พบเพื่อนร่วมชั้น

โดยปกติแล้ว...รถบนท้องถนนของเมืองชิงซีนั้นจะมีไม่ค่อยเยอะ

แต่เนื่องจากตอนนี้เป็นช่วงสิ้นปี ก็เลยมีรถอยู่บนท้องถนนเต็มไปหมดนั่นเอง

ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้หลินฟานใช้เวลานั่งแท็กซี่ไปถึงครึ่งชั่วโมงกว่าจะมาถึงโรงพยาบาลกลางชิงซี

และหลังจากที่หลินฟานลงมาจากรถแท็กซี่ ก็มีรถโตโยต้าโคโรลล่าขับผ่านมาพอดี

"ขอโทษนะ นายใช่... หลินฟานหรือป่าว?" หลี่ต้าซงที่สวมแว่นตาลดกระจกลงมาและถาม

“หลี่ต้าซง!” หลินฟานยิ้ม

"ฮ่าฮ่า! ใช่นายจริงๆด้วย!" หลี่ต้าซงพูดอย่างมีความสุข

หลินฟานกับหลี่ต้าซงนั้นนั่งโต๊ะใกล้ๆกัน ซึ่งความสัมพันธ์ของพวกเขาที่มีต่อกันก็ถือว่าดีอย่างมาก

และพวกเขาก็ไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว เลยทำให้ตอนนี้พวกเขามีความสุขสุดๆ

“ปี๊ด ปี๊ด!”

ในเวลานี้ รถที่อยู่ข้างหลังก็ได้บีบแตรออกมา

จากนั้น หลี่ต้าซงก็พูดว่า "หลินฟาน นายรอฉันก่อนนะ ฉันขอไปจอดรถก่อน"

หลินฟานพูดตอบ "ได้เลย!"

ไม่นานหลังจากนั้น หลี่ต้าซงก็เดินออกมา

ซึ่งก็มีคนสองคนอยู่ข้างๆด้วย ก็คือหวางห่าวฉีกับเซินเหลียง

"วันนี้มีแต่เรื่องบังเอิญดีๆทั้งนั้นเลย ทันทีที่ฉันมาถึงลานจอดรถ ฉันก็ได้พบกับหวางห่าวฉีและเซินเหลียงเข้า โชคดีจริงๆ!" หลี่ต้าซงกล่าวอย่างมีความสุข

จากนั้น หลินฟานก็พยักหน้าเบา ๆ และกล่าวทักทาย

แต่การแสดงออกของหวางห่าวฉีนั้นผิดธรรมชาติอย่างมาก

เพราะเขานั้นเคยขัดแย้งกับหลินฟาน

ในตอนที่พบกันครั้งล่าสุด เมื่อหวางห่าวฉีรู้ว่าหลินฟานได้รับเงินเดือนเพียงไม่กี่พันหยวนต่อเดือนเท่านั้น เขาจึงได้พูดจาเยาะเย้ยหลินฟานไปอย่างมากมาย

แต่ดันปรากฎว่าหลินฟานมีลัมโบร์กินี และยังใส่นาฬิกาวาเชอรอง คอนสแตนติน ตูร์เดลอีก!

สิ่งนี้ทำให้หวางห่าวฉีหน้าแตกและอารมณ์เสียอย่างมาก

ซึ่งหลี่ต้าซงยังไม่รู้เรื่องนี้ และเขาก็พูดว่า "หลินฟาน นายมาหลังจากที่เห็นข่าวในกลุ่มหรอ?"

"ใช่แล้ว" หลินฟานพูด

จากนั้น หลี่ต้าซงก็วางมือลงบนไหล่ของหลินฟานแล้วพูดว่า "ถ้านายจะมาหาอาจารย์ทำไมนายถึงไม่พิมพ์มาบอกฉันในกลุ่มให้ไปรับล่ะ นั่งแท็กซี่แบบนี้เสียดายเงินมากเลยนะ!”

นั่งแท็กซี่?

หวางห่าวฉีตกตะลึงทันที

แล้วลัมโบร์กินี่ของหลินฟานล่ะ?

เขานั่งแท็กซี่มาทำไมกัน?

หลินฟานพูดอย่างผ่อนคลาย "ชิงซีใหญ่แค่นี้เอง และนั่งแท็กซี่ก็สะดวกกว่าด้วย"

จากนั้นเซินเหลียงที่ยืนอยู่ข้างๆเขาก็ถามว่า “ฉินหยู่ซวนล่ะ เธอไม่ได้มาที่นี่กับนายหรอ?”

หลินฟานส่ายหัวและพูดว่า "ไม่"

ฉินหยู่ซวนไม่ได้อยู่กับหลินฟาน?

หวางห่าวฉียิ่งงุนงงมากขึ้นไปอีก

ตอนนั้นหลินฟานก็เป็นคนขับรถลัมโบร์กินีไปส่งฉินหยู่ซวนกลับบ้านไม่ใช่หรือไง?

สถานการณ์แบบนั้นเป็นโอกาสที่ดีมาก... หลินฟานก็น่าจะสามารถติดต่อกับฉินหยู่ซวนได้อย่างง่ายดายสิ

ลัมโบร์กินีไม่ได้อยู่ที่นี่?

นั่งรถแท็กซี่มา?

ฉินหยู่ซวนไม่ได้อยู่ด้วย?

จุดสามจุดนี้กำลังถูกเชื่อมต่อกันโดยหวางห่าวฉี

และเขาก็รีบมองลงไปที่ข้อมือของหลินฟานทันที ซึ่งเขาก็ไม่เห็นว่ามีนาฬิกาวาเชอรอง คอนสแตนติน ตูร์เดลสวมอยู่!

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในหัวของหวางห่าวฉี...

หรือว่าหลินฟานจะไม่มีเงินจริงๆ?

ลัมโบร์กินี่กับวาเชอรอง คอนสแตนติน ตูร์เดล ก็ไม่ใช่ของเขาจริงๆ?

และในวันที่เขาไปส่งฉินอยู่ซวนกลับบ้าน เธอก็อาจจะรู้เรื่องนี้... ดังนั้น หลินฟานจึงไม่สามารถจีบเธอได้สำเร็จสินะ?

ใช่แน่ๆ!

มันต้องเป็นแบบที่ฉันคิดแน่ๆ!

ตอนที่เขาอยู่ในโรงเรียนมัธยม ครอบครัวของหลินฟานก็ไม่ได้รวยสักหน่อย

ขนาดที่ว่าหลินฟานยังต้องลาออกจากโรงเรียนเพื่อทำงานหาเงินมากินข้าว และเขาก็ไม่ได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วย เพราะน้องสาวของเขาป่วยเลยต้องไปหาค่ารักษาตัว

แล้วเขาจะมีรถสปอร์ตกับนาฬิการาคากว่าสิบล้านหยวนได้อย่างไรกัน?

ยิ่งเขาคิดแบบนี้ หวางห่าวฉีก็รู้สึกว่ามันยิ่งมีความเป็นไปได้มากขึ้น และอารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นทันที

“ตึก ตึก ตึก!”

ตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมา

ทันใดนั้น หวงเต๋อที่มีรูปร่างสูงและผอมบางก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ซึ่งเมื่อเขาเห็นเพื่อนๆ เขาก็ทักทายว่า "เหล่าเพื่อนร่วมห้อง เราไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!"

และหลังจากที่ได้เห็นหลินฟาน น้ำเสียงของหวงเต๋อก็สูงขึ้นไปอีก

“หลินฟาน! นายเองก็อยู่ที่นี่ด้วย!”

จากนั้นเขาก็พูดอีกครั้ง "นายกลายเป็นคนที่ร่ำรวยอย่างไม่คาดคิดในห้องเรียนของเรา! ฉันได้ยินมาว่านายมีลัมโบร์กีนีด้วยนี่! ฉันอยากเห็นมากเลย ขอฉันดูหน่อยได้มั้ย!"

"อะไรนะ หลินฟานมีแลมโบร์กินีด้วยหรอ?" หลี่ต้าซงถามด้วยความประหลาดใจ

“นายไม่รู้หรอ ในตอนนั้นจ้าวห่าวก็ส่งรูปมาให้ดูหนิ! ชั่งมันเถอะ หลินฟาน นายพาฉันไปดูที!” หวงเต๋อพูดอย่างตื่นเต้น

ซึ่งเมื่อหวางห่าวฉีได้ยินเรื่องนี้ เขาก็ตั้งใจฟังอย่างมาก

เขาอยากรู้ว่าหลินฟานจะตอบว่าอะไร

จากนั้น หลินฟานก็กล่าวว่า "ฉันคิดว่าคงยังไปดูตอนนี้ไม่ได้ รถของฉันจอดอยู่ที่ เจียงเป่ย... วันนี้ คณบดี ผู้อำนวยการและคนอื่นๆจากมหาวิทยาลัยของฉันเดินทางมาส่งโดยรถบัสน่ะ"

ทั้งหมดที่หลินฟานพูดนี้เป็นเรื่องจริง แต่สำหรับหวางห่าวฉีแล้ว ดูเหมือนมันจะกลายเป็นเรื่องตลกที่น่าขำที่สุดในโลกมากกว่า

ถ้าหลินฟานบอกว่ารถของเขากำลังได้รับการซ่อมแซมหรือบำรุงรักษาอยู่ หวางห่าวฉีก็อาจจะพอเชื่อได้

แต่บอกว่ารถจอดอยู่ที่เจียงเป่ยงั้นหรอ?

คณบดีและผู้อำนวยการมาส่งนายเป็นการส่วนตัวโดยรถบัสงั้นหรอ?

นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?

น่าตลกชะมัด!

หวางห่าวฉีแทบจะหัวเราะออกมา

จากนั้น เซินเหลียงก็สงสัยและถามว่า “มหาวิทยาลัยของนาย? หลินฟาน นายเรียนต่อด้วยงั้นหรอ?”

“ใช่ ฉันกำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเจียงเป่ย อ้อ อาจารย์ใหญ่ของมหาวิทยาลัยเองก็มีชื่อเดียวกันกับนายเลย” หลินฟานพูด

"จริงหรอ?"เซินเหลียงกล่าวด้วยความประหลาดใจ

หลี่ต้าซงชื่นชม "มหาวิทยาลัยเจียงเป่ย นั่นเป็นมหาวิทยาลัยที่สุดยอดที่สุดในตอนนี้ของประเทศจีนเลยนะนั่น! หลินฟาน นายเจ๋งมาก!"

เนื่องจากพวกเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาก่อน...

ถึงพวกเขาจะไม่ได้เจอกันนานก็ตาม

แต่ก็ไม่มีอุปสรรคระหว่างการสนทนาเลย

ในเวลานี้ หลี่ต้าซงก็ถามต่อว่า "หวงเต๋อ อาจารย์ล่ะ แกเป็นอย่างไรบ้าง"

ทันทีที่เขาพูดแบบนี้ บรรยากาศที่ผ่อนคลายก็กลายเป็นหนักอึ้งทันที

หวงเต๋อกล่าวว่า "ฉันไม่ค่อยมั่นใจ... แต่มีคนบอกว่าอาการแย่ลงมาก ... อย่างไรก็ตาม ห้ามทำตัวเศร้าหมองเด็ดขาด ให้ทำตัวร่าเริงเข้าไว้ เพื่อให้อาจารย์อารมณ์ดี แกจะได้ฟื้นตัวได้เร็วขึ้น"

"โอเค!" ทุกคนพยักหน้า

จากนั้น ทุกคนก็เดินเข้าไปในห้องวอร์ด

ซึ่งในเวลานี้ ก็มีหญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าซีดเผือด และก็มีเด็กสาวที่มีใบหน้าสวยงามกำลังเช็ดตัวด้วยผ้าขนหนูอย่างระมัดระวังให้อาจารย์อยู่ เขาสวมท่อออกซิเจน ...ซึ่งเขาคนนั้นก็คือ ครูประจำชั้น หลี่หยง

และเมื่อหญิงวัยกลางคนกับเด็กหญิงเห็นพวกเขาเข้ามา ทั้งสองก็มีสีหน้าสับสนทันที

หวงเต๋อตึงริเริ่มกล่าว "สวัสดีครับ พวกเราเป็นลูกศิษย์ของครูหลี่"

หลังจากนั้น หวงเต๋อ หลินฟานและคนอื่นๆก็นำผลไม้และนมที่พวกเขาซื้อไว้ออกมาให้

ทันใดนั้น หลี่หยงที่นอนอยู่บนเตียงก็เงยหน้าขึ้นมาอย่างยากลำบากและกล่าวด้วยรอยยิ้ม "นั่น หวงเต๋อ หลินฟาน หวางห่าวฉี หลี่ต้าซงและก็เซินเหลียงสินะ!"

ต้องบอกว่าความจำของหลี่หยงนั้นดีมาก

แม้จะผ่านไปหลายปี เขาก็ยังจำชื่อของทุกคนได้

และการที่เขายังสามารถเรียกชื่อของทุกคนออกมาได้นั้น ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง