โกหก

"พ่อ วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์นะ..." เจียงห่าวพูดอย่างตกใจ

"วันหยุดสุดสัปดาห์แล้วคิดว่าจะเล่นเกมได้เหรอ ทำไมลูกถึงไม่หัดใช้เวลากับการเรียนในวันหยุดเหมือนกับพี่ชายมั่ง..." เจียงเกาหมิงยังคงตำหนิ

เขาเป็นคนให้กำเนิดลูกทั้งสองคน แต่เจียงห่าวกับมีนิสัยแย่กว่าเจียงหยู ลูกคนโตของเขาหลายเท่า

เมื่อเห็นว่าลูกชายคนเล็กของตัวเองไม่ได้เป็นแบบที่เขาต้องการ เจียงเกาหมิงก็ไม่สนใจเขาต่อไป เขาแค่บอกกับเจียงห่าวว่าอย่าสร้างปัญหา โดยเฉพาะกับเจ้าของบ้านพักตากอากาศจงเทียนเลคหมายเลข 1 แล้วเดินจากไป

…

ในเวลาเดียวกัน ที่ประตูของบ้านพักตากอากาศจงเทียนเลค เย่เฟิงที่ร่างกายเปียกโชกไปด้วยเหงื่อกำลังยืนมองไปที่ประตูอันหรูหราด้วยความรู้สึกกล้า ๆ กลัว ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็เดินเข้ามา

"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณมีอะไรให้เราช่วยหรือเปล่า"

เย่เฟิงพยักหน้า

บ้านพักตากอากาศจงเทียนเลคเป็นพื้นที่หมู่บ้านที่หรูหราที่สุดในเมืองจงไห่ และคุณภาพของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็สูงไม่แพ้กันเลย

เย่เฟิงมีความประทับใจในตัวเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เขารีบนำใบรับรองอสังหาริมทรัพย์ออกมา

"ผมเป็นเจ้าของบ้านพักตากอากาศจงเทียนเลคหมายเลข 1 ผมมาที่นี่เพื่อจะขอเข้าไปในบ้านน่ะครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็แสดงความเคารพอย่างหนักแน่นทันที

หลังจากยืนยันว่าใบรับรองอสังหาริมทรัพย์เป็นของจริง เขาก็รีบส่งคืนให้เย่เฟิงด้วยมือทั้งสองข้าง

"คุณเย่ ไม่ทราบว่าคุณต้องการให้ผมจัดหารถเพื่อพาคุณไปส่งที่นั่นหรือเปล่าครับ"

"ไม่เป็นไรครับ!" เย่เฟิงโบกมือ

เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เขามาหมู่บ้านที่หรูหราที่สุดในเมืองจงไห่ เขาจึงอยากจะเดินตรวจสอบและทำความคุ้นชินกับหมู่บ้านจงเทียนเลค

หลังจากถามทางแล้ว เย่เฟิงก็เดินเข้าไปข้างในภายใต้สายตาที่เคารพของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

สมแล้วจริง ๆ ที่เป็นหมู่บ้านที่หรูหราที่สุดในเมือง สภาพแวดล้อมและสิ่งอำนวยความสะดวกที่นี่ล้วนอยู่ในระดับเฟิร์สคลาสทั้งสิ้น

ยอดเยี่ยมมาก!

เย่เฟิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

ทันใดนั้น เสียงที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจก็ดังขึ้นมา

"เย่เฟิง?"

เย่เฟิงหยุดชะงักและหันไปตามทิศทางเสียง

ซึ่งเขาก็พบว่าที่ด้านซ้ายของทางเดินมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่

หลังจากที่เย่เฟิงได้เห็นรูปลักษณ์ของชายหนุ่มอย่างชัดเจนแล้ว คิ้วของเย่เฟิงก็อดไม่ได้ที่จะขมวดขึ้น

เจียงห่าวงั้นเหรอ?

เจียงห่าวเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเขาในสมัยเรียนมัธยม แต่เนื่องจากการกระทำที่ไม่ดีของเขาในอดีต เย่เฟิงจึงไม่ค่อยชอบเขาและอยากยุ่งด้วยสักเท่าไหร่

ดังนั้นเมื่อเห็นเจียงห่าว เขาจึงไม่รู้สึกมีความสุขเลย

ขณะเดียวกัน เจียงห่าวก็เต็มไปด้วยความสงสัย

ทำไมเย่เฟิงถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเย่เฟิงมาสามปี และเขาก็รู้ดีว่าพื้นเพครอบครัวของเย่เฟิงนั้นธรรมดามากเพียงใด

มันเป็นไปไม่ได้ที่เย่เฟิงจะมาปรากฏตัวที่นี่

เมื่อกี้เขาแค่ลองเรียกเพราะเห็นว่าร่างนั้นคล้ายกับเย่เฟิง แต่เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่ามันจะเป็นเย่เฟิงจริง ๆ !!

"เย่เฟิง เป็นนายจริง ๆ ด้วย นายมาทำอะไรที่นี่" เจียงห่าวถามอย่างสงสัย

"ฉันมาดูบ้านน่ะ!" เย่เฟิงตอบอย่างเฉยเมย

"มาดูบ้าน นายคงไม่ได้กำลังจะซื้อบ้านที่นี่หรอกใช่มั้ย?" เจียงห่าวรู้สึกประหลาดใจ

เย่เฟิงส่ายหัว

"ไม่ ฉันไม่ได้กำลังจะซื้อ แต่ฉันซื้อมาเรียบร้อยแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของเจียงห่าวก็เบิกกว้างทันที

เย่เฟิงซื้อบ้านที่นี่!

เป็นไปไม่ได้!

ไม่มีทาง!

เมื่อเห็นว่าชุดที่เย่เฟิงใส่มีราคาไม่เกินห้าร้อยหยวน ใบหน้าของเจียงห่าวจากที่ประหลาดใจก็กลายเป็นดูหมิ่น

"เย่เฟิง ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของนายหรือเปล่า? แต่ว่าการโกหกกับเพื่อนร่วมชั้นแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องดีนักหรอกนะ"

เขาจำได้ว่าพ่อแม่ของเย่เฟิงเป็นเพียงพนักงานออฟฟิศธรรมดา แม้ว่าพวกเขาจะเก็บเงินโดบไม่ใช้เงินเลยแม้แต่หยวนเดียวก็ตาม พวกเขาก็ยังไม่สามารถซื้อบ้านที่นี่ได้อยู่ดี

ดังนั้น เจียงห่าวจึงไม่เชื่อในคำพูดของเย่เฟิง

เย่เฟิงถอนหายใจ

ในเมื่อเจียงห่าวไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด เย่เฟิงจึงไม่คิดจะสนทนาต่อ เขาหันกลับมาและกำลังจะก้าวขาเดินไปข้างหน้า

แต่ทันใดนั้นเจียงห่าวก็พูดขึ้นมาว่า "เย่เฟิง นายเข้าใจผิดเกี่ยวกับราคาที่อยู่อาศัยของที่นี่หรือเปล่า?"

"นายเห็นบ้านหลังนั้นมั้ย นั้นบ้านของครอบครัวของฉันเอง!"

"ในเขตบ้านพักตากอากาศจงเทียนเลค บ้านหลังนี้ถือได้ว่าเป็นราคาถูกสุดของโครงการ แต่มันก็ยังมีราคาถึง 21 ล้านหยวน"

เย่เฟิงเพียงพยักหน้าขึ้นลง

ซึ่งการแสดงออกที่เฉยชานี้ของเย่เฟิงก็ทำให้เจียงห่าวสงบอารมณ์ไว้ไม่ได้อีกต่อไป

"นายไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ มันมากกว่า 20 ล้านหยวนเลยนะ ไม่ใช่ 2,000 หยวนสักหน่อย ... "

เมื่อเห็นว่าเจียงห่าวอารมณ์เสีย เย่เฟิงก็เริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมา

เขาไม่ได้ขัดคำพูดของเจียงห่าวและเดินไปข้างหน้าต่ออย่างไม่ไยดี