เช็คชื่อ

เนื่องจากวันหยุดในฤดูใบไม้ผลิเพิ่งจะจบลง ถนนจึงเต็มไปด้วยรถแสนคับคั่งแออัด

รถบัสสุดหรูขับไปใช้เวลาเกือบ 3 ชั่วโมงก่อนจะถึงมหาวิทยาลัยเจียงเป่ย

เดิมทีหูฉวนและคนอื่นๆนั้นต้องการเชิญหลินฟานไปทานอาหาร

แต่หลินฟานเลือกที่จะปฏิเสธออกมาอย่างไม่ลังเล

ไปกินอาหารกับเหล่าอาจารย์มันสนุกตรงใหน? ถ้าเขาไปกินจริงๆก็คงได้คุยกันแต่เรื่องทฤษฎีต่างๆแน่

หลินฟานขับรถลัมโบกินี่ตรงไปที่ยังชุมชนยี่เกอ

"ฟึบ!"

เมื่อประตูเปิดออก เงาของร่างที่สวยงามสองเงาของฉิวจือเฉียนและหวงหลิงก็ปรากฏขึ้นในสายตาของหลินฟาน

แม้ว่าอุณหภูมิด้านนอกห้องจะลดลงจนใกล้ติดลบ และทำให้ทุกคนต้องสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนาๆ

แต่ด้วยระบบทำความร้อนจึงทำให้อุณหภูมิภายในบ้านสูงถึง 20 องศา

ดังนั้น ฉิวจือเฉียนและหวงหลิงจึงสวมเพียงแค่ชุดคอวีบางๆ

ซึ่งก็เห็นได้ชัดว่าในช่วงปีใหม่ที่ผ่านมา ทั้งคู่ได้นอนหลับพักผ่อนกันอย่างเพียงพอแล้ว

ใบหน้าที่สวยงามของทั้งสองจึงดูสว่างและนุ่มนวลมากยื่งขึ้น แถมร่างกายของพวกเธอก็เติบโตขึ้นจาก (oYo) เป็น ( . Y. )

นี่...

แม้แต่หลินฟานก็ต้องตกอยู่ในอาการมึนงง เขาอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ๆ

หลินฟานจ้องมองที่ฉิวจือเฉียนและหวงหลิงอย่างละสายตาไม่ได้

o(￣ε￣*)

(*￣3)(*￣3)(ε￣*)

3==00

3=00

300

ตึกยี่เกอวันนี้ก็โยกไปโยกมาทั้งคืน

โชคดีที่ตึกนี้เป็นของหลินฟาน ไม่อย่างนั้นเกรงว่ามันอาจจะทำให้ใครหลายๆคนนอนไม่หลับเป็นแน่

…………

วันรุ่งขึ้น เช้าตรู่

สายลมพัดผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ใบไม้ใบเดียวที่ห้อยอยู่บนยอดไม้ปลิวไปตามสายลม

หลินฟานเองก็ลืมตาขึ้นมาพอดี

ในเวลานี้ เขาเป็นเพียงคนเดียวที่นอนอยู่บนเตียงนุ่มขนาดใหญ่

หลินฟานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างที่ทำเป็นประจำ

"ยอดเงินเข้าบัญชี 3,650,000 หยวน ณ เวลา 0:00"

หลังจากอ่านข้อความจบ เขาก็นอนเลื่อนโทรศัพท์ไปมาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันความสนใจไปที่ระบบลงชื่อเข้าใช้

หลินฟานบ่นในใจ "หลายวันมานี้ที่ไปเช็คอินรายวันในชิงซี ฉันได้แต่เงิน 10 ล้านหยวน วันนี้คือการเช็คอินครั้งแรกของปีในเจียงเป่ย หวังว่าจะได้สิ่งที่เป็นประโยชน์บ้างนะ"

"เข้าสู่ระบบ!"

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี คุณได้รับหุ้น 51% ของ เซี่ยกั๋วแอร์ไลน์ 】

นี่...

ดวงตาของหลินฟานเป็นประกายขึ้นมา

ต้องรู้ก่อนว่า……

เซี่ยกั๋วแอร์ไลน์เป็นสายการบินส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดของจีน โดยมีเครื่องบินโดยสารเกือบร้อยลำ มูลค่าทางตลาดของสายการบินสูงถึง 4 หมื่นล้านหยวน

หุ้น 51%?

พูดได้เลยว่าหลินฟานได้เงินเพิ่มอีก 2 หมื่นล้านหยวน!

การลงชื่อเข้าใช้วันนี้ไม่เลวเลยจริงๆ!

หลินฟานยกมุมปากขึ้นยิ้มก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง

ในเวลานี้ หวงหลิงและฉิวจือเฉียนกำลังยกอาหารไปที่โต๊ะ

หลังจากที่พวกเธอหันมาเห็นหลินฟาน ใบหน้าของทั้งสองก็กลายเป็นสีแดงดอกกุหลาบทันที

หลินฟานเดินมานั่งและหยิบเกี๊ยวทอดขึ้นมากินก่อนจะอุทาน “อร่อยมาก!”

หลังจากที่ทั้งสองได้ยินหลินฟานพูด พวกเธอก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน

ซึ่งหลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว หลินฟานก็ไม่ได้อยู่ต่อที่ตึกยี่เกอนานนัก เพราะวันนี้เป็นวันแรกของการเรียน เขาจึงไม่อยากไปสาย

เขาขับลัมโบกินี่ไปทางดวงอาทิตย์อันอบอุ่น พุ่งไปตามถนนที่คับคั่งอย่างต่อเนื่อง

ไม่นานหลินฟานก็ขับมาถึงมหาวิทยาลัยเจียงเป่ย

อาจเป็นเพราะว่าช่วงที่ผ่านมาทุกคนไม่ได้มามหาวิทยาลัย นักศึกษาที่เดินอยู่ในมหาวิทยาลัยทุกคนจึงต่างพูดคุยกันด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

ขณะที่หลินฟานเดินเข้าไปในห้องเรียน ซงหยี่ซึ่งนั่งอยู่ด้านหลังก็กวักมือเรียกพร้อมตะโกนว่า "พี่ฟาน มานี่สิ!"

หลินฟานเองก็เดินไปนั่งตามคำเรียกตอบกลับ

ในเวลานี้ เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนกำลังคุยกันเรื่องชีวิตในเทศกาลที่ผ่านมา

“เฮ้อ ฉันรู้สึกว่าเทศกาลปีใหม่เริ่มน่าเบื่อมากขึ้นเรื่อยๆ” ซงหยี่ถอนหายใจ

"จริง! ที่มหาวิทยาลัย ฉันเล่นมือถือได้ทุกเวลา จะแอบงีบตอนใหนก็ได้ แถมยังดูการไลฟ์สดได้เมื่อกลับถึงหอพัก” เจิ้งจินเป่าพูดต่อไปอีก “แต่ตอนที่ฉันกลับไปที่บ้านนะ แม้แต่จะหลับก็ไม่ได้เลย พ่อกับแม่ฉันเรียกตลอด”

หม่าจงแตะหัวของเขาและพูดว่า "ฉันอ่านหนังสืออยู่ที่บ้านทุกวัน... ฉันว่ามหาลัยกับที่บ้านก็ไม่แตกต่างกันมากนะ"

หลังจากหยุดชั่วคราว เขาก็พูดต่อว่า "แต่ที่มหาวิทยาลัยน่าจะดีกว่านิดหน่อย...เพราะถ้าฉันอยู่ที่นี่ ฉันยังสามารถเข้าไปฟังครูบรรยายได้"

“หม่าจง นายมีอย่างอื่นที่ชอบนอกจากอ่านหนังสือไหมเนี่ย?” ซงหยี่ถาม

เจิ้งจินเป่าพูดว่า "นายพูดไร้สาระอะไรอยู่ หม่าจงต้องมีงานอดิเรกอื่นอยู่แล้ว... ตัวอย่างเช่นคลับที่เราจะไปกันตอนนั้นไง?"

หม่าจงอดไม่ได้ที่จะบิดก้นของเขาและพูดว่า "ถ้างั้น...คืนนี้เราไปกันอีกไหม?"

"ฮ่าๆๆๆ!"

ทั้งสองคนต่างหัวเราะให้กับท่าทางเขินอายของหม่าจง

จากนั้นซงหยี่ก็หันมาถามหลินฟาน "พี่ฟาน พี่ไปฉลองเทศกาลปีใหม่มาเป็นยังไงบ้าง"

"ฉันเหนื่อยนิดหน่อย" หลินฟานพูด

"เหนื่อยหรอ?" ทั้งสามทำหน้าตาสงสัย

ไม่ว่าพวกเขาจะใช้ช่วงเทศกาลปีใหม่ไปอย่างราบเรียบหรือน่าเบื่อก็ตาม... แต่มันก็ไม่น่าจะทำให้เหนื่อยเลยจริงไหม?

หลินฟานพูด "ใช่แล้ว ทุกวัน เจ้าของบริษัทต่างๆ ตลอดจนผู้ว่าของเมืองมาเยี่ยมในวันปีใหม่...ฉันต้องไปช่วยทักทายและรินชาให้ทุกวัน ก็เลยเหนื่อยนิดหน่อย... "

เงียบ

ทุกคนเงียบหมด

“พี่ฟาน พี่ยังขาดคนนวดขาอยู่หรือเปล่า?” ซงหยี่พูด

"ฉันเองก็เป็นได้นะ!" เจิ้งจินเป่าและหม่าจงเองก็โน้มตัวมากอดต้นขาของหลินฟานในทันที

หลินฟานมองดูท่าทางตลกๆของพวกเขาก่อนจะยิ้มออกมาอย่างขบขัน

"กริ๊ง!"

ทันใดนั้น เสียงกริ๊งก็ดังขึ้นไปทั่วมหาวิทยาลัยเจียงเป่ย

ที่ปรึกษาซุนเหยาตงเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม และเขาเหลือบมองไปที่นักศึกษาในชั้นเรียนก่อนเป็นอย่างแรก

เมื่อเขามองไปเห็นหลินฟาน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้นไปอีก

ต่อมา เขาก็เริ่มพูดว่า "นักศึกษาแสนน่ารัก เราไม่ได้เจอกันมาหนึ่งเดือนแล้ว พวกคุณคิดถึงฉันไหม?"

“ไม่คิดถึง!” นักศึกษาทั้งห้องตะโกนขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะ

หูของซุนเหยาตง ดูเหมือนจะมีตัวกรองเป็นของตัวเอง ซึ่งมันกรองคำพูดได้ 'ไม่' ตรงเท่าไหร่นัก

เขายิ้มและพูดว่า "ดีมาก ฉันก็คิดถึงพวกคุณเหมือนกัน!"

“ได้ยินไหมว่าไม่คิดถึง!” นักศึกษาในห้องยังคงพูดออกมาและหัวเราะเสียงดังขึ้นไปอีก

ต้องบอกว่าซุนเหยาตง เป็นที่ปรึกษาที่ดีมาก เขาเป็นเหมือนกับเพื่อนของนักศึกษาทุกๆคน

บรรยากาศของทั้งห้องเรียนผ่อนคลายและรื่นเริงเป็นอย่างมาก

ซุนเหยาตงพูดต่อ "เทศกาลปีใหม่สิ้นสุดลงแล้ว ตอนนี้ทุกคนควรลืมเรื่องเกี๊ยว เบคอน ปลา หมูหมัก ขาไก่ ประทัด... และเรื่องนัดบอดไป"

"ฮ่าๆๆๆ!"

ตอนที่เขาพูดประโยคแรกๆ นักศึกษายังคงไม่ได้สนใจมากนัก แต่หลังจากที่เขาพูดประโยคสุดท้ายแล้ว มันก็ทำให้เกิดเสียงหัวเราะขึ้นในห้องเรียนอีกครั้ง

ซุนเหยาตงกระแอมและพูดว่า “เอาล่ะ เรามาเช็คชื่อกันก่อน”

จากนั้นเขาก็หยิบรายชื่อขึ้นมาและเรียก "หลินฟาน"

"มาครับ!"

“ซ่งเจียซิน!”

"มาค่ะ!"

…………

นักศึกษาแต่ละคนในห้องเรียนตอบออกมาเสียงดัง

ซุนเหยาตงถือปากกาลูกลื่นและติ๊กใส่กระดาษต่อไปเรื่อยๆ

หลังจากนั้นไม่กี่นาที การเช็คชื่อก็จบลง

“ยกเว้นผานเฉิน ทุกคนมาครบ” ซุนเหยาตงพูดด้วยความพึงพอใจว่า “ยังไงก็ตาม เพื่อนร่วมห้องผานเฉินเลือกที่จะหยุดเรียนชั่วคราวด้วยเหตุผลพิเศษบางประการ”

"ถ้าเป็นอย่างงั้นก็จะถือว่านักศึกษาทุกคนมากันครบในวันนี้"

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ก็เกิดเสียงตะโกนดังขึ้นมาอย่างกระตือรือร้นจากทั้งห้องเรียน

"ยอดเยี่ยม!"

“ฮะฮะ!”