สวัสดีปีใหม่!

หลังจากที่หลินฟานรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นขึ้นมา

12:00 น.

ซองแดงปรากฏ!

“ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับ 3 หยวน”

"ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 1999 หยวน"

...

"ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 20,000 หยวน"

"ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับอาคารเจิ้งหัว"

...

ซองแดงในครั้งนี้ หลินฟานได้รับเงินมาทั้งหมด 45,834 หยวน และได้รับอีก 1 อาคาร

“อาคารเจิ้งหัว? ดูเหมือนว่ามันจะเป็นหนึ่งในอาคารสำนักงานที่มีอยู่ไม่ไกลในชิงซีงั้นสินะ? ส่วนมูลค่าของอาคารก็น่าจะหลายสิบล้านหรือหลายร้อยล้าน? ซองแดงวันนี้ไม่เลวเลย”

"กริ๊งง!"

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของหลินฟานก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

และเขาก็เหลือบไปดูรายชื่อทันทีว่าสายที่โทรเข้ามาเป็นใคร ซึ่งมันก็ปรากฏว่าเป็นสายของหวงเต๋อ

“หลินฟาน ขอบคุณมากนะ”

ทันทีที่กดรับสาย เสียงที่จริงใจอย่างยิ่งของหวงเต๋อก็ดังออกมาจากโทรศัพท์

ในอดีต หวงเต๋อนั้นต้องยุ่งกับการทำงาน และเป็นแค่ลูกน้องในหูสุ่ยมาโดยตลอด

ซึ่งเขากับหวางซีก็ยังต้องมาถูกกีดกันไม่ให้อยู่ด้วยกันอีก

แต่เพราะหลินฟาน...ทุกอย่างเลยเปลี่ยนไปอย่างมาก

หลินฟานกล่าว "เรื่องเล็กๆน้อยๆ ไม่ต้องมาขอบคุณฉันหรอก ว่าแต่ตอนนี้นายกับหวางซีไปถึงขั้นไหนกันแล้วล่ะ"

“พ่อของเธอยอมรับในตัวฉันแล้ว และถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หวางซีกับฉันน่าจะได้แต่งงานกันในปีหน้า ถ้าถึงตอนนั้น หลินฟาน นายต้องหาเวลามาด้วยนะ” หวางเต๋อพูด

"ได้เลย!" หลินฟานตอบกลับ

ทั้งสองคุยกันสักพักก่อนจะวางสาย

หลังจากนั้น ชีวิตของหลินฟานก็ดูสบายอย่างมาก

กิน เล่นโทรศัพท์ นอน...

แม้จะดูธรรมดา แต่ความธรรมดาแบบนี้แหละที่ทำให้หลินฟานรู้สึกผ่อนคลาย

หลังจากที่ถึงวันหยุดและหลินเสี่ยวเหยากลับมาที่บ้าน ครอบครัวของเขาก็ได้เดินทางไปที่หมู่บ้านซานหวู่

ในเวลาเดียวกัน เสียงประทัดกับเสียงสั่นระฆังแห่งปีก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

หลินฟาน ปู่ ย่า และครอบครัวของเขากำลังนั่งอยู่รอบโต๊ะกลมขนาดใหญ่ กินเกี๊ยว และเต้าหู้ตรุษจีนที่ไม่เหมือนใคร ซึ่งมันก็อร่อยและมีความสุขอย่างมาก

วันปีใหม่

ชาวบ้านในหมู่บ้านซานหวู่นั้นจะนำคำว่า "โชคลาภ" ไปมอบให้กับครอบครัวที่ร่ำรวยที่สุดตั้งแต่เช้าตรู่ และร่วมแสดงความยินดีให้กับคนเหล่านั้น

แต่นั่นไม่ใช่สิ่่งที่ชาวบ้านต้องการ เพราะสิ่งที่พวกเขาต้องการก็คือการได้รับคำอวยพรจากอีกฝ่าย

ซึ่งผู้ที่ได้รับคำว่า "โชคลาภ" ก็จะต้องเตรียมชาดำหนึ่งถ้วยให้กับชาวบ้านที่นำมาให้ และนั่นก็หมายความว่าทุกคนจะเจริญรุ่งเรืองร่วมกันในปีใหม่

ด้วยเหตุนี้ เมื่อหลินลี่เฉียงที่เป็นปู่ของหลินฟานมาเปิดประตู เขาก็เลยได้พบกับชาวบ้านกลุ่มใหญ่รออยู่ที่หน้าประตูโดยถือคำว่า "โชคลาภ"

ชาวบ้านเริ่มอวยพรกันทีละคน

"สวัสดีปีใหม่!"

“ปู่หลิน สวัสดีปีใหม่!”

“ปู่หลิน เรามาที่นี่เพื่ออวยพรให้คุณ!”

เมื่อเห็นสิ่งนี้...

หลินลี่เฉียงก็กล่าวอย่างมีความสุข "ขอบคุณ ขอบคุณทุกคน รีบเข้ามาข้างในเถอะ!"

จากนั้นเขาก็ตะโกนออกมา "หลินเถา ต้าเหว่นสัว ขยับตูดลุกขึ้นมาเตรียมชาดำได้แล้ว!"

ทันทีที่ได้ยินเสียงนี้ หลินเถากับต้าเหว่ยสัวก็รีบลุกขึ้นกันทันที

ซึ่งพวกเขาก็รู้สึกประหลาดใจอย่างมากที่เห็นว่าชาวบ้านมายังบ้านของเขามากมายขนาดนี้

ข้างนอกส่งเสียงอันอบอุ่นมากมาย

“ปู่หลิน เรามาที่นี่เพื่ออวยพรให้คุณ!”

“ปู่หลิน สวัสดีปีใหม่!”

จากนั้น ชาวบ้านกลุ่มใหญ่ก็เดินเข้ามาพร้อมกับคำว่า "โชคลาภ"

หลินลี่เฉียงพูดอย่างมีความสุขอีกครั้ง "ฮ่าฮ่าฮ่า! ขอบคุณ ขอบคุณมากเลย! สวัสดีปีใหม่เช่นกันนะทุกคน!"

จากนั้นเขาก็ตะโกนอีกครั้ง "หลินเถา ต้าเหว่ยสัว รีบมาจัดเก้าอี้กับเทชาดำได้แล้ว!"

หลินเถาและต้าเหว่ยสัวรู้สึกเหนื่อยทันทีเมื่อเห็นผู้คนจำนวนมากมายขนาดนี้

ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเก้าอี้กับกาต้มน้ำจะไม่เพียงพอ

ดังนั้นเขาจึงตะโกนเข้าไปในห้อง "เสี่ยวฟาน เสี่ยวเหยา ไปที่บ้านลุงกับน้าข้างบ้านแล้วยืมเก้าอี้กับกาต้มน้ำมาหน่อย"

"โอเค ได้ค่ะ!" หลินฟานกับหลินเสี่ยวเหยาตอบพร้อมกัน

จากนั้น เมื่อพวกเขากลับมาจากการไปเอาของ คนอีกกลุ่มหนึ่งก็เข้ามาพร้อมกับคำว่า "โชคลาภ" เช่นกัน

หลินเถาตะโกน "เสี่ยวฟาน เสี่ยวเหยา รีบมาทักทายทุกคน และเทชาให้กับคนที่มาด้วย!"

ในตอนนี้ ตระกูลหลินนั้นยุ่งกันอย่างมาก

และในไม่ช้า ทั่วทั้งบ้านก็เต็มไปด้วยผู้คน

ทุกคนถือถ้วยชาดำร้อนๆ และพูดคุยกันอย่างมีชีวิตชีวา

ซึ่งเมื่อหลินลี่เฉียงมองดู"โชคลาภ"ที่ซ้อนอยู่บนโต๊ะและจำนวนของชาวบ้านมากมาย ใบหน้าชราๆของเขาก็ยิ้มออกมาอย่างสดใสเหมือนกับเด็กวัยแปดขวบ

ผู้คนจากเกือบทุกครอบครัวในหมู่บ้านมาร่วมอวยพรและเฉลิมฉลองปีใหม่ให้กับเขา นี่มันเหมือนกับความฝันอย่างไงอย่างงั้น!

"บรึ้น!"

ในขณะนั้นเอง บีเอ็มดับเบิลยู 740LI ก็ขับมาอย่างรวดเร็วจากระยะไกล

จากนั้น โจวเฉิงจุน ผู้จัดการทั่วไปของห้างหยินซานที่นำของขวัญมาอย่างมากมายก็ร้องตะโกนออกมาจากระยะไกล "ปู่หลิน คุณหลินและครอบครัว สวัสดีปีใหม่ครับ!"

ในวันเกิดครั้งล่าสุดของหลินลี่เฉียง ชาวบ้านจำนวนมากได้พบกับโจวเฉิงจุน และพวกเขาก็ได้รู้ว่าโจวเฉิงจุนนั้นเป็นถึงผู้จัดการของห้างหยินซานในชิงซี

ซึ่งในเวลานี้ หลังจากที่ได้พบกับเขาอีกครั้ง ชาวบ้านก็เริ่มพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น

“ตระกูลหลินน่าทึ่งมาก! ขนาดคุณโจวเฉิงจุนก็ยังมาร่วมอวยพรปีใหม่ด้วย”

“ใช่น่าทึ่งมาก และก็น่าอิจฉาจริงๆ!”

“ถ้าวันหนึ่งมีคนยิ่งใหญ่อย่างคุณโจวเฉิงจุนมาอวยพรปีใหม่ให้ฉันบ้างก็คงดี!”

ในขณะที่ชาวบ้านกำลังพูดคุยกัน รถยนต์ออดี้จำนวนมากก็ขับต่อแถวมาอย่างเป็นระเบียบ

ซึ่งหลังจากที่เห็นรถเหล่านี้แล้ว ชาวบ้านบางคนก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนด้วยความประหลาดใจ

"ดูนั่นสิ รถออดี้เยอะมาก ประเด็นคือป้ายทะเบียนคือ K00001 K00002 K00003..."

"โอ้พระเจ้า!"

“หรือว่าคนเหล่านี้ จะเป็นเหล่าผู้ว่าของชิงซี…”

เป็นไปตามอย่างที่พวกเขาคาด คนที่อยู่ในรถเหล่านั้นก็คือผู้ว่าของชิงซี หน่วยการเงิน, หน่วยสืบสวน, หน่วยธุรกิจ...

บุคคลสำคัญจำนวนมากที่มักจะปรากฏอยู่ในข่าวชิงซี กำลังหยิบกล่องขนาดใหญ่พิเศษออกมาแล้วเดินไปข้างหน้า

ซึ่งเมื่อพวกเขาเดินมาอยู่ข้างหน้าของหลินลี่เฉียง หลินเถา หลินฟาน และคนอื่นๆ พวกเขาก็โค้งมือเข้าหากัน โน้มตัวลง แล้วพูดว่า "ขออวยพรให้ ปู่หลิน คุณหลิน และตระกูลหลิน... โชคดีปีใหม่ครับ !"

ผู้ว่าการชิงซีเดินทางมาที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อกล่าวคำอวยพรปีใหม่ นี่ถือว่าเป็นเกียรติอย่างมาก !

สิ่งนี้ทำให้ใบหน้าที่แก่ๆของหลินลี่เฉียงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาพูดอย่างตื่นเต้น “ท่านผู้ว่า ท่านไม่ต้องไหว้ฉันแบบนี้หรอก มันดูไม่ดี!”

จ้าวเจียฉียิ้มและพูดว่า "ปู่หลิน ทำไมฉันจะไหว้ไม่ได้ล่ะ!"

“เมื่อไม่นานนี้ คุณหลินได้เชิญพวกเราไปร่วมลงทุนในโครงการ สนามบินโลจิสติกระหว่างประเทศ โรงแรมขนาดใหญ่ ห้องสมุดขนาดใหญ่ ที่ตั้งร้านยาขนาดใหญ่ ศูนย์กลางการจัดเก็บขนาดใหญ่... การลงทุนมากกว่า 5 หมื่นล้านหยวน! "

ซึ่งนี่ก็คือเหตุผลหลักที่จ้าวเจียฉีนำผู้นำของชิงซีมาอวยพรปีใหม่ในช่วงเช้าตรู่

และนี่ก็เป็นโอกาสอันดีงามที่เขาจะได้กระชับความสัมพันธ์กับหลินฟานให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น