ทุกคนตกตะลึง

เมื่อรู้สึกถึงการจ้องมองของทั้งสองคน หลิว หยู ยิ้มอย่างขมขื่นและอธิบายขั้นตอนการเดิมพันกับ ซูโม่ ตั้งแต่ต้นจนจบตามจริงแล้ว หลิวหยู ไม่ได้คาดหวังว่า ซูโม่ และ หยานจิ่วซี จะสามารถได้สามอันดับแรกในการแข่งขันฟิสิกส์ในครั้งนี้ ไม่เพียงแค่นั้น แต่นี่ไม่ใช่แค่ติดสามอันดับแต่เล่นได้อันหนึ่งและอันดับสองกัน

นี่มันไร้เหตุผลเกินไป!

หลิวหยู ชัดเจนมากเกี่ยวกับเวลาที่ใช้ในการทดสอบของทั้งสองคน ซูโม่ใช้เวลาครึ่งชั่วโมง และหยาน จิ่วซี ใช้เวลาเพียง 45 นาที เป็นไปได้อย่างไรที่จะได้รับผลลัพธ์ที่ดีในเวลาอันสั้นเช่นนี้?

เหลือจะเชื่อ!

มันเหลือเชื่อมาก!

“อาจารย์หลิว ทำไมคุณถึงทำตัวเหมือนเด็กแบบนี้ คุณะจไปเดิมพันกับนักเรียนแบบนี้ได้อย่างไร” หลังจากฟังสิ่งที่ หลิวหยู พูด การแสดงออกของ หลี่ต้าไห่ ก็ผิดธรรมชาติเล็กน้อย เขาไม่รู้ด้วยซ้ำเกี่ยวกับเรื่องนี้ มันกลายเป็นการเดิมพันของนักเรียนและอาจารย์ไปได้อย่างไร และที่ไม่คาดคิดคือพวกเขาแพ้เดิมพัน!

“ฮ่าฮ่า ผู้อำนวยการหลี่ อย่าโกรธไปเลย” หวัง ฉินเหนียน รับบทเป็น คนกลางเคลียร์ปัญหา และกล่าวว่า “ไม่น่าแปลกใจที่อาจารย์ หลิวจะทำการเดิมพัน แม้ว่าจะเป็นผม ก็อาจตกลงเดิมพันเช่นนี้ ไม่ว่าคุณจะมองจากมุมไหนอย่างไรมันก็เป็นไปไม่ได้!”

เมื่อได้ยินคำพูดของ หวัง ฉินเหนียน หลี่ต้าไห่ก็ถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้และไม่ได้พูดว่าอะไรอีก ไม่สามารถที่จะตำหนิหลิวหยู กับเรื่องนี้ได้จริงๆ ในความเห็นของเขา การเดิมพันนี้มันเป็นไปไม่ได้แน่นอน แต่ซูโม่และหยาน จิ่วซี กลับทำมันได้!

ผลลัพธ์แบบนี้ เกรงว่าจะไม่มีใครคาดคิด!

“อาจารย์หลิว ไม่ต้องคิดมากไป”

“ผู้อำนวยการหลี่ เหตุการณ์นี้เป็นความผิดของฉันแต่แรก”

หลิวหยู ยอมรับผิดกับ หลี่ต้าไห่อย่างรวดเร็ว เธอผิดที่เป็นคนเดิมพันกับซูโม่ไปในครั้งนี้เอง มิฉะนั้น ซูโม่และหยาน จิ่วซี คงไม่มีทางคบกันเป็นแฟนอย่างเปิดเผยได้เช่นนี้

“ตอนนี้เราควรทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี?”

ทั้งสองคนมองไปที่ หวัง ฉินเหนียน เป็นสายตาเดียวกัน เป็นไปได้ไหมที่เด็กน้อยสองคนนี้มีความสัมพันธ์

อย่างเปิดเผยกันในโรงเรียน

การกระทำแบบนี้มันอาจจะเกิดเรื่องแย่ๆในโรงเรียนก็ได้

นอกจากนี้กฎของโรงเรียนระบุอย่างชัดเจนว่านักเรียนไม่ได้รับอนุญาตให้มีความรัก หากปล่อยไปเฉยๆ

นี่มันก็เหมือนการตบหน้าตัวเองไม่ใช่เหรอ!

“ผมจะทำอะไรได้อีก เมื่อผมพูดไปแล้วผมก็ต้องทำให้ได้อย่างที่พูด “หวังว่าผมจะไม่เสียใจกับการตัดสินใจไปในครั้งนี้”

พูดถึงเรื่องนี้ หวังฉิน เหนียน เหลือบมองซูโม่และหยาน จิ่วซี และเตือนด้วยน้ำเสียงข่มขู่ว่า “อย่างไรก็ตาม พวกเธอทั้งสองก็ไม่ควรที่ทำอะไรมากเกินไป อย่างมากก็แค่การจับมือเท่านั้น ทำได้ใช่ไหม?”

“ทราบแล้วครับ” ซูโม่ยิ้มตอบ

สำหรับ หยาน จิ่วซี เธอก้มศีรษะลงด้วยความอับอาย การพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าอาจารย์เธอยากที่จะรับมันได้

“อีกอย่าง ตราบใดที่คะแนนของพวกเธอลดลงกับการสอบครั้งต่อไป ข้อตกลงในวันนี้เป็นอันยกเลิก ตั้งใจเรียนอย่างเต็มที่ล่ะ”

“เข้าใจแล้วครับ!”

เมื่อผู้อำนวยการใหญ่พูดอกมาเช่นนี้แล้ว ซูโม่ทำได้เพียงรับปาก

“งั้นพวกเธอกลับไปได้แล้ว”

“เดี่ยว เอาซองแดงไปด้วย”

ก่อนที่ซูโม่และหยาน จิ่วซีจะเดินออกไป พวกเขาก็ถูกหวัง ฉินเหนียนหยุดเอาไว้ และเขาก็รีบหยิบซองแดงอกมาให้ ซูโม่กับ หยาน จิ่วซี แล้วให้พวกเขาทั้งสองคนออกไป

…

“เมื่อกี้ฉันกลัวแทบตาย”

ทันทีที่พวกเขาออกมา หยาน จิ่วซี อดไม่ได้ที่จะจ้องมองที่ซูโม่ตอนนั้นเธอเป็นกังวลอย่างมากว่าเรื่องนี้จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ ถ้าเป็นเช่นนั้น เธอเกรงว่าพวกเธอจะต้องรักษาระยะห่างกัน ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย

“เสี่ยวซี พี่ชายคนนี้จะไม่ทำอะไรถ้าไม่มั่นใจ”

ซูโม่เหลือบมอง หยานจิ่วซี อย่างมีชัย ถ้าเขาไม่แน่ใจ เขาจะไม่ยอมรับถึงความสัมพันธ์ของเขากับหยาน จิ่วซี ต่อหน้าอาจารย์เขาไม่ได้โง่ เนื่องจากเขากล้าที่จะพูดออกมา เขาก็จะสามารถจัดการมันได้อย่างแน่นอน

“นายไม่ได้แก่กว่าฉันน่ะ!” หยานจิ่วซี เหลือบมอง ซูโม่ อย่างเคืองๆแล้วเตะไปที่ ซูโม่ แต่ ซูโม่ หลบได้แล้ววิ่งหนีออกไป

“ซูโม่นายหยุดเลยนะ”

…

"พวกคุณมีความคิดเห็นอย่างไร?”

ในสำนักงาน หวัง ฉินเหนียน เดินไปที่โซฟาและนั่งลงหยิบชาขึ้นมาดื่ม แล้วมองไปที่ หลิวหยู และ หลี่ต้าไห่

“หยาน จิ่วซี เด็กคนนี้ทำได้ดีอยู่เสมอ แต่ซู่โม่ที่อยู่ๆก็แสดงความสามารถออกมา ไม่รู้ว่าเขาจะทำให้มันได้ดีแบบนี้ในภายหลังได้หรือไม่” หลิวหยู ทำการประเมินอย่างไม่ลำเอียง แม้ว่าซูโม่จะเป็นนักเรียนในชั้นเรียนของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้เข้าข้างซูโม่

นี่คือสไตล์ของ หลิวหยู ในการทำสิ่งต่างๆเธอจะตรงไปตรงมาอยู่เสมอ!

“ความเห็นของผมก็เหมือนกับของอาจารย์หลิว” หลี่ต้าไห่ พยักหน้าเล็กน้อยสำหรับคำพูดของ หลิวหยู เขามั่นใจใน หยานจิ่วซี มาก แต่กังวลว่าซูโม่จะไม่สามารมารถที่จะรักษาระดับผลการของเขาเอาไว้ได้

เมื่อได้ยินสิ่งที่ทั้งสองพูด หวังฉิน เหนียนก็หัวเราะออกมา “คอยดูว่าคะแนนเขาจะเป็นอย่างไรในการสอบครั้งต่อไป ทองแท้ย่อมไม่กลัวไฟ”

หลิวหยู และ หลี่ต้าไห่มองหน้ากันและพยักหน้าเบา ๆ

…

ห้องเรียนของชั้นเรียนที่สาม

เมื่อ หลิวหยู บอกข่าวว่าซูโม่ชนะการแข่งขันฟิสิกส์ได้อันดับที่หนึ่ง ทั้งห้องเรียนก็ตกอยู่ในความเงียบ และนักเรียนทุกคนก็อ้าปากกว้าง

นี่พวกเขาได้ยินอะไร

ซูโม่ได้อันดับหนึ่งจากการแข่งขันฟิสิกส์

จริงหรือหลอก?

ในขณะนั้น เรื่องดังกล่าวก็ได้ประกาศในวิทยุของโรงเรียนด้วย หลังจากได้ยินเนื้อหาในวิทยุ สายตาของนักเรียนชั้นเรียนที่3 ก็เปลี่ยนไปเมื่อมองซูโม่

เป็นไปได้ไหมว่านี่คือการตรัสรู้?

ทำไมเรื่องดีๆแบบนี้ไม่เกิดขึ้นกับฉันบ้าง!

“กริ๊ง-“

หลังเลิกเรียน นักเรียนบางคนถามซูโม่เกี่ยวกับปัญหาบางอย่างในเรื่องการเรียน และทั้งโต๊ะก็ถูกล้อมรอบไปด้วยผู้คน ซึ่งทำให้คนอ้วนหวางอยากจะร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา

นี่เขาไปทำอะไรให้ใคร

เขาออกไปจากโต๊ะไม่ได้แม้ว่าเขาอยากจะไปห้องน้ำ นี่มันมากเกินไปแล้ว!

เกี่ยวกับเรื่องนี้ ซูโม่ไม่ได้ปฏิเสธ เขาแก้ปัญหาและตอบคำถามส่วนใหญ่โดยไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆ เจ้าอ้วนหวัง ทำรู้สึกหนังศีรษะชา เมื่อเขาได้ยินคำถามเหล่านี้ เขาไม่สามารถที่จะเข้าใจมันได้เลย

“เป็นไปได้ไหมว่าพี่โม่กลายเป็นปรมาจารย์ไปแล้วจริงๆ?” เจ้าอ้วนหวางรู้สึกราวกับว่าเขาได้รับการจอมตีหนึ่งพัน คริติคอล และเขาตัดสินใจที่จะใช้อาหารเพื่อรักษาจิตวิญญาณที่บาดเจ็บของเขา

ทันทีที่ซูโม่หันศีรษะ เขาก็เห็นเจ้าอ้วนหวางที่กำลังแทะไม้กลองของเขาอย่างดุเดือด เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาทันที “ฉันว่านายควรจะลดน้ำหนักสะบ้างน่ะ”

“พี่โม่นายไม่ต้องพูดเลย!”

เจ้าอ้วนหวางอายุเท่ากันกับซูโม่ เขาสูง 1.68 เมตร และหนัก 150 จิน

สิ่งนี้ทำให้ซูโม่ประหลาดใจมาก แคลอรี่ของผู้ชายคนนี้ทำไมมันไม่ลดลงเลยทั้งที่เขาก็เล่นบาสอยู่เป็นประจำ

ทำไมน้ำหนักมีแต่ขึ้นไม่เคยลดลงเลย!

“พี่อย่ามาสนใจฉันเลย ตอนนี้ฉันได้รับการกระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง!” ดวงตาของ เจ้าอ้วนหวัง เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“เกิดอะไรขึ้นกับนายเหรอ?” ซูโม่ยิ้มถาม

เจ้าอ้วนหวางพูดขึ้นมาอย่างน้อยใจ “พี่โม่ เดิมทีพวกเราเป็นพวกที่ผลการเรียนแย่อยู่เสมอ แต่ทำไมตอนนี้พี่ถึงได้ทิ้งไว้ฉันโดยไม่พูดอะไรสักคำ?”

ซูโม่มองไปที่ความเศร้าโศกและความไม่พอใจของ เจ้าอ้วนหวาง และพูดอย่างช่วยไม่ได้ “เจ้าอ้วน อย่าอารมณ์เสียไปเลย หรือจะให้ฉันสอนนายให้ชู้ตลูกสามแต้มล่ะ?”

“จริงเหรอพี่โม่?” ความเศร้าโศกและความโกรธบนใบหน้าของ เจ้าอ้วนหวาง หายไปในทันที และเขามองที่ ซูโม่ ด้วยความประหลาดใจ

“ฉันไปโกหกนายตอนไหน” ซูโม่กลอกตาอย่างช่วยไม่ได้

“พี่รับปากฉันแล้วนะ!” เจ้าอ้วนหวังยิ้มแป้นออกมาในขณะที่พูด

…

หลังเลิกเรียน.

เมื่อเขากลับถึงบ้าน ซูโม่เห็นแม่ของเขากำลังดูทีวีอยู่ วางกระเป๋านักเรียนลงและเดินไปที่โต๊ะกาแฟ และวางเงิน 1,000 หยวนที่ได้รับรางวัลมาจากโรงเรียนไว้บนโต๊ะกาแฟ

โดยปกติแล้ว แม่ซูจะให้เงินค่าขนมแก่ซูโม่ไว้เป็นจำนวนมาก ดังนั้นจึงไม่มีประโยชน์สำหรับเขาที่จะเก็บเงินจำนวนนี้ไว้

“ลูกนี่มันคืออะไร” แม่ซูมองไปที่ 1,000 หยวนข้างหน้าเธอด้วยใบหน้าที่ประหลาดใจ

“ผมได้รับรางวัลชนะเลิศในการแข่งขันฟิสิกส์ครั้งนี้ นี่เป็นรางวัลที่ทางโรงเรียนมอบให้ผมครับ” ซูโม่อธิบายด้วยรอยยิ้ม

“ลูกกำลังพูดเรื่องอะไร?” แม่ซูมองไปที่ซูโม่ด้วยความประหลาดใจ นี่ยังเป็นลูกชายของเธออยู่หรือเปล่า?

นี่คือการแข่งขันใหญ่ของเมือง!

ลูกเธอได้อันดับที่หนึ่ง?

พระเจ้าช่วย!

“ผมได้รับรางวัลชนะเลิศในการแข่งขันฟิสิกส์ครั้งนี้ พันหยวนนี้เป็นรางวัลของโรงเรียน” ซูโม่ย้ำสิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้ เขารู้ว่าแม่ของเขาจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ พูดเสร็จก็หันหลังเดินกลับห้องไป ปล่อยให้แม่ซูอยู่ในความงุนงงในห้องนั่งเล่น

หลังจากกลับมาที่ห้อง ซูโม่ก็ได้ยินเสียงของระบบทันทีที่เขานอนอยู่บนเตียง

“ดิง-“

“ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จและให้รางวัลเสน่ห์ห้าแต้ม!”

อะไรนะ?

มันควรจะเป็นทักษะไม่ใช่เหรอ?

ค่าเสน่ห์คืออะไร?

ซูโม่ลุกขึ้นและมาที่กระจกด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อมองดูตัวเองในกระจก เขารู้สึกราวกับว่าเขาหล่อขึ้นเล็กน้อย

นี่หรือที่เรียกว่าค่าเสน่ห์?

แม้จะไม่ค่อยพอใจ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย!

วันรุ่งขึ้น

ตอนที่เขากินข้าวเที่ยงอยู่ หยาน จิ่วซี จ้องไปที่ซูโม่ด้วยดวงตาที่เป็นประกาย สายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าของซูโม่ “เสี่ยวโม่ ฉันรู้สึกว่านายหล่อขึ้นะ”

“เสี่ยวซี เธอกำลังบอกรักฉันเหรอ” คำพูดของซูโม่ทำให้หยาน จิ่วซีหน้าแดง

“จะบ้าเหรอ มันไม่ใช่ย่ะ” หยานจิ่วซี พูดไม่ออกเล็กน้อย

ซูโม่แค่ยิ้มโดยไม่อธิบายอะไร

…

เช้าวันต่อมา

ซูโม่ก็ยังคงมาถึงโรงเรียนพร้อมกริ่งเข้าเรียน หลิวหยู แค่เหลือบมองเขาแล้วไม่พูดอะไร นักเรียนที่มีความสามารถย่อมมีสิทธิโดยธรรมชาติ

“วันนี้จะมีการสอบแบบจำลอง ฉันหวังว่าทุกคนจะใส่ใจกับการสอบในครั้งนี้” หลิวหยูยืนพูดอยู่หน้าห้องและพูดเป็นเวลาสิบนาทีก่อนออกจากห้องเรียน

"ดิง-"

“ระบบขอมอบภาระกิจให้ โฮสต์ต้องได้อันดับที่หนึ่งของการสอบแบบจำลอง”

ภาระกิจมาแล้ว!

ซูโม่รู้ว่าระบบจะปล่อยภารกิจออกมา อย่างที่คาดไว้ แต่เขาไม่รู้ว่าครั้งนี้เขาจะรางวัลเป็นอะไร

เขาไม่กลัวว่าเขาจะไม่ได้อันดับหนึ่ง

ช่างเป็นเรื่องตลก! ถ้าทำไม่ได้เขาก็ควรเอาหัวโม่งเต้าหู้ตายไปสะ!

เขาที่มีระบบที่เป็นนิ้วทองคำ

การที่อันดับหนึ่งช่างเป็นเรื่องเล็กน้อย