เวิลด์ซิตี้

ณ เวิลด์ซิตี้

ภายในร้านเครื่องประดับคาร์เทียร์

หลินเจียกำลังพาหญิงสาวไปเลือกซื้อเครื่องประดับ

ผู้หญิงคนนี้ชื่อซูหมาน เป็นนักศึกษาปีแรกที่มหาวิทยาลัยจงไห่

ซูหมานมีรูปร่างหน้าตาสวยงามประมาณ 85 คะแนน เธอเป็นดาวเด่นประจำภาควิชาภาษาจีน

ตอนที่หลินเจียได้เห็นซูหมานเป็นครั้งแรก เขารู้สึกถูกใจเธอ และเดินหน้าจีบเต็มกำลังทันที

อย่างไรก็ตาม ในตอนแรกซูหมานไม่ได้สนใจเขาเลย แต่หลินเจียไม่ยอมแพ้ เขาส่งของขวัญมากมายให้กับเธอแม้จะถูกปฏิเสธนับครั้งไม่ถ้วย

จนในที่สุดเธอก็พ่ายแพ้ต่อความพยามของหลินเจียและตัดสินใจออกเดตด้วย

วันนี้เขาพาซูหมานมาที่เวิลด์ซิตี้และซื้อของให้กับเธอมากมาย โดยหวังว่าเขาจะได้ใกล้ชิดกับซูหมานมากขึ้น

สายตาของหลินเจียที่มองซูหมานค่อยๆเปลี่ยนเป็นสายตาที่ลามกอนาจาร

หลังจากที่ซูหมานสังเกตเห็น เธอก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย

ถ้าไม่ใช่เพราะความพยายามของหลินเจีย ด้วยความสูง 170 เซนติเมตรและหน้าตาธรรมดาทั่วไป เธอจะไม่มีวันเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเขาเลยแน่นอน

ถ้าเขาทำตัวไม่เหมาะสม เธอจะปฏิเสธเขาทันทีอย่างไม่ไยดี

"หลินเจีย คุณว่ามันดูดีไหม"

ซูหมานยืดข้อมืออันเรียวยาวของเธอออกมาและถามหลินเจีย

บนข้อมือของเธอคือสร้อยข้อมือคาร์เทียร์รุ่นล่าสุด

หลินเจียมองไปดูรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ของซูหมาน จากนั้นก็พยักหน้าและพูดว่า "คนสวยอย่างเธอน่ะใส่อะไรก็ดูดีไปหมดอยู่แล้วล่ะ"

"จริงหรือ?"

"จริงสิ" หลินเจียพยักหน้า จากนั้นก็หันไปพูดกับพนักงาน "ฉันเอาสร้อยข้อมือเส้นนี้"

"ได้เลยค่ะ!" พนักงานพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

รอยยิ้มบนใบหน้าของซูหมานกว้างขึ้นมากกว่าเดิมเมื่อเห็นฉากนี้

หลังจากนั้นไม่นาน พนักงานก็เก็บสร้อยข้อมือและพูดกับหลินเจียด้วยรอยยิ้มว่า "คุณผู้ชาย ทั้งหมดราคา 65,000 หยวนค่ะ..."

"เท่าไรนะ?" หลินเจียถามด้วยความไม่เชื่อ

พนักงานตอบกลับโดยยังคงรอยยิ้มไว้บนใบหน้า "65,000 หยวนค่ะคุณผู้ชาย"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเจียก็หายไปทันที

มันแพงมาก!

เดิมทีเขาคิดว่าสร้อยข้อมือเส้นนี้จะมีราคาไม่เกินหนึ่งหมื่นหยวนเท่านั้น

เมื่อพนักงานเห็นว่าสีหน้าของหลินเจียดูไม่สู้ดีนักจึงรีบอธิบายออกมา "คุณผู้ชาย สร้อยข้อมือเส้นนี้เป็นสร้อยคอมือรุ่นใหม่ล่าสุดของเรา มันทำจาก..."

หลินเจียไม่ฟังพนักงาน เขายิ้มเจื่อนๆออกมาและพูดกับซูหมาน "ซูหมาน ฉันไม่คิดว่าสร้อยข้อมือเส้นนี้จะเหมาะกับเธอสักเท่าไหร่ ทำไมเธอไม่ลองเลือกแบบอื่นล่ะ"

เงินค่าขนมต่อเดือนของเขาอยู่ที่ 10,000 หยวนเท่านั้น

มันไม่คุ้มค่าที่จะต้องเสียเงินค่าขนมครึ่งปีให้กับผู้หญิงเพียงแค่คนเดียว

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือตอนนี้เขามีเงินไม่มากพอ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถซื้อสร้อยข้อมือราคาแพงเช่นนี้ได้

เมื่อซูหมานได้ยิน ใบหน้าของเธอก็แสดงออกถึงความเศร้าโศก "แต่ฉันอยากได้สร้อยข้อมือเส้นนี้นี่หน่า"

"คุณแค่ไม่อยากซื้อให้ฉันเพราะราคามันสูงเกินไปใช่มั้ย"

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะ!" เมื่อเห็นท่าทางของซูหมานเปลี่ยนไปในทิศทางลบ หลินเจียก็รีบส่ายหัวทันที

เขาชอบซูหมานมาก

ดังนั้นเขาจึงทุ่มเงินมากมายเพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับเธอ หากตอนนี้เขาไม่สามารถทำอะไรได้ ความสัมพันธ์ของเขากับซูหมานคงจะต้องแย่ลงแน่นอน

แต่เขาไม่มีเงินมากพอที่ซื้อสร้อยข้อมือจริงๆ...

ทำยังไงดี?

ในขณะที่หลินเจียกำลังตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของเขา

นั่นมัน!

รูม่านตาของหลินเจียหดตัวเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

เขามาที่นี่ได้ยังไง?

ในทันใดนั้นเอง เขาก็ค้นพบทางออกของปัญหานี้

"ซูหมาน ฉันเจอคนรู้จักน่ะ ขอเข้าไปทักทายเขาก่อนนะ"

หลังจากพูดจบ หลินเจียก็ก้าวขาแล้วเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว

ซูหมานขมวดคิ้ว

เธอคิดว่านี่เป็นเพียงข้อแก้ตัวของหลินเจียที่ไม่ต้องการซื้อสร้อยข้อมือให้เธอ

อย่างไรก็ตาม หลินเจียได้เดินออกไปแล้ว ดังนั้นขืนเธอจะอยู่ที่นี่ต่อไปก็ไร้ประโยชน์ แต่ถ้าเธอเลิกยุ่งเกี่ยวกับหลินเจียไปเลย ชีวิตของเธอก็คงสูญเสียความสะดวกสบายไป...

เมื่อชั่งน้ำหนักจากเรื่องนี้แล้ว ซูหมานก็ตัดสินใจต็ฒที่จะอยู่กับหลินเจียต่อและเดินตามเขาไป

…

"เย่เฟิง!"

มีเสียงดังขึ้นมาจากด้านหลัง

ซึ่งเย่เฟิงก็หยุดชะงักทันทีที่เขาได้ยินเสียงนี้ แม้จะยังไม่ได้หันหลังไปมอง แต่เขาก็รู้ดีว่าเจ้าของเสียงน่ารำคาญนี้เป็นใคร

ในขณะที่เย่เฟิงกำลังหันหลังกลับมา

หลินเจียก็กำลังเดินไปหาเขาโดนที่มือทั้งสองข้างล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง

และด้านหลังหลินเจียมีเด็กสาวผู้ไร้เดียงสาคนหนึ่งเดินตามมาด้วย

สายตาของหลินเจียที่มองไปยังเย่เฟิงเต็มไปด้วยความดูถูกหยาดหยามอย่างยิ่ง

ในทางกลับกัน ซูหมานนั้นจ้องมองไปที่ใบหน้าของเย่เฟิงด้วยความตกใจ

เขาหล่อมาก!

แต่เมื่อเห็นเย่เฟิงสวมเสื้อผ้าธรรมดา สายตาของเธอก็กลายเป็นเย็นชาทันที

เย่เฟิงไม่คาดคิดมาก่อนว่าเขาจะได้พบกับหลินเจี่ยที่นี่

เฟยฉูบอกเขาก่อนหน้านี้ว่าหลินเจียไปเที่ยวกับผู้หญิง แต่สถานที่ท่องเที่ยวก็มีตั้งมากมายไม่ใช่หรือ ทำไมต้องเป็นเวิลด์ ซิตี้ด้วย อะไรจะเฮ็งซวยขนาดนี้

เย่เฟิงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เรียกฉันทำไม? มีอะไรหรอ?"

"เจอคนรู้จักก็ต้องเข้ามาทักทายเป็นธรรมดาสิ"

"เรารู้จักกันด้วยหรอ"

"ไม่เอาน่า อยู่หอพักเดียวกันแท้ๆ อย่าทำตัวเย็นชาแบบนี้สิ!"

"ว่าแต่ ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ เย่เฟิง" หลินเจียรู้ว่าเย่เฟิงไม่ได้อยากยุ่งเกี่ยวกับเขา และเขาก็ไม่ได้อยากยุ่งเกี่ยวกับเย่เฟิงเช่นกัน แต่ถึงกระนั้นเขาก็อยากรู้ถึงเหตุผลที่เย่เฟิงมาที่นี่

เมื่อได้ยินคำถามนี้ เย่เฟิงก็ยิ้มออกมาและพูดว่า "ทำไมฉันต้องบอกเหตุผลที่ตัวเองมาอยู่ที่นี่ให้กับคนอย่างนายรู้ด้วยล่ะ เป็นพ่อแม่ฉันหรือไง?"

"..."

เมื่อเห็นว่าหลินเจียหยุดนิ่งไม่ตอบโต้กลับมา เย่เฟิงที่ไม่ได้อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาเท่าไหร่ก็หันหลังและเดินจากไปทันที

ในตอนนี้ใบหน้าของหลินเจียเต็มไปด้วยความโกรธ

เขาเป็นลูกของเศรษฐีที่มีเกียรติ และเขาก็เข้าทักทายเย่เฟิงแบบเป็นมิตร แต่เย่เฟิงกับไม่รักษาหน้าของเขาเลย

อภัยให้ไม่ได้!

ทันใดนั้น หลินเจียก็สังเกตุเห็นว่าเย่เฟิงเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าหรู และเขาก็เต็มไปด้วยความสงสัยทันที

จากสถานะครอบครัวของเย่เฟิง เขาไม่น่าจะมีเงินมากพอที่จะซื้อเสื้อผ้าสักตัวจากร้าน ๆ นั้นได้เลย

เป็นไปได้ไหมว่าเย่เฟิงกำลังมองหางานพาร์ตไทม์อยู่?