การติดต่ออย่างใกล้ชิดครั้งแรกกับเทพธิดา

หลังจากที่ทั้งสองคุยกันได้สักพัก พนักงานก็เริ่มนำอาหารเข้ามาเสิร์ฟ

อาหารที่มาเสิร์ฟมีทั้งหมด 15 อย่าง ทุกจานล้วนแต่ถูกตกแต่งมางดงามและมีกลิ่นหอมเย้ายวนใจ

"คุณเซี่ยไม่สั่งอาหารมาเยอะไปหน่อยหรือครับ"

เย่เฟิงมองไปที่อาหารมากมายบนโต๊ะ

เซี่ยชิวยิ้มและส่ายหัว "ไม่หรอก มีเยอะดีกว่าขาด แบบนี้แหละกำลังดีแล้ว คุณทานได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ"

"โอเคครับ"

พูดจบ เย่เฟิงก็หยิบตะเกียบขึ้นมาตักเป็ดย่างชิ้นหนึ่งแล้วนำเข้าใส่ปาก "หิม เป็ดตัวนี้กรอบนอกนุ่มใน ไม่มันจนเกินไป อร่อยสุดๆไปเลยครับ!"

"ถ้าชอบก็กินเยอะๆเลยนะคะ!"

เย่เฟิงพยักหน้าและเริ่มตักอาหารกินต่ออย่างไม่เกรงใจ

เซี่ยชิวกินเพียงไม่กี่คำก่อนจะวางตะเกียบลง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอไม่หิวหรือเธออยากรักษาหุ่นเอาไว้

เมื่อเห็นว่าเย่เฟิงกินเกือบจะเสร็จแล้ว เซี่ยชิวก็พูดขึ้นมาว่า "เย่เฟิง ขอบคุณมากสำหรับเรื่องในวันนั้น"

"ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงไม่มีโอกาสได้มานั่งทานอาหารเย็นแบบนี้อีกแน่"

เธอรู้สึกเสมอว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

หลังจากย้อนนุึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอก็มั่นใจมากว่าเย่เฟิงจงใจเข้ามาช่วยเธอ

อย่างไรก็ตาม สาเหตุที่รถบรรทุกน้ำมันพุ่งชนเกาะกลางเป็นเพราะคนขับเหนื่อยล้าและขับรถโดยขาดสติ...

แต่เย่เฟิงรู้ได้อย่างไรว่ารถบรรทุกน้ำมันคันนั้นจะเกิดอุบัติเหตุล่ะ?

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีข่าวการเดินทางของเธอเลย แต่เย่เฟิงกับหาตำแหน่งของเธอได้อย่างแม่นยำ

มีเครื่องหมายคำถามเล็กๆมากมายนับไม่ถ้วนในใจของเซี่ยชิว และเธอก็อยากรู้คำตอบจนแทบรอไม่ไหว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เฟิงก็วางตะเกียบลง เช็ดปากด้วยทิชชู่ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณเซี่ย ถ้าคุณอยากจะถามอะไรก็เชิญถามผมมาได้เลยนะครับ"

เขารู้ว่าเซี่ยชิวไม่ได้เชิญมาทานอาหารเย็นเพื่อแค่ขอบคุณเขาเพียงอย่างเดียว

เซี่ยชิวไม่คาดคิดว่าเย่เฟิงจะพูดออกมาตรงๆ เธอผงะเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ในตอนนั้นคุณจงใจเข้ามาช่วยฉันใช่ไหมคะ"

"คุณเซี่ยเชื่อไหมว่ามนุษย์สามารถทำนายอนาคตได้" เย่เฟิงถาม

"ฉันไม่เชื่อ!" เซี่ยชิวส่ายหัว เธอยึดหลักความเป็นจริง และการทำนายอนาคตก็เป็นสิ่งที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงไม่เชื่อ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่เฟิงก็ยิ้มออกมา "ใช่แล้ว เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญ"

มันแค่บังเอิญจริง ๆ เหรอ?

เซี่ยชิวเปิดปากขึ้น แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามออกไป

ทุกคนล้วนต่างมีความลับเป็นของตัวเอง

เนื่องจากเย่เฟิงไม่ต้องการพูดอะไร เธอจึงไม่มีความคิดที่จะถามต่อ ทำได้เพียงแค่มองไปที่เย่เฟิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเซี่ยชิวก็ดังขึ้น

เซี่ยชิวรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แต่แล้วโทรศัพท์ก็ลื่นหลุดจากมือของเธอและตกลงสู่พื้น

เมื่อเห็นว่าโทรศัพท์อยู่ใกล้ตัวเย่เฟิง เขาจึงก้มลงไปเพิ่อหวังจะเก็บมันขึ้นมา

แต่ในขณะที่กำลังเอื้อมมือไปจับโทรศัพท์ บริเวณหลังฝ่ามือของเขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่เย็นๆ และนุ่มๆ...

มันคือมือของเซี่ยชิว!

เย่เฟิงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเซี่ยชิว

เซี่ยชิวก็อดไม่ได้ที่จะหันมามองไปที่เขาเช่นกัน

ทั้งคู่ต่างสบตาโดยบังเอิญ และใบหน้าของเซี่ยชิวก็แดงขึ้นเล็กน้อย

ในวินาทีต่อมา เซี่ยชิวก็ดึงมือตัวเองกลับอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟฟ้าช็อต

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่เฟิงก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

แต่เขาไม่ได้คิดอะไรมาก เขาเก็บโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งให้เซี่ยชิว

"ขอบคุณมากค่ะ!" เซี่ยชิวรับโทรศัพท์และขอบคุณเย่เฟิงและมองไปที่เขาด้วยสายตาแปลก ๆ

เย่เฟิงไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเซี่ยชิ เขาถามว่า "โทรศัพท์คุณเซี่ยพังหรือเปล่า"

เซี่ยชิวดูโทรศัพท์ของเธอ เมื่อไม่พบความผิดปกติ เธอก็ส่ายหัวไปมาแล้วพูดว่า "เหมือนว่าจะไม่เป็นอะไรค่ะ"

จากนั้นเธอก็ตรวจสอบสายที่ไม่ได้รับ

เมื่อเห็นว่าสายเรียกเข้ามาจากผู้จัดการหวัง คิ้วของเธอก็ขมวดขึ้นเล็กน้อย

หรือว่าจะเป็นเรื่องนั้น?

ในขณะที่เธอกำลังจะส่งข้อความไปถามผู้จัดการหวัง เสียงเคาะประตูห้องส่วนตัวก็ดังขึ้น

"เข้ามา!"

เซี่ยชิวพูด

ในไม่ช้า ผู้จัดการหวังที่มีใบหน้าเศร้าสร้อยก็เปิดประตูและเดินเข้าไป

เมื่อเห็นท่าทางของผู้จัดการหวัง เซี่ยชิวก็รู้สึกใจไม่ดี แต่เธอไม่ได้รีบถามออกไป

ผู้จัดการหวังฝืนยิ้ม ทักทายเย่เฟิง แล้วเดินไปหาเซี่ยชิว "เซี่ยชิว พวกเขาไม่ต้องการเรา"

จริงเหรอ!

แม้ว่าเซี่ยชิวจะคาดเดาได้อยู่แล้ว แต่เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะตกใจอยู่ดี

เธอหันไปมองเย่เฟิงที่อยู่ด้านข้างและพูดว่า "พี่หวังออกไปก่อน เราจะพูดถึงเรื่องนี้กันในภายหลัง"

ผู้จัดการหวังพยักหน้าและกำลังจะเดินจากไป

ทันใดนั้นเอง เย่เฟิงก็ถามขึ้นมาว่า "คุณเซี่มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?"

เขาเห็นได้อย่างชัดเจนว่าสิ่งที่ผู้จัดการหวังพูดมีความสำคัญอย่างมากสำหรับเซี่ยชิว แต่เซี่ยชิวไม่ได้แก้ไขปัญหานี้ในทันทีเพราะเขายังอยู่ที่นี่

เขามีความประทับใจที่ดีต่อเซี่ยชิว ดังนั้นเขาจึงอยากจะช่วยเหลือ

อย่างไรก็ตาม เซี่ยชิวไม่คิดว่าเย่เฟิงจะสามารถช่วยเธอได้ ดังนั้นเธอจึงไม่คิดจะตอบคำถามนี้

แต่ผู้จัดการหวังไม่คิดอย่างนั้น เมื่อเห็นว่าเย่เฟิงมาที่นี่ด้วยเฟอร์รารี่ เอ็นโซ เธอจึงพยักหน้าอย่างรวดเร็วและพูดว่า "คุณเย่ พวกเรามีปัญหาจริงๆ"