หัวหน้าหลิน

ใบหน้าของเจียงเกาหมิงดำมืดและหันไปพูดกับเจียงห่าวว่า "มาหาพ่อหน่อย!"

เจียงห่าวสะดุ้งด้วยความตกใจ

เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าเย่เฟิงจะเป็นคนที่พ่อของเขาเคยเตือนว่าอย่าไปสร้างปัญหาให้เด็ดขาด

ถ้าพ่อรู้ว่าเขาทำอะไรลงไปก่อนหน้านี้ล่ะก็...

ใบหน้าของเจียงฮ่าวกซีดลงทันที

อย่างไรก็ตาม เขาไม่กล้าที่จะขัดคำพูดของเจียงเกาหมิง เจียงห่าวยกขาขึ้นและเดินไปหาเจียงเกาหมิงอย่างช้าๆ

เมื่อเห็นฉากนี้ ใบหน้าของเจียงเกาหมิงก็มืดมนมากยิ่งกว่าเดิม

"พูดออกมาให้หมดว่าลูกไปทำอะไรไว้!"

เขาจ้องมองที่เจียงห่าวอย่างเย็นชา

เจียงห่าวเต็มไปด้วยความกลัวและรีบบอกสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป

หลังจากที่เจียงเกาหมิงได้ยิน ดวงตาของเขาก็มืดสนิท และเกือบจะเป็นลมด้วยความโกรธ

นี่มันบ้าอะไร!

ทำไมลูกชายคนนี้ของเขาถึงเอาแต่สร้างปัญหาอยู่ตลอดเลย

บัดซบ!

ด้วยความเกรี้ยวโกรธ เจียงเกาหมิงยกมือขึ้นและตบไปที่หน้าของเจียงห่าว

"พ่อจะสั่งสอนลูกอีกทีในภายหลัง!"

หลังจากพูดจบ เขาก็หันไปมองเย่เฟิงด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอ

"คุณเย่ มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมดที่ไม่รู้จักสอนลูกให้เป็นคนมีคุณภาพ ฉันปล่อยให้สิ่งนี้เกิดขึ้นกับคุณ ดังนั้นโปรดให้ฉันได้ขอโทษคุณเถอะ"

ในขณะที่พูด เจียงเกาหมิงก็มอบกล่องของขวัญให้

เดิมทีนี่คือชาอู่หลงยี่ห้อต้าหงเผาที่เขาสั่งซื้อมาใช้เอง แต่เนื่องจากเจียงห่าวก่อเรื่อง เขาจึงต้องมอบมันให้กับเย่เฟิงเพื่อแก้ไขปัญหาก่อน

เย่เฟิงไม่ปฏิเสธและรับของขวัญเอาไว้

"คุณเจียงควรจะอบรมสั่งสอนลูกของคุณให้ดีกว่านี้นะครับ"

"ที่ผ่านมาฉันปล่อยปละละเลยมาโดยตลอด แต่ต่อจากนี้ฉันจะตั้งใจสั่งสอนเขาให้ดี ขอบคุณคุณเย่มากที่เตือนฉัน!"

เจียงเกาหมิงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกโล่งใจ

เพราะการที่เย่เฟิงเต็มใจรับของขวัญนั้นหมายความว่าเขายอมรับคำขอโทษของตน

อย่างไรก็ตาม แผนการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีคงไม่มีทางสำเร็จแล้วแน่นอน

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เจียงเกาหมิงก็ยกมือขึ้นและตบหัวของเจียงห่าว "ลูกทำอะไรอยู่นะ รีบขอโทษคุณเย่เขาสิ!"

เจียงห่าวขอโทษอย่างรวดเร็ว

"เย่เฟิง... ไม่สิ คุณเย่ ฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดอภัยให้กับความเขลาของฉันที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงด้วยเถอะ..."

เย่เฟิงเป็นคนที่แม้แต่พ่อของเขายังก้มหัวให้ สถานการณ์ในตอนนี้มันไม่เหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว เขาหวังเพียงว่าเย่เฟิงจะเป็นคนมีเมตตาและปล่อยเขาไป

เมื่อเห็นว่าพ่อลูกทั้งสองคนมีการแสดงออกที่ค่อนข้างจริงใจ เย่เฟิงจึงพยักหน้าและพูดว่า "ต่อจากนี้ไปก็ช่วยทำตัวให้มันดี ๆ ด้วยล่ะ!"

เจียงห่าว "..."

"คุณเจียง วันนี้ผมมีเรื่องที่ต้องจัดการอยู่อีก ดังนั้นผมคงต้องขอตัวก่อน"

เย่เฟิงไม่ต้องการพัวพันกับพ่อลูกคู่นี้อีกต่อไป

แม้ว่าเจียงเกาหมิงจะอยากจะเข้าใกล้เย่เฟิงให้มากขึ้น แต่มันคงน่าละอายเกินไปถ้าเขาดันทุรังจะอยู่ต่อทั้ง ๆ ที่อีกฝ่ายบอกว่ามีเรื่องที่ต้องไปจัดการ

"ได้เลยคุณเย่ นี่เบอร์โทรของฉัน ถ้าหากคุณเย่ต้องการอะไรสามารถติดต่อมาหาฉันได้ทุกเมื่อเลย"

"ขอบคุณมากสำหรับน้ำใจของคุณเจียง!"

"งั้นเราจะไม่รบกวนคุณแล้ว!"

หลังจากพูดจบ เจียงเกาหมิงก็จับหูของเจียงห่าวแล้วเดินจากไป "ลูกรู้วิธีสร้างปัญหาได้ตลอดเวลาเลย มันถึงเวลาแล้วที่พ่อจะต้องสั่งสอนลูกใหม่ และถ้าคราวหน้ายังเข้าไปยุ่งกับคุณเย่อีก พ่อจะหักขาลูกทิ้งซะ... "

เย่เฟิงส่ายหัว หันหลังกลับ และเดินเข้าไปในบ้าน

…

หลังจากผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง เย่เฟิงก็เยี่ยมชมพื้นที่บ้านของเขาทั้งหมดเสร็จสิ้น

และมันก็ทำให้เขาเข้าใจแล้วว่าความยากจนจำกัดจินตนาการเป็นอย่างไร

บ้านหลังนี้ครอบคลุมพื้นที่เกือบ 3,000 ตารางเมตร

ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาจะเจอห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ ด้านซ้ายของห้องนั่งเล่นเป็นห้องครัวและห้องรับประทานอาหาร ส่วนด้านขวาเป็นห้องพี่เลี้ยงเด็กและห้องเก็บของ

มีห้องนอนใหญ่ 1 ห้อง ห้องนอนรอง 3 ห้อง และห้องทำงานบนชั้นสอง

ชั้น 3 เป็นห้องฟิตเนสและห้องสันทนาการ

อุปกรณ์ออกกำลังกายในห้องฟิตเนสครบครันมาก และห้องสันทนาการก็ประกอบไปด้วยโฮมเธียเตอร์ โต๊ะสนุ๊กเกอร์ และคาราโอเกะ

ของใช้ประจำวันในบ้านมีให้แทบทุกอย่าง แลทั้งหมดล้วนเหมาะสมกับราคาบ้านทั้งสิ้น

เย่เฟิงประเมินว่าการตกแต่งเฟอร์นิเจอร์เพียงอย่างเดียวน่าจะมีมูลค่าหลายล้านหยวนแล้ว...

ด้านหลังบ้านมีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่กว่า 100 ตารางเมตร ซึ่งที่นี่ก็ไม่ได้มีแค่ห้องอาบน้ำเท่านั้น แต่ยังมีห้องซาวน่าแยกอีกด้วย

โดมเหนือสระสามารถเปิดปิดได้

ในวันที่อากาศดี คุณสามารถนอนอาบแดดได้ตามใจชอบ

กล่าวได้เลยว่าสุดยอดมากๆ!

เสียอย่างเดียวคือโรงรถนั้นว่างเปล่า

ถ้าหากมีซูเปอร์คาร์จอดสักคันจะสมบูรณ์แบบกว่านี้!

เย่เฟิงอดคิดไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้

ในขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากประตูบ้านเพื่อจะไปซื้อรถที่ร้าน4S

เย่เฟิงเห็นผู้หญิงงดงามที่เดินมาพร้อมกลุ่มบอดี้การ์ดชุดดำซึ่งดูเหมือนกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง

เมื่อสังเกตเห็นการจ้องมองของเย่เฟิง หญิงสาวคนนั้นจึงหันมองกลับไป

หลังจากที่ได้เห็นรูปลักษณ์ของเย่เฟิงอย่างชัดเจน รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

"สวัสดีคุณเย่!"

เย่เฟิงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกงงงวยเล็กน้อยพยักหน้าตอบกลับ: "สวัสดีครับ เอ่อ…คุณคือใครหรอ"

"อ้าว ไม่เจอกันครู่เดียวก็ลืมกันซะแล้ว ถ้างั้นฉันจะแนะนำตัวอีกทีก็แล้วกันนะคะ ฉันชื่อหลินเฉียนเฉียน เป็นหัวหน้าของบริษัทจัดการทรัพย์สินจงเทียน!"

"อ๋อ คุณคือหัวหน้าหลินนี่เอง ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ!"

"คุณเย่เป็นคนสุภาพมาก แตกต่างกับฉันลิบลับเลย ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าไม่รังเกียจ คุณเรียกฉันว่าเสี่ยวหลินเฉยๆก็ได้นะคะ"

หลังจากทำความรู้จักกันแล้ว เย่เฟิงก็ชี้ไปที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและถามว่า "หัวหน้าหลิน คุณกำลังตามหาอะไรอยู่หรือครับ"