เซี่ยชิวหน้าแดง

"พี่หวัง..."

เซี่ยชิวคิดว่าเย่เฟิงไม่สามารถช่วยเธอได้ และเธอก็ไม่ต้องการทำให้เขาเดือดร้อน ดังนั้นเธอจึงต้องการหยุดผู้จัดการหวังไม่ให้พูดต่อ

แต่ผู้จัดการหวังไม่สนใจ เธอยังคงพูดเรื่องทั้งหมดให้เย่เฟิงฟัง "คุณเย่ คือเรื่องมันเป็นแบบนี้..."

มันเกี่ยวข้องกับภาพยนตร์เรื่องใหม่ของเซี่ยชิว

ตอนนี้เซี่ยชิวก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของวงการเพลงแล้ว เธอไม่มีทางที่จะไปได้ไกลมากกว่านี้ ดังนั้นเธอจึงต้องไปต่อในตลาดภาพยนตร์

ด้วยชื่อเสียงของเซี่ยชิว ตราบใดที่เธอสนใจ ผู้กำกับจะรีบส่งบทมาให้ทันที แต่เซี่ยชิวจะรับเล่นแค่บทที่เหมาะสมกับตัวเองเท่านั้น

และเพื่อให้การถ่ายทำออกมาดีที่สุด พวกเธอจึงต้องการผู้สนับสนุนรายใหญ่ ดังนั้นพวกเธอจึงมองหาความสัมพันธ์ที่จะทำงานร่วมด้วย

ซึ่งหลังจากที่พวกเธอหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้ พวกเธอก็ได้รู้ว่าตัวตนของถานโปหงนั้นค่อนข้างมีอิทธิพลอย่างมากในแวดวงภาพยนตร์

แต่ปัญหาก็คือพวกเธอสองคนไม่รู้ว่าจะเข้าหาถานโปหงได้อย่างไร

ดังนั้น เซี่ยชิวจึงหาคนกลางและต้องการให้คนกลางช่วยประสานเรื่องนี้ให้ แต่ดูเหมือนว่าคนกลางไม่ได้อยากจะช่วยเซี่ยชิวเลย

"แบบนี้นี่เอง"

หลังจากเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว เย่เฟิงก็หัวเราะออกมาทันที

หากเซี่ยชิวกำลังมองหาคนอื่น เขาอาจจะทำอะไรไม่ถูก แต่ถ้าเป็นถานโปหงละก็ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับเขา

ผู้จัดการหวังสังเกตการแสดงออกของเย่เฟิงอยู่ตลอด และเมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ ความหวังก็จุดประกายขึ้นในใจของเธอ

"คุณเย่รู้จักคุณถานหรือเปล่า"

"แน่นอน ผมรู้จักเขา"

เซี่ยชิวและผู้จัดการหวังรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินคำตอบของเย่เฟิง

ผู้จัดการหวังรีบถามต่อทันทีว่า "ถ้าอย่างนั้น...คุณเย่ช่วยคุยกับเขาให้พวกเราหน่อยจะได้หรือเปล่า"

หลังจากพูดจบ เธอก็ตระหนักได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเย่เฟิงและถานโปหงอาจจะไม่ได้มีความลึกซึ้งต่อกันมากสักเท่าไหร่ และถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ เขาก็อาจจะไม่สามารถช่วยพวกเธอได้

ดังนั้นเธอจึงพูดเสริมอย่างรวดเร็ว "ถ้าเกินกำลังของคุณก็ไม่เป็นไร พวกเรา..."

"ไม่ต้องห่วง เรื่องแค่นี้เล็กน้อยสำหรับผม!" เย่เฟิงโบกมือขัดจังหวะคำพูดของผู้จัดการหวัง

หลังจากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและกดเบอร์ของถานโปหง

ไม่นาน เสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยก็ดังมาจากปลายสาน "ฮัลโหล?"

"สวัสดีครับคุณถาน ผมเย่เฟิงนะครับ!"

เย่เฟิงรีบรายงานชื่อแซ่ของตัวเอง

ซึ่งเมื่อถานโปหงรู้ว่าคนที่โทรมาคือเย่เฟิง น้ำเสียงของเขาก็อ่อนน้อมลงทันที "อ๋อ เสี่ยวเย่นี่เอง"

"คุณถาน การโทรมาในครั้งนี้ของผมไม่ได้รบกวนคุณใช่หรือเปล่าครับ"

"ไม่ ไม่รบกวนเลย"

"..."

หลังจากทักทายกันตามมารยาทเสร็จแล้ว เย่เฟิงก็ไม่รอช้าที่จะพูดเข้าเรื่อง

"คุณถานครับ ผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณ" เย่เฟิงพูด

"เธอต้องการอะไรพูดมาได้เลย"

"ผมต้องการ…"

เย่เฟิงเล่าให้ถานโปหงฟังอย่างละเอียด

ถานโปหงตอบกลับอย่างรวดเร็ว "ตกลง เสี่ยวเย่ ให้พวกเธอมาพบฉันตอนเก้าโมงเช้าของวันพรุ่งนี้"

สำหรับถานโปหง ตัวตนของเซี่ยชิวนั้นแทบไม่ต่างอะไรไปจากคนธรรมดา ดังนั้นเขาจึงไม่มีเหตุผลที่ต้องพบเจอกับเธอเลย แต่ที่เขาตกลงก็เพราะต้องการจะตอบแทนเย่เฟิง

"ขอบคุณมากครับคุณถาน!" เย่เฟิงพูดขอบคุณอย่างรวดเร็ว

"ด้วยความยินดี"

"..."

หลังจากคุยกันอีกสองสามคำ การโทรก็สิ้นสุดลง

เย่เฟิงมองไปที่เซี่ยชิวและผู้จัดการหวัง "คุณเซี่ย คุณถานตกลงให้คุณเข้าพบเขาพรุ่งนี้เช้าตอนเก้าโมง ... "

หลังจากบอกเวลาและที่อยู่ของถานโปหงแล้ว เย่เฟิงก็เก็บโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋าของตัวเอง

เนื่องจากเย่เฟิงพูดคุยกับถานโปหงด้วยเสียงที่ไม่เบาเกินไป และห้องส่วนตัวก็เงียบมากจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ เซี่ยชิวกับผู้จัดการหวังจึงได้ยินการสนทนาของพวกเขาอย่างชัดเจน

ซึ่งความสนิทชิดเชื้อระหว่างถานโปหงกัยเย่เฟิงก็ทำให้พวกเธอสองคนต่างรู้สึกประหลาดใจ

โดยเฉพาะผู้จัดการหวัง

เมื่อเธอนึกถึงตอนที่ตัวเองดูถูกเย่เฟิง...

ความอับอายแบะคำขอโทษมากมายก็ปรากฏขึ้นเต็มหัวใจของเธอ

"เย่เฟิง ขอบคุณมากนะ!" เซี่ยชิวกลับมารู้สึกตัวและคว้ามือของเย่เฟิงพร้อมกับพูดขอบคุณ

"ฮ่าฮ่า แค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรสำหรับผมเลย คุณเซี่ยไม่ต้องใส่ใจหรอก"

เย่เฟิงจ้องไปที่มือของเซี่ยชิวด้วยรอยยิ้ม

น่าเสียดายที่หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เซี่ยชิวก็ตระหนักได้ว่าเธอเผลอไปจับมือของเย่เฟิง หน้าของเธอแดงก่ำและรีบชักมือออกอย่างรวดเร็ว

"มันอาจจะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยสำหรับคุณ แต่สำหรับเรามันถือว่าใหญ่โตมาก"

"ฉันขอขอบคุณคุณจากใจจริง"

ในขณะที่พูด ความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเย่เฟิงในตัวของเซี่ยชิวก็เพิ่มมากขึ้น

เมื่อเห็นว่าเซี่ยชิวยืนกรานที่จะขอบคุณ เย่เฟิงก็ยิ้มออกมาและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นผมจะขอรับคำขอบคุณของคุณไว้ก็แล้วกัน"

เซี่ยชิวยิ้มและพูดอีกครั้ง "เย่เฟิง เรามาเพิ่มวีแชตกันเถอะ"

เธอพูดสิ่ฟงนี้หลังจากคิดอยู่สองครั้ง

เดิมทีเธอวางแผนที่จะใช้เงินห้าล้านหยวนและอาหารหนึ่งมื้อเพื่อตอบแทนน้ำใจของเย่เฟิงที่ช่วยเธอไว้ แต่ตอนนี้เย่เฟิงช่วยเธออีกครั้ง และเธอก็อยากรู้เกี่ยวกับตัวตนของเย่เฟิง ดังนั้นเธอจึงวางแผนที่จะเพิ่มวีแชตเพื่อทำความรู้จักกับเขาให้มากขึ้น

ซึ่งแน่นอนว่าเย่เฟิงก็ไม่พลาดที่จะเพิ่มวีแชตกับดาราแถวหน้าของประเทศเช่นกัน

หลังจากเพิ่มเพื่อนกันแล้ว เย่เฟิงก็เก็บโทรศัพท์และลุกขึ้นพร้อมกับกล่าวลา

"ขอบคุณคุณเซียมากเลยครับที่เลี้ยงอาหารสุดแสนอร่อย ตอนนี้ดึกมากแล้ว ผมคงต้องขอตัวไปก่อน"

"โอเคค่ะ" เซี่ยชิวพยักหน้า ในขณะเดียวกัน จู่ๆ เธอก็นึกอะไรบางอย่างได้ขึ้นมาและรีบยัดบัตรสองใบใส่มือของเย่เฟิงอย่างรวดเร็ว

"ถ้าคุณมีเวลาก็มาคอนเสิร์ตของฉันที่จะจัดขึ้นในวันมะรืนนี้ด้วยนะ"

เย่เฟิงไม่ได้ตรวจดูบัตรอย่างละเอียด เพราะเขาเดาว่าสิ่งที่เซี่ยชิวให้เขามาน่าจะเป็นตั๋วคอนเสิร์ต ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าพร้อมกับพูดว่า "โอเคครับ!"