในบ้าน ซูโม่ก็ตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นบ้านที่สวยงามเช่นนี้ตั้งแต่เขาเกิดมา
บอกได้คำเดียวว่าการมีเงินนี่มันเยี่ยมจริงๆ!
“มันดีมาก”
บนพื้นผิว ซูโม่ดูสงบ แต่ยิ่งเขาเป็นเช่นนี้ หยาน จิ่วซีก็ยิ่งอยากหัวเราะมากขึ้นเท่านั้น
หยานจิ่วซี รู้ดีว่าตัวตนของ ซูโม่ คืออะไร แต่เธอไม่ต้องการเปิดเผยเรื่องตัวตนของเขา
หลังจากเดินผ่านทางเดินยาวและเลี้ยวมุมหนึ่ง มีห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่กว่าบ้านของซูโม่หลายเท่า บนโซฟาหนังในห้องนั่งเล่น ผู้หญิงอายุแค่สามสิบกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ เธอมีคิ้วและตามีที่ดูเหมือนกับหยานจิ่วซี
ซูโม่เดาได้ทันทีว่าเป็นผู้หญิงคนนี้ “เป็นแม่ของหยาน จิ่วซี”
เขามั่นใจมากกับการคาดเดาของเขาเกี่ยวกับตัวตนแม่ของหยาน จิ่วซี
“แม่คะ หนูเลิกเรียนแล้ว วันนี้หนูพาเพื่อนมาที่บ้านด้วยคะ”
เมื่อได้ยินเสียงลูกสาว แม่ของหยาน จิ่วซีก็วางหนังสือพิมพ์ในมือลง หลังจากเห็นซูโม่ข้างๆ หยาน จิ่วซี แววตาของเธอก็เกิดความประหลาดใจ และเธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า “นี่เสี่ยวซีพาเพื่อนผู้ชายกลับบ้านด้วยเหรอ?”
หยาน จิ่วซีรู้สึกได้ว่าแม่ของเธอจ้องมองไปที่ใด หยาน จิ่วซีจึงดึงมือซูโม่อย่างลับๆ และแนะนำ “แม่คะ นี่คือเพื่อนของหนู ชื่อของเขาคือซูโม่”
“หนูรีบไปชงชามาให้เขาก่อนเถอะ หนูไม่รู้หรือไงว่าเมื่อพาเพื่อนมาที่บ้านแล้วควรทำอย่างไร”
“เข้าใจแล้วค่ะ หนูจะรีบไปชงชามาให้” หยาน จิ่วซี มุ่ยปากอย่างไม่เต็มใจและเดินไปชงชา
หลังจากที่หยาน จิ่วซีจากไป แม่หยานก็จ้องมองซูโม่อีกครั้ง และเธอก็ยิ้มให้ซูโม่ “ซูโม่ ใช่ไหม มาบ้านป้าไม่ต้องเกรงใจ มานั่งข้างป้าเถอะ”
“ขอบคุณครับ...คุณป้า”
ซูโม่เกือบที่จะเรียกว่าแม่โดยตรงด้วยความตื่นเต้น โชคดีที่เขายับยั้งคำพูดไว้ได้ทัน ไม่เช่นนั้นแล้วเขาคงจะอับอายจริงๆ
“คุณป้า เรียกผมว่าเสี่ยวโม่ก็ได้ครับ” เมื่อเผชิญหน้ากับแม่ของหยาน จิ่วซีที่โดดเด่น ซูโม่รู้สึกประหม่าเล็กน้อย นี่คือแม่ยายในอนาคต และเขาต้องสร้างความประทับใจที่ดีเมื่อพบเธอครั้งแรก
“เสี่ยวโม่ เธอกับเสี่ยวซีรู้จักกันนานแล้วหรือยัง”
แม่หยานตั้งคำถามแบบสุ่มๆ แต่เธอไม่ได้คิดอย่างนั้น เธอรู้จักบุคลิกของลูกสาวเป็นอย่างดี นี่เป็นครั้งแรกที่ หยานจิ่วซี พาเพื่อนกลับบ้านตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก
แถมยังเป็นเพื่อนผู้ชายด้วย!
เธอรู้ว่านี่ต้องไม่ใช่แค่เพื่อนกันธรรมดาแน่ๆ