เสียใจ

ในสถานที่จัดงาน มีผู้คนพลุกพล่านอยู่มากมาย ทุกคนดูมีชีวิตชีวาเป็นอย่างมาก

ต่างคนต่างเดินคุยกันเพราะไม่อยากพลาดโอกาสที่จะได้เป็นเพื่อนกับคนอื่นๆในงาน

เนื่องจากท้ายที่สุดแล้ว โอกาสดีๆแบบนี้ก็หายากมากจริงๆ

ผ่านไปไม่นาน ทุกคนก็หาที่นั่งและค่อยๆนั่งลง

"ตึก!"

ในเวลานี้ ชายในชุดสูทที่มีรูปร่างกลางๆไม่อ้วนไม่ผอม ค่อยๆเดินขึ้นมาบนเวทีอย่างช้าๆ

"ยินดีต้อนรับทุกท่านจากทั่วประเทศ และขอขอบคุณที่อุตส่าห์เดินทางไกลเพื่อมาร่วมการประชุมอินเทอร์เน็ตในครั้งนี้..."

ชายในชุดสูทกล่าวเปิดงานบนเวทีอย่างตั้งใจ

แต่ดูเหมือนเขาจะเห็นว่าทุกคนไม่ได้สนใจในสิ่งที่เขาพูดมากนัก

เขาเลยรีบเข้าเรื่อง

"คงมีบางคนที่อาจจะยังไม่รู้... ว่าทศวรรษที่แล้ว ประธานต้าหม่าแห่งอารีย์กรุ๊ปและประธานเสี่ยวหม่าแห่งเพนกวินกรุ๊ปก็เคยมาเข้าร่วมการประชุมอินเทอร์เน็ตแบบนี้ด้วย และในตอนนั้น ทั้งสองก็พูดคุยกันเรื่องอินเทอร์เน็ตอยู่บนเวทีแห่งนี้เป็นเวลานาน”

“ซึ่งในวันนี้ พวกเราก็โชคดีอย่างมากที่ได้มีแขกรับเชิญอย่างประธานแห่งอารีย์กรุ๊ปและประธานแห่งเพนกวินกรุ๊ปกลับมาเข้าร่วมอีกครั้ง พวกเขาจะพูดอะไรในวันนี้ ขอเชิญท่านทั้งสองท่านขึ้นมาบนเวทีได้เลยครับ”

"เปาะเแปะเปาะเแปะ!"

ทันใดนั้น ทั้งสถานที่จัดงานก็มีเสียงปรบมือขึ้นมาอย่างดัง

สิ่งนี้บ่งบอกได้ว่าทั้งต้าหม่าและเสี่ยวหม่าเป็นบุคคลในตำนานอย่างแท้จริง

มีหลายคนที่เลือกทำงานด้านอุตสาหกรรมทางอินเทอร์เน็ตเพียงเพราะชื่นชมในตัวของพวกเขา

ซึ่งตอนนี้ ไอดอลของพวกเขาก็กำลังจะขึ้นมาพูดบนเวทีแล้ว พวกเขาจึงรู้สึกยินดีอย่างมาก

ผู้คนจำนวนมากต้องการให้ต้าหม่าและเสี่ยวหม่าชื่นชอบในตัวของพวกเขา เพราะต้องการให้พวกเขามาลงทุนในบริษัทของตนเอง

ซึ่งเสียงปรบมือก็อาจสร้างความประทับใจได้ไม่มากก็น้อย และแน่นอนว่ายิ่งปรบมือได้ดังเท่าไหร่ก็ยิ่งดีมากขึ้นเท่านั้น

ท่ามกลางการต้อนรับของทุกคน ต้าหม่าและเสี่ยวหม่าก็ก้าวขึ้นไปบนเวที

ต้าหม่าพูดขึ้นก่อน “สิ่งที่เจ้าภาพของงานพูดนั้นถูกต้อง คุณเสี่ยวหม่ากับฉันเคยยืนบนเวทีด้วยกันเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วจริงๆ และก็ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง”

หลังจากหยุดชั่วคราว เขาก็ยิ้มและพูดต่อ"แต่อย่างไรก็ตาม มันมีสิ่งหนึ่งที่ไม่ถูกต้อง ในตอนนั้น เสี่ยวหม่ากับฉันเป็นเพียงแค่มือใหม่ในโลกของอินเทอร์เน็ตเท่านั้น พวกเราเลยไม่มีโอกาสที่จะได้พูดอยู่บนเวทีนานเท่าสักไหร่ เพราะพวกเราพูดได้เพียงไม่กี่คำก็ถูกผลักไสแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า"

หลังจากจบประโยคนี้ ผู้คนที่อยู่ในงานก็ส่งเสียงหัวเราะออกมาทันที

แต่ต้องรู้ว่า ต้าหม่ากลายเป็นประธานกลุ่มใหญ่ของอุตสาหกรรมทางอินเทอร์เน็ตในปัจจุบันแล้ว

คำพูดของเขาเพียงไม่กี่คำก็สามารถทำให้การประชุมทางอินเทอร์เน็ตที่จริงจังผ่อนคลายขึ้นอย่างมาก

เสี่ยวหม่าเริ่มพูดบ้าง "ต้าหม่าพูดถูก ถ้าฉันจำไม่ผิดก็น่าจะแค่สี่ประโยคเองมั้งที่พูดในตอนนั้น และพอลงจากเวทีพวกเราก็ทำได้แค่โชว์หน้าโชว์ตาเฉยๆด้วย "

"จากนั้นพวกเราก็ใช้เวลานานเป็นสิบปี กว่าจะมาถึงในจุดที่เราอยู่ตอนนี้... ดังนั้น การประชุมทางอินเทอร์เน็ตจึงถือว่าเป็นแพลตฟอร์มที่ดีอย่างมาก"

"วันนี้ถ้ามีโอกาสขึ้นมาพูด มีโอกาสแสดงใบหน้า...ก็มีโอกาสเป็บแบบพวกเราในอนาคตอย่างแน่นอน..."

ทั้งสองพูดคุยกันอยู่บนเวทีสักพักแล้วก็กำลังเตรียมที่จะลงจากเวที

"ตึกตึกตึก!"

ตอนนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าที่ค่อนข้างเร็วมาจากไกลๆ

และหลินฟานก็ค่อยๆเดินเข้ามาจากข้างนอก

ซึ่งเมื่อเห็น...

ดวงตาของต้าหม่ากับเสี่ยวหม่าก็เป็นประกายทันที

พวกเขามีความสงสัยอยู่ตลอดเกี่ยวกับบุคคลคนนี้ที่ซื้อหุ้นของบริษัทไป 5%

พวกเขาอยากเจอคนคนนนี้มานานแล้ว

จากนั้น ต้าหม่ากับเสี่ยวหม่าก็เดินเข้าไปด้วยกัน พวกเขาริเริ่มยื่นมือออกไปพร้อมกับยิ้มมุมปากและพูดว่า "สวัสดีคุณหลิน"

ฉากนี้……

อยู่ในสายตาของทุกคนในสถานที่จัดงาน

ทุกคนต่างประหลาดใจและแอบสงสัยในตัวตนของหลินฟาน

เขาได้รับการต้อนรับจากนักธุรกิจอินเทอร์เน็ตผู้โด่งดังทั้งสองคนพร้อมกันเลยหรอ แถมเขายังดูเด็กมากอีกด้วย?

ใครกันนะ...

จริงๆแล้วนี่ถือว่าเป็นเรื่องปกติ

เพราะอย่างไรก็ตาม ประธานเสี่ยวหม่าถือหุ้นของบริษัทอยู่ 8% และหลินฟานก็มีอยู่ 5% ทำให้เขากลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับสามนั่นเอง!

ส่วนประธานต้าหม่ามีหุ้นอยู่ 4.8% ในบริษัทของเขาเท่านั้น แต่หลินฟานนั้นถือหุ้น 5% จากมุมมองนี้ หลินฟานคือผู้ถือหุ้นที่ถือมากกว่าประธานต้าหม่าและเป็นถึงผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับสองของบริษัทด้วย

หลักการที่หลินฟานยึดถือมาโดยตลอดก็คือเขาจะปฏิบัติตัวดีก็ต่อเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนดี

และตอนนี้ ประธานต้าหม่ากับประธานเสี่ยวหม่าก็เป็นคนเข้ามาทักทายและริเริ่มที่จะจับมือกับตัวของเขา

ดังนั้น เขาจะต้องไม่หยาบคาย

หลินฟานจึงค่อยๆยื่นมือซ้ายและมือขวาออกไปจับมือของประธานต้าหม่าและประธานเสี่ยวหม่า

ทันใดนั้น เฉียวชีหยาซึ่งนั่งอยู่ด้านหลังก็ได้เห็นหลินฟานจับมือกับทั้งสองคนเข้าพอดี

ฉากนี้ทำให้ดวงตาที่กลมใสของเธอขาวเหมือนกับว่าเห็นผี

ตัวตนของต้าหม่าและเสี่ยวหม่าคืออะไร?

พวกเขาคือผู้นำในอุตสาหกรรมเครือข่ายของจีน และเป็นมหาเศรษฐีที่มีมูลค่ารวมกว่าแสนล้านดอลลาร์!

ทำไมพวกเขาถึงเดินมาพบกับหลินฟานและจับมือกับเขากันนะ?

ต้องมีปัญหาอะไรแน่ๆ?

จากนั้น เฉียวชีหยาก็นึกถึงตอนที่นัดบอดและพบกันกับหลินฟานครั้งแรก เธอจำได้ว่าตอนนั้นเขาขับลัมโบร์กีนีและเขาก็กล่าวว่ามันเป็นรถของเขา แต่เธอก็รู้ว่ามันเป็นรถที่ถูกเช่ามา

เมื่อตอนพบกันครั้งที่สองที่เหลียนเจีย หลินฟานก็ถือใบรับรองอสังหาริมทรัพย์จำนวนหนึ่งของคฤหาสน์ว่านเจียอยู่ และหลินฟานก็กล่าวว่านี่คือบ้านของเขา แต่เธอก็รู้ว่าเขาเป็แค่ตัวแทนอสังหาริมทรัพย์เท่านั้น

เมื่อตอนพบกันครั้งที่สามที่หน้าปานหลงวิลล่า หลินฟานก็บอกว่าบ้านเขาอยู่ในวิลล่าแห่งนี้... แต่เธอก็รู้ว่าเขาแค่กำลังคุยโวโอ้อวดเฉยๆ

แต่ตอนนี้ ประธานต้าหม่ากับประธานเสี่ยวหม่าต่างก็ปฏิบัติตัวต่อเขาด้วยความสุภาพ...

บางที หรือว่า... สิ่งที่หลินฟานพูดจะเป็นความจริง?

ไม่นะ...

ความเสียใจ!

ฉันต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่!

ตอนนี้ กระแสน้ำแห่งความบ้าคลั่งกำลังไหลท่วมท้นอยู่ในหัวใจของเฉียวชีหยา

ความโศกเศร้าได้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเธอ

ถ้าตอนที่นัดบอดตอนนั้นฉันทำตัวดีๆกับหลินฟาน ฉันก็คงไม่ต้องมาทำงานหนักแบบนี้แล้วแท้ๆ

ฉันคงจะได้ขับรถหรู อาศัยอยู่ในวิลล่า และสามารถจับมือทักทายกับประธานต้าหม่าและประธานเสี่ยวหม่าได้อย่างสง่าผ่าเผย

“ชีหยา เธอคือคนต่อไปนะ เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ” ชายหัวล้านข้างๆเธอเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

แต่อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้เฉียวชีหยากำลังเต็มไปด้วยความเสียใจและความโศกเศร้า เธอจึงไม่ได้ยินคำพูดของชายหัวโล้นเลย

ในขณะเดียวกัน ชายหน้ากลมที่ยืนอยู่บนเวทีก็พูดขึ้น "ขอบคุณทุกคนนะครับ"

"เปาะแปะเปาะแปะ!"

เสียงปรบมือดังลั่นขึ้นมา

ซึ่งเมื่อเห็นว่าเฉียวชีหยายังนั่งอยู่ในที่นั่ง ชายหัวล้านก็เลยผลักไหล่เธอและพูดว่า “ทำไมเธอถึงยังนั่งอยู่ล่ะ ถึงตาของเธอที่จะต้องขึ้นไปพูดแล้วนะ”

เฉียวชีหยาเริ่มรู้สึกตัว แต่ท่าทางของเธอนั้นเหมือนคนที่ไม่มีเรี่ยวแรงเลย

พิธีกรพูดต่อ "คนต่อไปที่จะขึ้นมาบนเวทีแห่งนี้ก็คือ เฉียวชีหยาโฆษกของคาโมซอฟต์"

แต่ตอนนี้ เฉียวชีหยาเหมือนกับคนตายเดินได้ เธอใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะเดินขึ้นไปบนเวที

และเมื่อเธอมองลงไป เธอก็เห็นว่าหลินฟานกำลังนั่งอยู่แถวแรกกับต้าหม่าและเสี่ยวหม่าอย่างไกล้ชิด

ฉากนี้ทำให้ความโศกเศร้าในใจของเธอทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก

และเนื่องจากมีบางอย่างกวนใจของเฉียวชีหยา เธอจึงไม่มีสมาธิกับการพูดโปรโมทเลย

เธอพูดอย่างตะกุกตะกัก

พูดข้อมูลแบบผิดๆ

และเมื่อเธอก้าวลงจากเวที หากไม่ใช่เพราะความงามของเธอ ก็คงไม่มีเสียงปรบมือแม้แต่นิดเดียว