ตอนที่ 961 แนวปะการังโพไซดอน(แนวปะการังเทพเจ้าแห่งท้องทะเล)

“ทำไมแกยังมาเดินอยู่แถวนี้อีกล่ะ ถ้าเด็กโดนทำร้ายจะทำยังไง โชคดีที่มีคนที่ทรงพลังได้ฆ่าปูยักษ์ไปแล้ว ไม่งั้นพวกมันคงบุกเข้ามมาในเมืองแล้ว แล้วถ้าเกิดเด็กคนนี้เป็นอะไร นายจะอธิบายกับภรรยานายยังไง” ชายวัยกลางคนพบโจวเหวินอีกครั้งและตักเตือนเขาอีกครั้ง

“ผมจะไปเดี๋ยวนี้” โจวเหวินรู้ว่าเขามีเจตนาดีจึงรีบพูด

“ดูแลเด็กดีๆและรีบกลับบ้าน เด็กเหล่านี้คืออนาคตของเรา” ชายวัยกลางคนสอนโจวเหวินอีกสองสามประโยค ก่อนเขาจะจากไป

โจวเหวินอุ้มเด็กไปที่ประตูเมืองในอีกทางหนึ่ง เพื่อที่เขาจะได้ไปที่แนวปะการังโพไซดอน วันนี้เขาค่อยข้างโชคดี เขามีลางสังหรณ์ว่าอาจจะเจอรูปสลักมือ

คนท้องที่เรียกแนวปะการังโพไซดอนว่าแนวปะการังราชามังกร เมื่อน้ำลดลง คุณจะเห็นแนวปะการังรูปมังกรที่ลอยอยู่บนผิวทะเลเหมือนมังกรที่ลอยขึ้นและตกลงไปในทะเล

ตำนานเล่าว่าแนวปะการังดังเดิมคือมังกรทะเล เนื่องจากข้อห้ามของสวรรค์และโลก ตระกูลมังกรทะเลจึงไม่สามารถขึ้นมาบนบกได้ อย่างไรก็ตาม ลูกของมังกรทะเลที่เพิ่งเกิดด้วยความซุกซนของเขาเลยถูกชาวประมงจับไป

มังกรทะเลเพิกเฉยต่อข้อห้ามของสวรรค์และโลก เพื่อที่จะช่วยชีวิตลูกของเขา มังกรทะเลไม่สนใจข้อห้ามของสวรรค์และโลก รีบไปที่แผ่นดินและนำลูกของเขากลับมา แต่เนื่องจากเขาฝ่าฝืนข้อห้าม เขาจึงกลายเป็นหินก่อนที่จะได้กับลงสู่ทะเลและได้อยู่ตรงนี้ตลอดไป

เดิมเป็นเพียงตำนาน ต่อมา หลังจากเกิดพายุมิติ พื้นที่ใกล้แนวปะการังโพไซดอนกลายเป็นพื้นที่ต่างมิติ และมีสิ่งมีชีวิตต่างมิติที่น่าสะพรึงกลัวมากมายปรากฏตัวขึ้นในนั้น

จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครไปถึงแนวปะการังโพไซดอน และไม่ทราบว่าแนวปะการังโพไซดอนได้เปลี้ยนกลับเป็นมังกรอีกครั้งหรือป่าว

ตอนนี้ไม่สามารถเห็นแนวปะการังโพไซดอนจากชายฝั่ง ในทะเลน้ำตื้นมีทหารกุ้งและแม่ทัพปูมากมาย ล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังระดับมหากาพย์ ว่ากันว่าในส่วนลึกของแนวปะการังโพไซดอน มีนายผลเต่าซึ่งได้รับการกล่าวขานว่าเป็นสิ่งมีชีวิตต่างมิติระดับเร้นลับที่ทรงพลัง

แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าเข้าไปในทะเลลึกจึงไม่รู้ว่าตำนานเหล่านี้จริงหรือเท็จ

ในเมืองกุ้ยไห่มีคนไม่มากนักที่กล้าเข้าไปในแนวปะการังโพไซดอน เมื่อโจวเหวินมาถึง เขาไม่พบใครเลย

ก่อนที่จะมา โจวเหวินติดต่อหลี่ซวน แต่โทรศัพท์มือถือของเขาไม่สัญญาณ เขาคาดว่าเขาอยู่ในพื้นที่ต่างมิติ

“พ่อหนุ่ม ทำไมเจ้าไม่ฟังเลย แล้วยังมาที่นี้พร้อมกับเด็กอีก?” โจวเหวินเพิ่งมาถึงขอบพื้นที่ต่างมิติของแนวปะการังโพไซดอนและก่อนที่เขาจะเข้าไป เขาได้ยิน เสียงที่คุ้นเคยอีกครั้ง

เมื่อหันกลับไปมอง เขาแน่ใจว่าเป็นชายวัยกลางคนที่เคยเตือนเขา

“พี่ชายบังเอิญจัง คุณมาทำอะไรที่นี่” โจวเหวินถามชายวัยกลางคนด้วยรอยยิ้ม

“กองทัพปูที่ขึ้นฝั่งครั้งนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับ แนวปะการังโพไซดอน ข้าก็เลยมาตรวจสอบ ข้าบอกกับเจ้าหลายรอบแล้วแต่เจ้าก็ยังพาลูกของเจ้าไปที่อันตราย เจ้าช่างงี่เง่านัก” ชายวัยกลางคนพูด

“นี่คือน้องสาวของผม” โจวเหวินอธิบาย

“แล้วไง เจ้าก็ไม่ควรพานางมาที่อันตรายเช่นนี้ ดูจากอายุของเจ้าแม่ของเจ้าก็คงต้องอายุมากแล้วถึงเสียงให้กำเกิดลูกสาวที่ยังเด็กขนาดนี้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นเจ้าจะไปอธิบายกับแม่เจ้ายังไง” ชายวัยกลางคนสอนโจวเหวินอย่างหนัก

โจวเหวินกำลังอธิบายบางอย่างแต่เขากับได้ยินเสียงคำรามของมังกรดังมาจากทางทะเล

เพียงเพราะพวกเขายังไม่ได้เข้าพื้นที่ต่างมิติเมื่อมองจากตรงนี้ ทะเลเต็มไปด้วยหมอก มองเห็นอะไรไม่ชัดเจน ถ้าอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นมีแต่ต้องเดินเข้าไป

“รีบส่งน้องสาวของเจ้ากลับซะ ถ้าเจ้าจะเสี่ยงก็ลองเสี่ยงเอง อย่าเอาความปลอดภัยของเด็กมาล้อเล่น”ชายวัยกลางคนบอกกับโจวเหวินแล้ววิ่งไปทางทะเล แนวปะการังโพไซดอน

“พี่ชาย ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในตอนนี้ อย่าเข้าไปข้างในเลย” โจวเหวินเตือนอย่างใจดี

“งานของข้าคือสำรวจพื้นที่ต่างมิติบริเวณใกล้เคียง หากมีอันตรายข้าต้องแจ้งเตือนล่วงหน้า เจ้าสามารถกลับไปก่อนได้เลย ข้าต้องค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่”ชายวัยกลางคนรีบเข้าไปในพื้นที่ต่างมิติแนวปะการังโพไซดอน

โจวเหวินไม่ได้ตั้งใจที่จะเข้าไปตั้งแต่แรก เขาแค่จะมองหารูปสลักมืออยู่แค่ข้างนอก แต่เห็นว่าลุงคนนี้เป็นคนดี เขาถึงตัดสินใจตามลุงคนนั้นเข้าไปถ้ามีอะไรเกิดขึ้นเขาสามารถช่วยลุงคนนั้นได้ทัน

ในยุคนี้มีคนไม่มากนักที่เต็มใจใส่ใจคนอื่นโจว เหวินจึงไม่อยากให้มีอะไรเกิดขึ้น

ขณะอุ้มหยาเอ๋อและเดินเข้าไปในหมอก หมอกมันดูหนามากเหมือนไม่มีวันจากหายไป แต่เมื่อ โจว เหวิน เดินเข้าข้างใน เขาเห็นหาดทรายสีทอง สายลมและดวงอาทิตย์

ขณะนั้นชาวยวัยกลางคนกำลังยืนอยู่บนชายหาด จ้องมองไปยังทิศทางของทะเล

โจวเหวินมองตาม ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นทันที เขาเห็นมังกรทองกำลังเล่นอยู่ในทะเล เกล็ดของมันสีทองคำอร่าม ส่องแสงอย่างลึกลับภายใต้ดวงอาทิตย์

โจว เหวินเคยเห็นเหตุการใหญ่ๆมามาก เขาได้เห็นมังกรต่างๆ มากมาย และเขาได้ฆ่ามังกรบางตัว เขาตอบสนองอย่างรวดเร็ว และใช้สกิลลมหายใจเต๋าอย่างรวดเร็วเพื่อยับยั้งลมหายใจของเขาจนสุดขีดเพื่อไม่ให้มังกรทองหันมาสนใจ

รัศมีของมังกรทองเปรียบได้กับมังกรสีขาวที่โจวเหวินเคยเห็นภายใต้ถ่ำหลงจิ่ง มันเป็นการดำรงอยู่ที่น่ากลัวมาก โจวเหวินไม่เต็มใจที่จะต่อสู้กับมันหากไม่รู้ความสามารถของคู่ต่อสู้

ดูเหมือนว่ามังกรทองจะไม่สนใจมนุษย์ที่เหมือนมด ว่ายไปมาในมหาสมุทรและดูเหมือนจะอารมณ์ดี

ชายวัยกลางคนก็หายจากอาการตกใจเช่นกัน เห็นได้ชัดว่า เขารู้ดีว่าเขาไม่มีค่าอะไรเมือเทียบมังกรทอง เขาค่อย ๆ ก้าวถอยหลังและต้องการออกจากพื้นที่ต่างมิติแนวปะการังโพไซดอน

หลังจากถอยห่างออกไปไม่กี่ก้าว เขาเห็นโจวเหวินอุ้มหยาเอ๋อและใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

โจวเหวินรีบทำมือปิดปากบอกเขาไม่ให้พูด เพื่อไม่ให้รบกวนมังกรทอง

โชคดีที่ชายวัยกลางคนไม่ได้โง่ เขารู้ว่า มังกรทองไม่สามารถถูกรบกวนได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ตั้งใจจะพูดและกลืนคำพูดทั้งหมดที่เขาต้องการตำหนิ โจว เหวิน

ทั้งสองค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปด้วยกัน พวกเขาไม่กล้าที่จะถอยเร็วเกินไป ดังนั้นพวกเขาจึงค่อย ๆ ก้าวไปทีละก้าว

แต่มันก็ไปได้ไม่ไกลนัก มังกรทองดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง และหันไปมองโจวเหวินและกับชายวัยกลางคนดวงตามังกรที่เหมือนคริสตัลสีทองสว่างขึ้นเมื่อเห็นพวกเขา จากนั้นครึ่งหนึ่งของร่างของมันก็โผล่ขึ้นมาจากทะเล จ้องมองลงมาที่พวกเขาแบบนั้น

“จบแล้ว!”ลุงใจสั่นสะท้าน เมื่อถูกสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวจ้องมองมา โอกาสรอดก็น้อยมาก

มังกรทองจ้องมองพวกเขาอยู่ครู่หนึ่งและทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้นและปล่อยเสียงคำรามของมังกรที่น่าสะพรึงกลัว

ด้วยเสียงคำรามของมังกร ทะเลที่สงบแต่เดิมก็สั่นไหว จากนั้นโจวเหวินและชายวัยกลางคนก็เห็นว่าหลังจากเสียงคำรามเขาก็เห็นทหารกุ้งกับแม่ทัพปูกำลังขึ้นมาที่ชายฝั้ง.

“รีบไปเถอะ...” ชายวัยกลางคนดึงโจวเหวินแล้วหันหลังกลับเพื่อรีบออกจากพื้นที่ต่างมิติ

แต่เมื่อเขาหันกลับมา ก็เห็นว่าข้างหลังมีทหารกุ้งและแม่ทัพปูยืนอยู่ข้างหลังพวกเขา และได้ขวางทางพวกเขาไว้หมดแล้ว