พบกับหวงเต๋อโดยบังเอิญ

วันรุ่งขึ้น เช้าตรู่

หลังจากที่หลินฟานตื่นขึ้นมา เขาก็เหลือบมองไปที่โทรศัพท์ตามปกติ

"ยอดเงินเข้าบัญชี 3,570,000 หยวน ณ เวลา 0:00"

จากนั้น หลินฟานก็นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพึมพำออกมา "มาดูกันว่าวันนี้ฉันจะได้อะไรจากระบบลงชื่อเข้าใช้"

"เข้าสู่ระบบ!"

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี คุณได้รับหุ้น 51% ของ ซุนซุนเอ็กซ์เพรส】

นี่...

ดวงตาของหลินฟานเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย

ต้องรู้ว่า…

ซุนซุนเอ็กซ์เพรสนั้นเป็นบริษัทจัดส่งของส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดของจีน ทั้งความเร็วและการบริการล้วนขึ้นชื่อ และมูลค่าทางตลาดของบริษัทนี้นั้นสูงถึง 3 แสนล้านหยวน

หุ้น 51%?

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ หุ้นของเขานั้นมีมูลค่าในตลาดกว่า 1.5 แสนล้าน!

หลินฟานเล่นมือถืออยู่บนเตียงอีกพักหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว

พ่อแม่ของเขานั้นออกไปดูแลร้านกันแต่เช้า หลินฟานจึงใช้เงิน 20 หยวนเพื่อซื้อเกี๊ยวนึ่งและก๋วยเตี๋ยวเนื้อ

จากนั้นเขาก็ใช้เงินอีก 1 หยวนเพื่อซื้อนมถั่วเหลืองมาถ้วยหนึ่ง

ตอนนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นมาในใจของหลินฟาน

【ติ๊ง! สินค้าราคา 1 หยวน คุณต้องการจะใช้บัตรคริติคอล 1 หยวนใช่หรือไม่ 】

"ใช่!" หลินฟานพูดอย่างเฉยเมย

ไม่นานนัก โทรศัพท์ในกระเป๋าของหลินฟานก็สั่นขึ้นมา

[ยอดเงินเข้าบัญชี 100 ล้านหยวน 】

แม้ว่าในตอนนี้หลินฟานจะไม่ค่อยสนใจเรื่องเงินแล้วก็ตาม

แต่เมื่อเขาเห็นจำนวนเงิน 100 ล้านหยวนที่พึ่งโอนเข้าบัญชีมา เขาก็ยังต้องยกมุมปากขึ้นอย่างอดไม่ได้

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว หลินฟานก็เดินไปตามถนนอย่างสบายใจ

เมื่อมองไปยังถนนเส้นที่คุ้นเคย เขาก็รู้สึกผ่อนคลายและสัมผัสได้ถึงความสบายใจบางๆ

“หลินฟาน!”

เสียงเรียกดังขึ้นมาพร้อมกับรถโฟล์คสวาเกนที่ขับมาแต่ไกล มันหยุดลงข้างๆเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่หวงเต๋อจะโผล่หัวออกมาจากข้างในรถ

สำหรับหลินฟานแล้ว เขานั้นมีความทรงจำดีๆเกี่ยวกับหวงเต๋ออยู่บ้าง

เรื่องแรก เมื่อตอนที่พวกเขาเรียนอยู่สมัยมัธยม ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนนั้นค่อนข้างดี

เรื่องที่สอง หวงเต๋อเป็นคนแจ้งข่าวว่าครูประชั้นนั้นป่วยหนัก

คนที่รู้จักเคารพครูบาอาจารย์อยู่เสมอย่อมคู่ควรแก่การคบหา

ยิ่งเป็นครูประชั้นที่ดูแลหลินฟานเป็นอย่างดีด้วย

ดังนั้น หลินฟานจึงพูดอย่างมีความสุข "หวงเต๋อ นายกำลังจะไปทำงานหรอ?"

"ใช่แล้ว หลินฟาน มหาวิทยาลัยของนายอยู่ในช่วงวันหยุดยาวหนิ นายอยากจะไปดูที่ที่ฉันทำงานอยู่ไหม? หลังจากนั้น ตอนเที่ยงฉันจะพานายไปทานอาหารร่วมกับแฟนของฉันด้วย" หวงเต๋อกล่าว

หลินฟานจำได้ว่า หวงเต๋อนั้นบอกว่าตัวเองทำงานอยู่ที่สำนักงานดูแลถนนหูสุ่ย

แน่นอนว่าหลินฟานไม่เคยไปที่นั่น นอกจากนี้ เขายังสงสัยเกี่ยวกับแฟนสาวของหวงเต๋อนิดหน่อย

แถมเขาก็ยังไม่มีอะไรทำอีกด้วย

หลินฟานจึงพูดตอบกลับไป "ได้สิ"

จากนั้น หลินฟานก็เข้าไปนั่งในรถ ทั้งสองคุยกันในเรื่องต่างๆระหว่างทาง บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและร่าเริง

ไม่นานนัก พวกเขาทั้งสองก็มาถึงถนนหูสุ่ย

อาคารสำนักงานที่ถนนหูสุ่ยค่อนข้างเก่า โชคดีที่มันยังมีคอมพิวเตอร์ โต๊ะทำงาน ตู้ และของอื่นๆที่พร้อมใช้งาน แถมมันยังดูสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย

หวงเต๋อรินน้ำชาให้หลินฟานก่อนที่เขาจะเดินไปเตรียมหนังสือพิมพ์และนิตยสารมาให้หลินฟานอ่าน หวงเต๋อพูด "หลินฟาน นายนั่งรอที่นี่สักพัก ฉันต้องไปทำงานก่อน"

“โอเค ไปทำงานเถอะ” หลินฟานพูด

หลายคนมักจะคิดว่า งานที่ทำเกี่ยวกับการดูแลถนนหนทางนั้นเป็นงานที่สบาย วันๆไม่ต้องทำอะไร ก็แค่นั่งดื่มชา อ่านหนังสือพิมพ์หรือดูหนังทั้งวัน

แต่ในความเป็นจริงมันจะเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไง?

หวงเต๋อยุ่งอยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์ตลอด เขาเขียนงานหรือไม่ก็จัดการไฟล์ต่างๆ ยกเว้นตอนที่พูดคุยกับหลินฟานในตอนแรกเพียงไม่กี่ครั้ง หวงเต๋อก็ยุ่งมากจนไม่มีเวลาว่างเลย

เป็นผลให้ถ้วยชาของหวงเต๋อนั้นเย็นชืดไปแล้ว

ในชั่วพริบตา สองชั่วโมงก็ผ่านไปไวเหมือนโกหก

ในตอนนี้ หญิงสาวที่มีใบหน้าเรียวบาง ผิวขาว และมีคะแนนหน้าตาประมาณ 80 แต้มก็เดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารปึกหนึ่งในมือ

เธอรินน้ำหนึ่งแก้วให้หวงเต๋อก่อนจะพูดว่า “หัวหน้าขอให้คุณเขียนสรุปการประชุมเมื่อวานนี้ด้วย”

หลังจากเห็นเธอ หวงเต๋อก็เหมือนจะหายเหนื่อยไปเลย เขาพูดอย่างมีความสุขว่า “ได้เลย ผมจะสรุปให้ในภายหลังนะ”

จากนั้นเขาก็หันมาแนะนำกับหลินฟานต่อ "หลินฟาน นี่คือแฟนของฉันหวางซี"

หลินฟานยืนขึ้นพลางพูดว่า "พี่สะใภ้สวยมากจริงๆ ฉันเป็นเพื่อนร่วมห้องสมัยมัธยมปลายของหวงเต๋อครับ"

หวางซีเองพูดตอบกลับอย่างมีความสุข “ขอบคุณสำหรับคำชมนะ รอสักครู่ หวงเต๋อและฉันจะเชิญคุณไปทานอาหารเที่ยง”

"ตกลง" หลินฟานยิ้ม

“ตึก ตึก ตึก!”

ตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าทื่อๆก็ดังขึ้นมาจากนอกห้อง

จากนั้นหวางไห่รุย ชายที่สวมแว่นตาก็เดินเข้ามาพลางพูดด้วยน้ำเสียงที่ลึกล้ำ "หวางซี หัวหน้าหลิวมีปัญหาเกี่ยวกับข้อมูลภายใน ไปช่วยจัดการหน่อยสิ”

เมื่อหวางซีได้ยินคำพูดของหวางไห่รุย เธอก็แสดงสีหน้าไม่เต็มใจออกมาพร้อมพูดว่า “พ่อคะ ให้คนอื่นจัดการเรื่องนี้ไม่ได้หรอ?”

“ยังจะพูดอีก ไปเร็ว!” หวางไห่รุยพูดด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

"ก็ได้" หวางซีตอบรับอย่างไม่เต็มใจ

เมื่อหวางซีเดินจากไป หวางไห่รุยก็มองไปที่หวงเต๋ออย่างเข้มงวดก่อนจะพูดขึ้น "หวงเต๋อ ฉันรู้ว่านายชอบลูกสาวของฉัน แต่ฉันคิดว่า...นายกับเธอนั้นไม่เหมาะสมกันเลย"

หวงเต๋อพูด "แต่หัวหน้าหวาง ซีซีกับฉันรักกัน"

หวางไห่รุยเลิกคิ้ว เขาเหลือบมองไปรอบๆแล้วพูดเสียงเบา "รักกันแล้วยังไงล่ะ? นายให้ความสุขกับเธอได้ไหม? ด้วยตำแหน่งงานเล็กๆของนายนะหรอ!"

“ผม…” หวงเต๋อพยายามจะพูดโต้แย้งหวางไห่รุย

แต่อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าเสียงของเขาจะติดอยู่ที่ลำคอ เขาไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรออกมาดี

มันเป็นเรื่องจริง

เขาเป็นแค่คนงานตำแหน่งเล็กๆที่นี่

มีเงินเดือนแค่เดือนละ 3,000 กว่าหยวน

ถ้ายังเป็นอย่างนี้ต่อไป อีกห้าปี สิบปี เขากลัว...

เขากลัวว่าจะให้หวางซีนั้นมีความสุขไม่ได้!

“ตึก ตึก ตึก!”

ทันใดนั้น จู่ๆก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากภายนอก

จากนั้นก็มีคนพูดขึ้นมาด้วยความเคารพ "สวัสดีครับ หัวหน้าซ่ง!"

เมื่อหวางไห่รุยได้ยินชื่อนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันหลังไปมองอย่างช้าๆ

เมื่อเขาเห็นชายหลายคนที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว โดยเฉพาะชายหัวโล้นที่อยู่ข้างหน้าสุด รูม่านตาของเขาก็หดเล็กลง

ซ่งเหวินหวู่ หัวหน้าฝ่ายการคลังของจังหวัดชิงซี!

แถมยังมาที่ถนนสายเล็กๆของเขา!

ดังนั้น หวางไห่รุยจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคารพนับถือ "สวัสดีครับ หัวหน้าซ่ง!"

หลังจากที่ซ่งเหวินหวู่ได้ยินเสียงนี้ เขาก็มองไปที่หวางไห่รุยก่อนจะยิ้มขึ้นแล้วพูดว่า “หัวหน้าหวาง ผมมารบกวนงานของคุณหรือเปล่า?”

"จะเป็นการรบกวนได้ยังไงกัน? ที่ท่านมาที่สำนักงานหูสุ่ยของเราเพื่อดูแนวทางในการทำงาน นั้นนับเป็นเกียรติของเราแล้ว" หวางไห่รุยรีบพูด

ซ่งเหวินหวู่พยักหน้า และกำลังจะพูดขึ้นอีกครั้ง

แต่ทัดใดนั้นเอง…

การแสดงออกของเขาก็กลายเป็นแข็งค้างไปทันที!

เพราะซ่งเหวินหวู่หันไปเห็นหลินฟานเข้า!

จากนั้น เขาก็รีบเร่งและเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ซึ่งหวางไห่รุยก็รู้สึกดีใจอย่างมากเมื่อเห็นซ่งเหวินหวู่เดินตรงเข้ามาหาตัวเอง

แต่อย่างไรก็ตาม เขาไม่กล้าปล่อยให้ซ่งเหวินหวู่เดินมาหาตัวเองเพียงฝ่ายเดียว

ดังนั้น หวางไห่รุยจึงรีบเดินเข้าไปหาซ่งเหวินหวู่ด้วย

แต่ว่า…

เมื่อหวางไห่รุยยื่นมือออกมาและกำลังจะจับมือกับซ่งเหวินหวู่ ซ่งเหวินหวู่ก็เดินผ่านตัวเขาไปอย่างรวดเร็ว

ท้ายที่สุด ซ่งเหวินหวู่ก็เดินมาถึงหน้าของหลินฟ่าน เขาโน้มตัวพร้อมกับยื่นมือออกไป แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและให้เกียรติ "คุณหลิน สวัสดีครับ!"