เจอกันที่สนามบิน

ปกติแล้ววันเสาร์ควรจะเป็นวันที่นักศึกษาเข้านอนและตื่นสายกันได้อย่างสบายใจ

แต่รุ่งสางของวันนี้ นักศึกษากลุ่มใหญ่กลับเดินออกมาจากประตูมหาวิทยาลัยโดยที่สะพายกระเป๋าอยู่ด้วย

ซึ่งพวกเขาก็ไม่ได้ทำหน้าตางัวเงียจากการที่ตื่นเช้าเลย

ตรงกันข้าม...ใบหน้าของทุกคนนั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เพราะวันนี้เป็นวันออกเดินทาง

และยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังได้ไปที่ลี่ซี หนึ่งในจังหวัดที่สวยงามทางตอนใต้

"บรึ้น!"

ตอนนั้นเอง รถบัสสุดหรูหราก็ได้มาจอดอยู่ตรงหน้าของพวกเขาแล้ว

ซงหยี่หยิบใบรายชื่อมาและพูดว่า "ฉันจะไม่เช็คชื่อพี่ฟานนะ เขาบอกว่าจะขับรถไปรอที่สนามบินเอง เอาล่ะ เรามาเริ่มเช็คชื่อกันเถอะ "

“หม่าจง!”

"มาแล้ว!"

…………

“เจิ้งจินเป่า!”

"มาแล้ว!"

…………

ซ่งหยี่พูดชื่อพร้อมกับติ๊กเครื่องหมายถูกไว้ข้างหลัง

ต้องรู้ว่า….

ซุนเหยาตงนั้นไม่ได้เข้าร่วมการไปเที่ยวในครั้งนี้ด้วย

เขาจึงได้มอบหมายหน้าที่นี้ให้เป็นของหลินฟาน

แต่เนื่องจากเมื่อคืนนี้หลินฟานไปที่ชุมชนยี่เกอ

ดังนั้น ซงหยี่จึงได้มาทำหน้าที่ในส่วนนี้แทน

ไม่นานหลังจากนั้น ทุกคนก็ถูกเช็คชื่อกันจนหมด

ซ่งหยี่ถามว่า "กงเล่อฉีและเฉินลี่เจี้ยนอยู่ที่นี่หรือเปล่า?"

“เมื่อวานกงเล่อฉีกลับไปที่บ้าน เขาบอกว่าวันนี้เขาจะไปรอที่สนามบินเอง”

“เมื่อวานเฉินลี่เจี้ยนไปเดทกับแฟนสาวของเขา เห็นเขาบอกว่าเจอกันที่สนามบิน”

ซงหยี่พูดว่า "โอเค งั้นขึ้นรถกันเถอะ!"

หลังจากสิ้นสุดคำพูดนี้ ทุกคนก็ตื่นเต้นกันอย่างมากที่จะได้ขึ้นรถบัสสุดหรู

ซึ่งหลังจากนั่งลง พวกเขาก็พูดคุยกันอย่างตื่นเต้น

และเนื่องจากตอนนี้เป็นเช้าตรู่ของวันเสาร์ ถนนจึงว่างเปล่าอย่างมาก

ในเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง รถบัสสุดหรูก็ได้มาถึงสนามบิน

ซึ่งในเวลานี้ หลินฟานก็ขับรถปากานีเฟิงเสินมาถึงที่ลานจอดรถพอดี

และหลังจากที่เขาเห็นเพื่อนร่วมชั้นแล้ว เขาก็ยิ้มพร้อมกล่าวทักทาย “อรุณสวัสดิ์ทุกคน! มากันครบทุกคนหรือเปล่า?”

“ดูเหมือนกงเล่อฉีและเฉินหลี่เจี้ยนบอกว่าจะตามมาทีหลัง” ซงหยี่กล่าว

หลินฟานพยักหน้าและพูดว่า “เอาล่ะ งั้นเราเข้าไปรอกันข้างในเถอะ”

จากนั้น หลินฟานก็พาทุกคนเดินไปยังช่องสีเขียวและเข้าไปในห้องรับรองวีไอพี

ในตอนนี้...

ยกเว้นซ่งเจียซิน ส่วนใหญ่ก็ไม่เคยเข้าห้องรับรองวีไอพีเลย

หรือบางคนก็ยังไม่เคยขึ้นเครื่องบินเลยด้วยซ้ำ

พวกเขามองดูการตกแต่งระดับไฮเอนด์ในห้องวีไอพี และพวกเขาก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจอย่างมาก

หลินฟานพูดออกมา "พวกนายยังไม่ได้กินอาหารเช้ากันมาใช่มั้ย พวกนายสามารถกินของทั้งหมดที่อยู่ในห้องนี้ได้เลยนะ"

อันที่จริง มีคนสังเกตเห็นอาหารเลิศรสและเครื่องดื่มระดับไฮเอนด์ในเลานจ์วีไอพีตั้งแต่เข้ามาแล้ว... ซึ่งพวกเขาก็กลืนน้ำลายกันอยู่เรื่อยมา

และในขณะนี้ หลังจากที่ได้ยินคำพูดของหลินฟาน พวกเขาก็ไม่รออยู่นิ่งๆอีกต่อไป พวกเขารีบไปหยิบถาดและเลือกอาหารที่จะกินมาอย่างมากมาย

พวกเขากัดกินอาคารคำโตด้วยสีหน้าพอใจอย่างยิ่ง

"อร่อยเกินไป นี่มันอร่อยเกินไปแล้ว!"

"นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ดินอาหารอร่อยๆแบบนี้!"

"ฉันก็เหมือนกัน!"

หลังจากนั้นไม่นาน ท้องของพวกเขาก็เริ่มกลมและพองออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“ทำไมกงเล่อฉีและเฉินหลี่เจี้ยนยังมาไม่ถึงอีกละเนี้ย นี่มันเที่ยวบิน 9:30 น.นะ ไกล้ได้เวลาแล้วด้วย!”

"นั่นสิ"

"พวกเขาลืมกันแล้วหรือเปล่า เราลองโทรไปหากันเถอะ"

จากนั้นก็มีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งหยิบมือถือของเขาออกมาแล้วกดโทรออก

และหลังจากที่กงเล่อฉีรับสาย เขาก็บอกว่าเขามาถึงสนามบินแล้ว เขากำลังเดินเข้าไป

แน่นอนว่าหลังจากนั้นไม่นาน กงเล่อฉีก็เดินเข้ามาข้างในห้องรับรองวีไอพี

แต่พวกเขานั้นติดต่อกับเฉินหลี่เจี้ยนไม่ได้เลย

ซึ่งตอนนี้ก็ใกล้จะ 9:30 น.แล้วด้วย เพื่อนร่วมชั้นทุกคนรู้สึกกังวลอย่างมาก

หลินฟานพูดเบา ๆ "ไม่เป็นไรนะทุกคน ปล่อยให้เครื่องบินรอก่อนก็ได้"

"เครื่องบินจะรอพวกเรางั้นหรอ" เพื่อนร่วมชั้นสงสัย

"คงจะรอแหละมั้ง เพราะพวกเรามีกันตั้งหลายคน" เพื่อนร่วมห้องที่นั่งอยู่ข้างๆพูด

ในขณะนั้นเอง ผู้ชายหลายคนที่สวมแว่นกันแดดและผู้หญิงที่สวมหมวกก็เดินเข้ามาในห้องรับรองวีไอพี

จากนั้น ในหมู่พวกเขา ชายร่างผอมเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน "พวกคุณเป็นนักศึกษาที่กำลังจะเดินทางในเที่ยวบินนี้ใช่มั๊ย? ไม่ว่าพวกคุณจะมีเยอะหรือมีน้อยก็ตาม เราก็จะไม่มีการจอดรออะไรทั้งนั้น"

“ให้เพื่อนร่วมชั้นคนนั้นไปเที่ยวบินรอบต่อไปเถอะ พวกคุณรีบไปขึ้นเครื่องกันได้แล้ว”

เห็นได้ชัดว่าเขาได้ยินการสนทนาของเหล่านักศึกษา

ซึ่งการที่ชายร่างผอมเข้ามาเตือน

นั่นก็เพราะว่าเขาเคยเป็นนักศึกษาแบบนี้มาก่อน และเขาก็รู้ดีว่ามันยากแค่ไหนที่จะรวบรวมเพื่อนร่วมห้องให้ไปเที่ยวด้วยกันได้ครบทุกคน

นั่นเป็นสิ่งที่ดี

แต่ถ้าพวกเขาต้องอดขึ้นเครื่องและเสียตั๋วเที่ยวบินไป อารมณ์ของพวกเขาคงจะต้องพังอย่างแน่นอน

และไม่แน่ ทริปนี้ก็อาจจะต้องสิ้นสุดลง

ในเวลานี้ เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ: "คุณคือ... อาจารย์เหอหรอ?"

จากนั้น เมื่อเห็นว่ามีคนรู้จักเขา เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องปกปิดตัวเองอีกต่อไป เขาค่อยๆ ถอดแว่นกันแดดออก

“เห้ย! เป็นอาจารย์เหอจริงๆ หรอด้วย!”

“อาจารย์เหอ ผมชอบ “โหยหาชีวิต” ของคุณมากที่สุด! (เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์เกี่ยวกับวิถีชีวิตที่เรียบง่ายของการใช้ชีวิตห่างไกลจากใจกลางเมืองที่พลุกพล่าน)

จากนั้น เพื่อนร่วมชั้นอีกคนก็มองไปยังชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆอาจารย์เหอ

“คุณคือ... อาจารย์หวางหรอ?”

"ใช่แล้ว ฉันเอง" อาจารย์หวางถอดแว่นกันแดดของเขาออก

"โอ้พระเจ้า!" เพื่อนร่วมห้องตะโกนทันที

“คุณใช่พี่เฟิงหรือเปล่า?” เพื่อนร่วมห้องอีกคนมองไปยังผู้หญิงผอมๆ

"ใช่ ฉันเอง" เฟิงถอดหมวกของเธอออก

“งั้นคุณก็คือพี่ช้างสินะ?” เพื่อนร่วมห้องมองชายคนสุดท้ายที่สวมแว่นกันแดด

"ถูกต้อง" พี่ช้างถอดแว่นกันแดด

ทันใดนั้น ห้องรับรองวีไอพีทั้งหมดก็กรีดร้องกันอย่างบ้าครั่ง

" วันนี้โชคดีจัดเลย !"

“ท่านอาจารย์ ขอลายเซ็นหน่อยดิครับ”

“อาจารย์หวาง ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหม”

“พี่เฟิง ฉันขอลายเซ็นหน่อย!”

“พี่ช้าง ฉันขอลายเซ็นด้วย!”

เพื่อนร่วมชั้นล้อมรอบอาจารย์เหอและคนอื่นๆทีละคน

ซึ่งอาจารย์เหอและอาจารย์คนอื่นๆก็เป็นกันเองมาก ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่โด่งดังถึงขนาดนี้

“ตึก ตึก ตึก!”

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งดังขึ้นมาจากด้านนอก

จากนั้น เฉินลี่เจี้ยนที่เต็มไปด้วยเหงื่อก็วิ่งเข้ามาและพูดว่า “ฉันขอโทษ ฉันมาสาย”

ซึ่งหลังจากที่เพื่อนร่วมชั้นทุกคนเห็นเขา พวกเขาก็หยุดตื่นเต้นที่ได้พบกับอาจารย์เหอและคนอื่นๆทันที

เพื่อนร่วมชั้นสองสามคนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูและพูดอย่างกังวลว่า "จบแล้ว มันจบล่ะ! ตอนนี้เก้าโมงสี่สิบแล้ว! เครื่องบินคงออกไปแล้วมั้ง!"

“อ่า เราจะทำอย่างไรดี”

“เราจะอดไปที่ลี่ซีหรอ?”

ในตอนที่พวกเขาออกมาจากมหาวิทยาลัย ใบหน้าของทุกคนยิ้มแย้มกันอย่างมาก

แต่ในเวลานี้ ใบหน้าของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

หลินฟานยิ้มและพูดว่า "ไม่ต้องกังวล เครื่องบินมันไม่ออกไปไหนหรอก มันยังรอเราอยู่!"

"เหล่าเด็กน้อยทั้งหลาย มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่เครื่องบินจะรอพวกคุณ คุณควรไปที่เคาน์เตอร์เพื่อดูว่าคุณสามารถเปลี่ยนเที่ยวบินอื่นได้หรือเปล่าจะดีกว่านะ" อาจารย์เฮอพูด

“ตึก ตึก ตึก!”

ในขณะนั้นเอง แอร์โฮสเตสสองคนก็เดินเข้ามา

จากนั้น แอร์โฮสเตสที่ตัวสูงกว่าอีกคนก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะว่า “คุณหลิน เพื่อนร่วมห้องของคุณอยู่ที่นี่กันครบแล้วหรือยังคะ”