หัวหน้าห้องคนใหม่

ตั้งแต่ก่อนวันหยุดเทศกาล ในวันฤดูใบไม้ผลิที่ผานเฉินได้นำเพื่อนร่วมห้องไปที่โรงแรมชิงหลง เพื่อจัดงานเลี้ยงในฐานะหัวหน้าห้อง

เพื่อนร่วมห้องทุกคนก็เริ่มรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับตัวเขา ถึงขนาดที่บางคนพูดว่าผานเฉินนั้นน่ารำคาญเลย

ในห้องไม่มีใครอยากคุยกับเขา

และเมื่อนายน้อยที่ผานเฉินพยายามอย่างสุดความสามารถล้มละลาย นักศึกษาทุกคนต่างก็โห่ร้องออกมาอย่างมีความสุข

พวกเขาตะโกนออกมาว่า: ฟ้ามีตาจริงๆ!

มาตอนนี้ นักศึกษาทุกคนได้รู้จากที่ปรึกษาแล้วว่า ผานเฉินหยุดเรียนชั่วคราว นี่เป็นข่าวดีสำหรับพวกเขาอย่างแน่นอน ทุกคนต่างก็ปรบมือกันดังลั่น

ซุนเหยาตงคิดว่าเป็นเพราะเขาเช็คชื่อเสร็จแล้ว จึงทำให้เหล่านักเรียนต่างพากันส่งเสียงปรบมือออกมา

เขาก็เลยไม่ได้สนใจอะไรมาก

เขากระแอมก่อนจะพูดว่า "ประเทศยังต้องมีผู้นำ; ชั้นเรียนของเราก็ไม่ต่างกัน!"

“ผานเฉินเคยเป็นหัวหน้าของห้องเรียนของเรา แต่ตอนนี้เขาลาหยุดแล้ว ห้องเรียนของเราจะต้องเลือกหัวหน้าห้องคนใหม่”

ซุนเหยาตงพูดออกมาอย่างจริงจังและเคร่งขรึม

ถ้าใครเดินผ่านมาและไม่รู้ว่าพวกเขากำลังจะเลือกหัวหน้าห้องคนใหม่ เกรงว่าจะต้องคิดว่าเขากำลังจะเลือกผู้ว่าคนใหม่อย่างแน่นอน

ซุนเหยาตงเหลือบมองไปรอบๆห้องเรียนแล้วพูดว่า "มีใครจะแนะนำไหม?"

“หลินฟาน!”

“ฉันเลือกหลินฟาน!”

“พี่ฟาน!”

เกือบจะทันทีที่เสียงของซุนเหยาตงหายไป เสียงของนักศึกษาในห้องก็ดังขึ้นมาในทันที

ซุนเหยาตงเองก็พอใจอย่างมากกับผู้สมัครคนนี้

เขาพยักหน้าและพูดว่า "เอาล่ะ หัวหน้าห้องคนใหม่ของห้องเรียนของเราก็คือหลินฟาน"

หลินฟานสะดุ้งตกใจนิดหน่อย

สถานการณ์ตอนนี้คืออะไร?

เขานอนในห้องเรียนทุกวัน แถมยังขาดเรียนบ่อย...แต่กลับได้เป็นหัวหน้าห้องหรอ?

แน่ใจนะว่าไม่มีปัญหา?

ซงหยี่, หม่าจงและเจิ้งจินเป่าที่ยืนอยู่ข้างๆนั้นก็พูดแสดงความยินดีออกมา ราวกับว่ามองไม่เห็นความสงสัยในใจของหลินฟาน

“พี่ฟาน ยินดีด้วยที่ได้เป็นหัวหน้าห้อง!” หม่าจงพูด

“เดิมที ฉันอยากกอดต้นขาของพี่ให้แน่นหลังเรียนจบ แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าฉันจะต้องกอดต้นขาพี่ไว้ตั้งแต่ตอนนี้ไป” ซงหยี่พูดก่อนที่เขากำลังจะก้มลงกอดขาของหลินฟาน

เจิ้งจินเป่าเองก็ตะโกนมา "พี่ฟาน ได้โปรดให้ฉันกอดขาพี่หน่อย" พูดเสร็จเขาก็ก้มลงกอดขาของหลินฟาน

หลินฟานอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ในขณะที่มองดูท่าทางแปลกๆของพวกเขา

ตอนนั้นเอง ซุนเหยาตงก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง "วันหยุดหนึ่งเดือนในช่วงเทศกาลวันฤดูใบไม้ผลิ ฉันรู้ว่าพวกเธอบางคนยังสนุกไม่พอ และบางคนยังมีเรื่องที่จะพูดกันอีกมาก..."

“งั้นเรามาจัดงานพูดคุยเกี่ยวกับวันฤดูใบไม้ผลิ ให้พวกเธอได้มีช่วงเวลาดีๆ คุยกันสักสองวันเป็นยังไง?”

เพื่อนร่วมชั้นตะโกนออกมาทันที "โอเค!"

"ตกลง!"

"ยอดเยี่ยม!"

ซุนเหยาตงพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า "งั้นให้หลินฟาน หัวหน้าห้องคนใหม่ของเราจัดการมัน"

เนื่องจากเป็นภาคเรียนที่ 1 เลยไม่จำเป็นต้องอธิบายความรู้ใดๆเป็นหลัก

หลังเลิกเรียน นักศึกษาหลายคนเดินเข้ามาหาหลินฟาน

“พี่ฟาน ยินดีด้วยที่ได้เป็นหัวหน้าห้อง”

"เราจะไปเที่ยวงานพูดคุยเกี่ยวกับวันฤดูใบไม้ผลิกันที่ไหน?"

“แล้วทะเลสาบโมหูล่ะ”

“ภูเขานกก็ไม่เลวเหมือนกัน!”

...

หลายคนเริ่มให้คำแนะนำของตนเองออกมา

เนื่องจากช่วงเวลาระหว่างเปลี่ยนคาบนั้นสั้นมาก กริ่งของมหาลัยจึงดังขึ้นมาอีกรอบก่อนที่พวกเขาจะได้พูดคุยถึงรายละเอียดต่างๆ

คาบนี้เป็นคาบเรียนของอาจารย์เฒ่า

เขาไม่ได้เป็นคนตลกและมีอารมณ์ขันเหมือนกับที่ปรึกษาซุน เขาแค่พูดคุยเกี่ยวกับชีวิตในช่วงเทศกาลวันฤดูใบไม้ผลิแบบผ่านๆ หลังจากพูดจบ เขาก็หยิบหนังสือเรียนและเริ่มพูดเกี่ยวกับหลักสูตรใหม่

ซึ่งเมื่อวานหลินฟานก็ไม่ได้นอนมาทั้งคืน เขาจึงเริ่มง่วงนอนนิดหน่อย

หลินฟานส่ายหัวไปมาขณะฟังการบรรยายที่เหมือนการสะกดจิตของอาจารย์เฒ่า จนในที่สุดเขาก็ผล็อยหลับไปบนโต๊ะ

เมื่ออาจารย์เฒ่าเห็นสิ่งนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมหลินฟานอย่างลับๆ อย่างที่เขาคาดไว้ แม้ว่าจะเพิ่งเปิดเทอมใหม่ แต่หลินฟานก็ยังคงตั้งใจเรียนมาทั้งคืน! เพื่อที่จะประสบความสำเร็จ ความอัจฉริยะเป็นเพียงแค่ 1% ที่เหลือคือความพยายาม 99%!

หลินฟานไม่ได้ทราบถึงความคิดของศาสตราจารย์เฒ่าเลย เมื่อเขาลืมตาอีกครั้ง เสียงกริ่งของมหาลัยก็ดังขึ้นแล้ว

จากนั้นเขาก็เดินไปที่โรงอาหารพร้อมกับซงหยี่และคนอื่นๆ

เมื่อมองไปยังคิวที่ยาวเหยียด หลินฟานเองก็ไม่ได้รู้สึกใจร้อนอะไร ตรงกันข้าม เขารู้สึกเพลิดเพลินไปกับการต่อคิวแบบนี้

“ติ๊ง!”

ทัดใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาก็สั่นเล็กขึ้นมา

12:00!

ซองแดงปรากฏขึ้น!

"ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 5 หยวน"

"ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 1999 หยวน"

...

“ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 166 หยวน”

"ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 2,888 หยวน"

"ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 66 หยวน"

...

วันนี้เขาได้รับเงินจากซองแดงทั้งหมด 41,211 หยวน

หลินฟานอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างลับ ๆ เขาพึมพำขึ้นมาในใจ "โชคของวันนี้ก็ยังไม่ดีนัก"

หลังจากเปิดซองแดงแล้ว เขาก็พบว่ามีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านบนวีแชท

ซูหนิงจิง: เมล็ดกาแฟที่คุณปลูกครั้งล่าสุดบานแล้ว มันสวยมาก!

ซูหนิงจิง: รูปต้นกาแฟ รูปต้นกาแฟ รูปต้นกาแฟ...

หลินฟานอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจเมื่อเขามองดูต้นกาแฟจำนวนมาก

"กริ๊งงง!"

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

หลินฟานมองไปที่ชื่อของคนที่โทรมา แต่มันเป็นหมายเลขที่ไม่รู้จัก

“คุณหลินรึเปล่าครับ?” เสียงที่เต็มไปด้วยเคารพดังออกมาจากทางโทรศัพท์

หลินฟานพูด "ผมเอง คุณคือใคร?"

“สวัสดีครับ คุณหลิน ผมคือจ้าวอี้ผิง ประธานสายการบินเซี่ยกั๋ว...” เสียงในโทรศัพท์แสดงออกถึงความเคารพมากยิ่งขึ้น

หลินฟานเองก็ไม่ได้แปลกใจมากนัก เมื่อรู้ว่าจ้าวอี้ผิงโทรมา

ดังนั้นเขาจึงพูดออกไปอย่างราบเรียบ "โอ้ คุณคือเป็นคุณจ้าวนี่เอง สวัสดีครับ คุณโทรมามีอะไรหรือเปล่า?"

“คุณหลิน คือแบบนี้…สายการบินเซี่ยกั๋วของเรามีแผนจะจัดการประชุมพนักงานขึ้น ไม่ทราบว่าคุณมีเวลาพอจะมาเป็นเจ้าภาพได้ไหม? เพื่อชี้ถึงทิศทางในอนาคตของสายการบินเซี่ยกั๋ว...” จ้าวอี้ผิงถามอย่างระมัดระวัง

หลินฟานพูด "ผมจะไม่ไปเป็นเจ้าภาพ ผมไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่... แค่รอรับเงินปันผลก็พอ"

วันนี้ จ้าวอี้ผิงพบว่าหุ้น 51% ของบริษัทถูกคนๆหนึ่งซื้อไป เรื่องนี้มันทำให้เขากังวลและกระสับกระส่ายจนอยู่ไม่สุข

นี่คือบริษัทที่เขาก่อตั้งเอง

เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนแบบไหน และยิ่งกลัวว่าคนๆนี้จะเข้ามาคลุมสายการบินเซี่ยกั๋วอย่างผิดๆจนอาจจะทำให้สายการบินเซี่ยกั๋วของเขาค่อยๆถอยหลังลง

แต่ในเวลานี้ หลังจากที่จ้าวอี้ผิงได้ยินคำตอบของหลินฟาน เขาก็มีความสุขเป็นอย่างมาก

แต่เขาก็ยังเก็บความสุขนี่เอาไว้ในใจ จากนั้นเขาจึงพูดคุยกับหลินฟานต่ออีกสองสามคำก่อนจะวางสาย

จากนั้น เมื่อซงหยี่ที่อยู่ข้างๆเห็นหลินฟานวางสายแล้ว เขาจึงพูดขึ้นมา “พี่ฟาน พี่คิดว่าเราควรไปเที่ยวที่ไหนในงานพูดคุยวันฤดูใบไม้ผลิดี?”

“ให้ฉันแนะนำนะ เราพาทุกคนไปที่คลับเฮาส์และเล่นให้สนุกสุดเหวี้ยงกันไปเลย! หม่าจง นายว่างั้นไหม?” เจิ้งจินเป่ากล่าว

หม่าจงอดไม่ได้ที่จะบิดตูดของเขาและพูดออกมาอย่างลังเล "นี่... มันไม่แย่ไปหน่อยหรอจินเป่า นี่มันงานวันพูดคุยเกี่ยวกับฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านมานะ..."

วันพูดคุยเกี่ยวกับฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านมา?

หลินฟานมองไปที่ยังรูปที่ซูหนิงส่งมาทางวีแชทในโทรศัพท์อีกครั้ง

ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย หลินฟานยิ้มออกมาก่อนจะพูด "ฉันตัดสินใจได้แล้วว่าเราจะเลือกสถานที่ใหนสำหรับงานวันพูดคุยเกี่ยวกับฤดูใบไม้ผลิ"

"ที่ไหนกัน?" ซงหยี่ถาม

“คลับเฮาส์หรอ?” เจิ้งจินเป่ารีบถามทันที

หม่าจงบิดก้นของเขาอีกครั้ง