เจ้าของบ้านพักตากอากาศจงเทียนเลคหมายเลข 1

พระเจ้า!

เงิน 100 ล้านหยวน!

สุดยอด!

เย่เฟิงรู้สึกมีความสุขมาก ภารกิจนี้คุ้มค่าเกินกว่าที่เขาคิดไว้เยอะเลย

หน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างขึ้น และข้อมูลการเปลี่ยนแปลงยอดคงเหลือของเงินในธนาคารก็กลายเป็น 1,0763 หยวน

เขาฮัมเพลงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เปิดระบบการนำทาง และตรงกลับไปยังบ้านพักตากอากาศจงเทียนเลค

…

อีกด้านหนึ่ง เซี่ยชิวยังคงจ้องมองไปที่แผ่นหลังของเย่เฟิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เธอมองจนกระทั่งเย่เฟิงหายไปจากสายตาก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมามองผู้จัดการ

"พี่หวัง ในตารางงานสองวันข้างหน้านี้มีช่วงไหนที่ฉันพอจะมีเวลาว่างหรือเปล่า"

ผู้จัดการหวังเปิดบันทึกและชำเลืองมอง จากนั้นก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็วว่า "คุณมีนัดรับประทานอาหารค่ำกับเจ้านายของจงไห่และเหล่าลูกเศรษฐี หากคุณไม่ไปเกรงว่าคง.."

เซี่ยชิวยื่นมือออกมาขัดจังหวะเธอและพูดว่า "ไม่ต้องกังวลหรอกพี่หวัง"

"ช่วยฉันปฏิเสธนัดทานอาหารค่ำการกุศลคืนนี้ให้หน่อยนะ"

ผู้จัดการหวังตกตะลึง

"เซี่ยชิว นี่เป็นโอกาสดีที่จะออกงาน และมันจะส่งผลดีอย่างมากต่อการสร้างภาพลักษณ์ของคุณ..."

"ฉันไม่สนใจเรื่องแบบนั้นหรอก" เซี่ยชิวพูดและหันมองไปยังทิศทางที่เย่เฟิงหายไปอีกครั้ง "ผู้ช่วยชีวิตเราต้องมาก่อนสิ"

เธอพูดออกมาโดยไม่สนใจสายตาที่งุนงงของผู้จัดการหวังเลย ความอยากรู้อยากเห็นปรากฏในดวงตาของเธออย่างเด่นชัด และเรื่องของเย่เฟิงก็น่าสนใจจนเธออดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา

…

บ้านพักตากอากาศจงเทียนเลค

สำนักงานจัดการทรัพย์สิน

เนื่องจากตอนนี้ใกล้จะเที่ยงแล้ว พนักงานทุกคนที่ทำงานมาอย่างหนักทั้งวันจึงเต็มไปด้วยความเฉื่อยชา

แต่ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออก และผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

ผู้หญิงคนนี้เหมือนจะมีอายุอยู่ในช่วงวัยยี่สิบกลางๆ ความสวยงามของเธออยู่ในระดับ 90 คะแนน และรูปร่างของเธอมีระดับอยู่ใน 93 คะแนน เป็นผู้หญิงที่แม้แต่ผู้หญิงกันเองยังต้องเหลียวมอง

เธอสวมสูทตัวเล็ก มัดผมไว้ข้างหลัง และท่าทางที่เดินเข้ามาของเธอนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจมาก

ชื่อของเธอคือหลินเฉียนเฉียน เธอเป็นหัวหน้าของบริษัทจัดการทรัพย์สินจงเทียน!

เมื่อเห็นเธอ ทุกคนในแผนกทรัพย์สินของบ้านพักตากอากาศจงเทียนเลคก็รีบทำการกล่าวทักทายทันที

"สวัสดีครับคุณหลิน!"

"สวัสดีค่ะคุณหลิน!"

"..."

ในขณะนี้ ความเฉื่อยชาในตัวพวกเขาได้หายไปจนหมดแล้ว

ทุกคนในแผนกจัดการทรัพย์สินทั้งหมดรู้ว่าหลินเฉียนเฉียนเป็นที่รู้จักในเรื่องการทำงานอย่างกระฉับกระเฉงรวดเร็ว และพวกเขาก็ไม่ต้องการที่จะโดนหลินเฉียนเฉียนกล่าวตักเตือนหรือลงโทษใดๆ

แต่วันนี้หลินเฉียนเฉียนดูเหมือนจะรีบกว่าปกติ ดังนั้นเธอจึงทำเพียงแค่พยักหน้าให้ทุกคนแล้วรีบเข้าไปที่ห้องสำนักงาน

เมื่อเธอมาถึงที่ห้องสำนักงาน เธอก็ทำการเปิดคอมพิวเตอร์ทันที หลังจากทำการดำเนินการบางอย่าง เอกสารหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอ

ถ้าเย่เฟิงอยู่ที่นี่ เขาจะพบว่าภาพที่ปรากฏในเอกสารนี้เกี่ยวข้องกับเขาโดยตรง

กว่าหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว จู่ๆ หลินเฉียนเฉียนก็ได้รับโทรศัพท์ว่ามีคนซื้อบ้านพักตากอากาศจงเทียนเลคหมายเลข 1 ด้วยเงินสด เธอจึงรีบไปที่แผนกทรัพย์สินเพื่อตรวจสอบข้อมูลของลูกค้า

แต่ข้อมูลที่ให้ไว้ในเอกสารนั้นกับทำให้เธอต้องตกตะลึง...

"เย่เฟิง นักศึกษาชั้นปีที่ 1 ของมหาวิทยาลัยจงไห่ จากครอบครัวธรรมดา..."

หากเธอไม่ได้เช็คข้อมูลนี้ด้วยตัวเธอเอง เธอคงคิดว่ามีคนจงใจล้อเล่นกับเธออย่างแน่นอน

นักศึกษาสามารถซื้อบ้านพักมูลค่าเกือบ 100 ล้านหยวนได้อย่างไร?

แต่ข้อมูลภายในนี้ก็เหมือนจะไม่ได้ถูกปลอมแปลงมาซะด้วยสิ

เป็นไปได้ไหมว่าชายที่ชื่อเย่เฟิงจงใจปกปิดตัวตนของตัวเอง

แม้ว่าเธอจะสงสัย แต่เธอก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่สิ่งที่เธอจะสามารถตรวจสอบได้จากตำแหน่งของตัวเธอเอง

หลังจากปิดไฟล์ หลินเฉียนเฉียนก็โทรหาผู้ช่วยทันที

ผู้ช่วยเสี่ยวซิงเป็นคนเงียบสงบ แต่ถึงกระนั้นเขาก็สามารถทำหน้าที่ได้อย่างเด็ดขาด หลังจากเข้ามาในสำนักงาน เขาก็ถามอย่างสุภาพทันทีว่า "มีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับคุณหลิน?"

"แจ้งฝ่ายตรวจสอบและให้พวกเขาคอยจับตาดูชายหนุ่มที่ชื่อเย่เฟิง หากเขาปรากฏตัวเมื่อไหร่ ให้รีบรายงานมาที่ทันที"

ในขณะที่พูด หลินเฉียนเฉียนก็ได้ทำการส่งรูปถ่ายของเย่เฟิงให้เสี่ยวซิง

"รับทราบครับคุณหลิน!" เสี่ยวซิงพยักหน้า

"ไม่เพียงเท่านี้ งานต่อไปของคุณคือการไปซื้อบอนไซคุณภาพสูงมาสองกระถาง และทำการจัดส่งให้คุณเย่เฟิงทันทีที่เขาย้ายเข้ามา"

"รับทราบครับ!"

เสี่ยวซิงพยักหน้าอีกครั้ง แต่ดวงตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความงงงวย

เขามองไปที่หลินเฉียนเฉียนและลังเลว่าจะถามคำถามออกไปดีหรือไม่

ในขณะเดียวกัน เมื่อเห็นการแสดงของเสี่ยวซิง หลินเฉียนเฉียนก็เลิกคิ้วขึ้นและพูดว่า "มีอะไรอยากจะถามหรือเปล่า ถ้ามีก็ถามมาได้เลย"

"คุณเย่คนนี้คือ...?"

เสี่ยวซิงไม่เข้าใจ เพราะสถานะของหลินเฉียนเฉียนในปัจจุบันนั้นสูงส่งเกินกว่าผู้ชายธรรมดาจะสามารถจับต้องได้ แล้วมีเหตุผลอะไรที่เธอต้องประจบประแจงชายหนุ่มคนนี้ด้วย?

หลินเฉียนเฉียนเลิกคิ้วขึ้นและพูด"บ้านพักตากอากาศจงเทียนเลคหมายเลข 1 ถูกซื้อโดยเขาด้วยเงินสด!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเสี่ยวซิงก็เปลี่ยนไปทันที

บ้านหลังนั้นถูกขายไปแล้ว!

บ้านพักตากอากาศจงเทียนเลคเป็นที่รู้จักกันดีในเมืองจงไห่ทั้งหมด

คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ได้ส่วนใหญ่ล้วนต่างเป็นมหาเศรษฐีทั้งสิ้น

แม้แต่บ้านพักระดับล่างสุดยังมีมูลค่าสูงถึง 20 ล้านหยวน

และตอนนี้บ้านพักหมายเลข 1 ที่ได้ชื่อว่าเป็นสุดยอดแห่งบ้านพักได้ถูกซื้อไปด้วยเงินสด...

เห็นได้ชัดว่าเย่เฟิงไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

ในที่สุด เสี่ยวซิงก็เข้าใจว่าทำไมหลินเฉียนเฉียนถึงอยากจะประจบประแจงเย่เฟิงมากขนาดนั้น ถ้าเป็นเขา เขาก็คงจะทำทุกอย่างเพื่อเอาใจเย่เฟิงเช่นกัน

…

บ้านพักตากอากาศจงเทียนเลคมีบ้านทั้งหมด 100 หลัง

เกรดของวิลล่าจะจัดเรียงตามหมายเลขตั้งแต่ 1 ถึง 100

ในบ้านพักหมายเลข 97

หลังจากรับสายเจียงเกาหมิง ผู้นำที่ดินที่มีชื่อเสียงในเมืองจงไห่ เขาก็สั่งให้ลูกน้องของตัวเองติดตามการเคลื่อนไหวของบ้านพักตากอากาศจงเทียนเลคหมายเลข 1 ทันที

การโทรเมื่อกี้นี้ติดต่อไปหาเพื่อนเก่าของเขาจากแผนกทรัพย์สิน

โดยอีกฝ่ายได้บอกเขาว่าบ้านพักตากอากาศจงเทียนเลคหมายเลข 1 ได้ถูกขายไปแล้ว

ซึ่งประโยคนี้ก็ทำให้จิตใจของเจียงเกาหมิงสว่างขึ้นทันที

คนอย่างเขาสร้างความมั่งคั่งด้วยการรับงานจากเจ้านายใหญ่

แม้ว่าบ้านพักของเขาจะดูหรูมากถ้าเทียบกับบ้านพักหลังอื่น ๆ นอกโครงการ แต่ภายในพื้นที่บ้านพักตากอากาศจงเทียนเลคแห่งนี้ บ้านพักของเขาถือว่าเป็นบ้านพักที่มีที่เกรดต่ำที่สุด

ตอนนี้บ้านพักตากอากาศจงเทียนเลคหมายเลข 1 มีเจ้าของแล้ว นั่นหมายความว่าเจ้าของบ้านหลังนี้ต้องรวยมากอย่างไม่ต้องสงสัย

สำหรับเขา คนคนนั้นคือคนที่ควรสร้างความสัมพันธ์อันดีด้วยอย่างถึงที่สุด

"ฉันต้องใช้ประโยชน์ตอนที่เขาย้ายเข้ามาสร้างความสัมพันธ์ที่ดีให้ได้"

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เจียงเกาหมิงก็โทรไปหาเลขาทันทีและพูดว่า "นำเสื้อคลุมสีแดงหนึ่งหรือสองตัวในตู้เซฟของฉันไปห่อกล่องของขวัญแล้วรีบส่งมาที่นี่ให้ฉันทันทีเลย!"

หลังจากเสร็จสิ้นทุกอย่าง เจียงเกาหมิงก็กำลังจะขึ้นไปชั้นบน แต่ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็น เจียงห่าว ลูกชายคนที่สองของเขา ซึ่งกำลังเล่นเกมอยู่บนโซฟา ฉากนี้ทำให้ใบหน้าของเจียงเกาหมิงเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที

"ทำไมวันนี้ลูกถึงไม่ไปเรียน"