อนาคตของหวงเต๋อ

ในเวลานี้ หลินฟานกำลังกินกุ้งอยู่เลยไม่สะดวกที่จะรับสาย

เขาเหลือบดูการแจ้งเตือนทางหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะเห็นว่านั่นเป็นหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย

ดังนั้นเขาจึงเช็คมือก่อนจะกดปุ่มรับสายและเปิดลำโพง

“สวัสดีครับ ใช่คุณหลินหรือเปล่า?” เสียงที่เต็มไปด้วยเคารพดังขึ้นจากโทรศัพท์

หลินฟานตอบอย่างสบายๆ "ใช่ ฉันเอง คุณเป็นใครหรอ?"

"คุณหลิน สวัสดีครับ ฉันชื่อหวังเซี่ยวตง ประธานบริษัทซุนซุนเอ็กซ์เพรส" หวังเสี่ยวตงพูดด้วยความเคารพมากขึ้น

หลินฟานไม่ได้แปลกใจมากนักเมื่อได้รู้ว่าเขาโทรมา

ท้ายที่สุดแล้ว เขาได้รับหุ้น 51% ของซุนซุนเอ็กซ์เพรสมาวันนี้ เป็นเรื่องปกติที่ประธานของซุนซุนเอ็กซ์เพรสจะโทรมาหาเขา

หลินฟานกล่าวว่า "โอ้ คุณหวัง มีอะไรงั้นหรอ?"

“คือว่า ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ซุนซุนเอ็กซ์เพรสของเราได้มีการพัฒนาค่อนข้างเร็ว แต่เราก็ประสบกับปัญหามากมายเช่นกัน…”

"เพื่อที่จะให้บริการได้ดียิ่งขึ้นและได้รับส่วนแบ่งของตลาดมากขึ้น หลังจากการหารือและวิเคราะห์กันหลายครั้ง ซุนซุนเอ็กซ์เพรสของเราตกลงที่จะลงทุน 5 หมื่นล้านหยวนเพื่อสร้างสนามบินโลจิสติกส์ระหว่างประเทศในภาคกลางของจีน คุณหลิน คุณคิดว่าอย่างไรบ้าง?" หวังเสี่ยวตงพูดอย่างระมัดระวัง

เพราะท้ายที่สุดแล้ว หลินฟานก็เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัท เขาต้องได้รับความยินยอมจากหลินฟานเกี่ยวกับเรื่องที่สำคัญแบบนี้ก่อน

แต่หวังเสี่ยวตงนั้นก็ไม่เคยรู้จักกับหลินฟานมาก่อนเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงพูดออกไปอย่างประหม่า

ตาของหลินฟานเป็นประกายขึ้นมาทันที เขาพูดว่า "ความคิดของคุณดีมาก! คุณตัดสินใจเรื่องที่ตั้งของสนามบินได้แล้วหรือยัง?"

หวังเซี่ยวตงโล่งใจอย่างมากเมื่อได้ยินคำพูดของหลินฟาน

ผู้ถือหุ้นรายใหญ่เห็นด้วย ถือว่าเป็นข่าวดี!

หวางเซี่ยวตงกล่าวว่า "ขณะนี้ยังอยู่ระหว่างการหารือ"

หลังจากหยุดชั่วคราว เขาก็พูดต่อ “คุณหลิน คุณพอจะมีคำแนะนำอะไรบ้างไหม?”

หลินฟานพูด "เมือชิงซีในมณฑลเจียง!"

"ชิงซีตั้งอยู่ใจกลางเมือง ไม่ว่าจะเป็นสถานที่ ราคา หรือการคมนาคม...ล้วนมีข้อดี และที่สำคัญ นี่คือบ้านเกิดของฉัน คุณคิดว่าไง?"

ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดพูดถึงขนาดนี้แล้ว

หวังเสี่ยวตงจะกล้าปฏิเสธออกไปได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็พิจารณาเมืองชิงซีมาก่อนแล้วด้วย

มันเป็นสถานที่ที่ดีจริงๆนั้นแหละ

ดังนั้น หวังเสี่ยวตงจึงพูดตอบในทันทีว่า “คุณหลินพูดถูก! ชิงซีเหมาะมากสำหรับการสร้างสนามบินโลจิสติกส์ระหว่างประเทศ ถ้างั้นเราจะสร้างสนามบินกันในชิงซี!”

เงียบ!

เงียบทั้งห้อง!

สนามบิน?

ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นสนามบินโลจิสติกส์ระหว่างประเทศด้วยเงินลงทุนกว่า 5 หมื่นล้านหยวน นี่คือเงินจำนวนที่มหาศาลอย่างมาก!

นี่…

นี่มัน...เหมือนกับฝันไปเลย!

“คุณหลิน เดี๋ยวฉันจะรีบติดต่อไปหาผู้ว่าการชิงซี” หวังเสี่ยวตงพูดขึ้นอีกครั้ง

หลินฟานพูด "ไม่ต้องๆ ตอนนี้ผู้ว่าชิงซีนั่งอยู่ข้างๆฉัน คุณสามารถคุยกับเขาได้เลย"

ในเวลานี้ ในที่สุด จ่าวเจียฉีก็ได้สติกลับคืนมา เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น "หวัง...คุณหวัง ฉันคือจ่าวเจียฉี ผู้ว่าของชิงซี"

"ในนามของชิงซี ฉันรับรองได้เลยว่าชิงซีของเราจะให้ความจริงใจและเงื่อนไขที่ดีที่สุดเพื่อให้สนามบินขนส่งระหว่างประเทศของซุนซุนเอ็กซ์เพรสสร้างขึ้นที่ชิงซีของเรา!"

หวังเซี่ยวตงเองก็ตกตะลึงมากเช่นกัน

เขาไม่ได้คาดคิดว่าผู้ว่าชิงซีจะนั่งอยู่ข้างๆหลินฟาน

อย่างไรก็ตาม หวังเสี่ยวตงรู้สึกโล่งใจเมื่อนึกถึงหุ้น 51% ของหลินฟาน

ท้ายที่สุดแล้ว บุคคลที่มีความแข็งแกร่งเช่นนี้ การที่เขาจะไปนั่งคุยกับคนใหญ่คนโตแบบนี้บ่อยๆก็คงเป็นเรื่องปกติ

หวังเซี่ยวตงพูด "ถ้าอย่างนั้นฉันก็อยากจะขอบคุณผู้ว่าจ่าว สำหรับเรื่อนี้ ฉันจะพาทีมงานมืออาชีพไปที่ชิงซี เพื่อทำการตรวจสอบและหารือกันอีกที"

จ่าวเจียฉีพูดอย่างมีความสุข "โอเค! ฉันจะตั้งตารอการมาถึงของคุณหวังและทีมงาน!"

หลังจากวางสายไป ใบหน้าของจ่าวเจียฉีก็แดงไปหมด

มันเหมือนกับว่าเขาเพิ่งจะดื่มสุราขวดใหญ่ไป

ไม่น่าแปลกใจเลยที่จ่าวเจียฉีจะเป็นเช่นนี้

ชิงซีเป็นเพียงเมืองเล็กๆ เมืองนี้มีโครงการขนาดใหญ่ที่มีมูลค่าเกินหนึ่งพันล้านหยวนเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น

แต่แล้ววันนี้เป็นอย่างไร?

การพูดคุยในวันนี้ ทำให้เกิดโครงการมูลค่า 500 ล้านหนึ่งโครงการ โครงการมูลค่า 1 พันล้านสามโครงการ และแม้แต่มีโครงการสร้างสนามบินโลจิสติกส์ระดับนานาชาติมูลค่า 5 หมื่นล้านอีก!

ผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจที่จะนำมาสู่ชิงซีนั้นจะมากเพียงใดกัน?

ในความเป็นจริง ไม่ใช่แค่จ่าวเจียฉีที่มีความสุข แต่หลิวชิงผิง จางโจว หลี่ว่านเหนียน หวางเฟิงอี้และคนอื่นๆต่างก็มีความสุขมาก

เนื่องจากถ้าซุนซุนเอ็กซ์เพรสมาสร้างสนามบินโลจิสติกส์ที่ชิงซีแล้วละก็ มันจะช่วยพวกเขาได้ในระดับหนึ่งเลยล่ะ

ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็เข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงพลังของหลินฟาน

เพียงแค่หนึ่งคำก็ได้สนามบิน!

เกรงว่าซุนซุนเอ็กซ์เพรสก็เป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมที่หลินฟานเป็นเจ้าของด้วย!

หลินฟานพูดต่อ "ยังไงก็ตาม พี่ชายจ่าว ฉันขอแนะนำให้คุณรู้จักเพื่อนของฉัน หวงเต๋อ เขาทำงานอยู่ที่สำนักงานถนนหูสุ่ย"

“วันนี้ เหตุผลที่บริษัทใหญ่ๆมากมายตัดสินใจมาลงทุนกันในเมืองชิงซี ล้วนมาจากความคิดของเขา!”

“พี่จ่าว อย่าลืมให้รางวัลกับเขาด้วยล่ะ!”

จ่าวเจียฉีจะไม่เข้าใจจุดประสงค์ของหลินฟานได้ยังไง เขารู้ว่าหลินฟานไม่ต้องการเครดิตเหล่านี้

นี่คือการให้เครดิตทั้งหมดกับหวงเต๋อ

จ่าวเจียฉีจึงยิ้มอย่างสุภาพ “เราจะไม่ลืมผู้มีพระคุณของเราแน่นอน!”

“หวงเต๋อ คุณเก่งมาก! เมื่อชิงซีของเราได้เริ่มโครงการใหญ่ๆเหล่านี้แล้ว หลังจากนั้น ฉันจะรายงานให้คนทั้งเมืองทราบและให้เอาคุณเป็นตัวอย่าง”

จากนั้นเขาก็พูดต่อ "คุณทำงานที่ถนนหูสุ่ยใช่ไหม? ดีมาก หวงเต๋อ เตรียมตัวให้พร้อม ... ต่อไปภาระหน้าที่ของคุณจะหนักขึ้นไปอีก!"

ซ่งเหวินหวู่ หัวหน้าฝ่ายการคลังที่นั่งถัดไปก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังหวงเต๋อด้วยความอิจฉา

แม้ว่าในตอนแรก ซ่งเหวินหวู่จะคาดเดาเอาไว้แล้วว่าการมาทานอาหารมื้อนี้อาจจะได้รับโครงการขนาดใหญ่หลายร้อยล้านมาแน่ๆ

แต่อย่างไรก็ตาม เขาไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นโครงการห้องสมุดที่มีมูลค่ามากกว่า ห้าร้อยล้านหยวน โรงแรมที่มีลงทุนมากกว่าหนึ่งพันล้านหยวน ศูนย์กลางการจัดเก็บสินค้าที่มีมูลค่ามากกว่าหนึ่งพันล้านหยวน ฐานที่ปลูกยาจีนที่มีราคามากกว่าหนึ่งพันล้านหยวน และสนามบินโลจิสติกระหว่างประเทศที่มีมูลค่า ห้าหมื่นล้านหยวน!

สิ่งเหล่านี้...แม้จะเป็นแค่โครงการเดียว ก็เพียงพอที่จะเรียกได้ว่าประสบความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่แล้ว!

แล้วลองนับโครงการทั้งหมดนี่สิ จะบอกว่ามันประสบความสำเร็จอย่างสูงที่สุดในชีวิตเลยก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริง!

สิ่งเหล่านี้...ทั้งหมดเป็นของหวงเต๋อ!

อนาคตของหวงเต๋อ นั้นจะต้องไร้ขอบเขตอย่างแน่นอน!

เหตุผลก็เพราะหวงเต๋อมีเพื่อนที่ดีอย่าง...หลินฟาน!

จากนั้น จ่าวเจียฉีก็หยิบแก้วขึ้นมาแล้วพูดว่า "หวงเต๋อ ฉันขอดื่มให้คุณ"

เมื่อพูดจบ เขาก็ยกแก้วขึ้นดื่มทันที

หวงเต๋อเองก็ตกใจเช่นกันที่หลินฟานและจ่าวเจียฉีนั้นยกเครดิตให้กับตัวเอง

เป็นผลให้ตอนที่จ่าวเจียฉีพูดจบ เขาถึงกับช็อกไปชั่วขณะหนึ่ง

หลินฟานอดไม่ได้ที่จะตบไหล่ของหวงเต๋อด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า "พี่ชายจ่าวกำลังดื่มอวยพรนายอยู่นะ ยังจะนั่งบื้ออยู่อีกหรือไง?"

"อ่า...อ่า...ขอบคุณ...ขอบคุณมาก ผู้ว่าจ่าว ... " หวงเต๋อตอบสนองทันที เขาหยิบขวดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น จากนั้นก็เทไวน์หนึ่งแก้วให้ตัวเองเต็มๆ แล้วยกขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว

"ดี!” จ่าวเจียฉีพูดอย่างมีความสุข

มื้อนี้กินเวลาเกือบสามชั่วโมงก่อนที่จะจบลงอย่างช้าๆ

ทุกคนรวมทั้งจ่าวเจียฉีนั้นเมาจนตัวสั่นและแทบจะล้มลงกับพื้น

แน่นอนว่ายกเว้นหลินฟานที่มีทักษะยอดนักดื่ม หลังจากที่เขาส่งทุกคนขึ้นรถแล้ว เขาก็เดินอย่างสบายๆไปบนถนนที่คดเคี้ยวเพียงลำพัง