ขาดสุนัขรับใช้หรือเปล่า

ไม่กี่นาทีต่อมา รถของเย่เฟิงและเซินไป่เถียนก็มาถึงบริเวณที่จอดรถวีไอพี

หลังจากจอดรถเรียบร้อย ผู้จัดการหวังก็กำลังจะพาเย่เฟิงและคนอื่นๆไปที่ห้องส่วนตัวของคอนเสิร์ต

แต่ในขณะนั้นเอง กลุ่มคนที่สวมชุดสูทและรองเท้าหนังก็เดินเข้ามา

ผู้นำกลุ่มเป็นชายที่เหมือนจะอยู่ในวัยห้าสิบปี

เขาเดินตรงไปหาเย่เฟิงอย่างรวดเร็วและยื่นมือออกมาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า "คุณเย่ สวัสดีครับ ผมชื่อหวงจื่อหยวน"

"สวัสดีครับ คุณหวง" เย่เฟิงตอบด้วยรอยยิ้ม

เมื่อวานนี้เขาได้ตรวจสอบข้อมูลอสังหาริมทรัพย์หยวนฟางเหวินฉางมาบ้างแล้ว ดังนั้นปัจจุบันเขาจึงรู้เกี่ยวกับตัวตนของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี

เจ้าของอสังหาริมทรัพย์หยวนฟางเหวินฉางมีเงินจำนวนมาก และเขาค่อนข้างมีความสำคัญในแวดวงธุรกิจของเมืองจงไห่!

หลังจากจับมือกัน

หวงจื่อหยวนก็พูดออกมาด้วยความรู้สึกผิด "คุณเย่ ผมต้องขอโทษจริงๆ เรามาถึงช้ากว่าที่คิดไว้เลยเตรียมการต้อนรับคุณอย่างดีไม่ทัน..."

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ผู้จัดการหวังก็ตกตะลึงทันที

สถานการณ์ในตอนนี้คืออะไร?

ทำไมประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์หยวนฟางเหวินฉางถึงเอ่ยปากขอโทษเย่เฟิง?

เฟยฉูก็ตกตะลึงเช่นกัน

แน่นอนว่าเซินไป่เถียนเองก็ด้วย

เธอรู้จักตัวตนของหวงจื่อหยวนดี

ด้วยตัวตนของเขา แม้แต่ประธานบริษัทใหญ่ๆก็ยังต้องก้มหัวให้ความเคารพ

แต่คนระดับนั้นกับกล่าวขอโทษเย่เฟิงเพียงเพราะมาไม่ทันเวลา?

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

เย่เฟิงดูสงบนิ่ง

"ไม่เป็นไรครับ" เขาโบกมือด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเห็นว่าเย่เฟิงไม่ได้โกรธ หวงจื่อหยวนและคนอื่นๆก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

หลังจากนั้นไม่นาน หวงจื่อหยวนก็ถามเย่เฟิงต่อ "คุณเย่ ไม่ทราบว่าคุณจะไปที่ห้องประชุมก่อนหรือจะรอหลังคอนเสิร์ตจบครับ"

"ตอนนี้ยังพอมีเวลาอยู่ เราไปห้องประชุมก่อนเลยก็ได้" เย่เฟิงตอบกลับทันที

"โอเคครับ" หวงจื่อหยวนพยักหน้า จากนั้นเขาก็มองไปที่เซินไป่เถียนและคนอื่น ๆ

ขณะเดียวกัน เซินไป่เถียน เฟยฉู และผู้จัดการหวังก็กำลังมองมาที่เขากับเย่เฟิงด้วยความอย่างอยากรู้อยากเห็น

ด้วยเหตุนี้ หวงจื่อหยวนจึงหันมองไปที่เย่เฟิง และเมื่อเห็นว่าเขาไม่เหมือนจะต้องการปิดบังอะไร หวงจือหยวนจึงพูดกับทั้งสามคนว่า"คุณเย่เป็นประธานคนใหม่ของบริษัทเรา และเราก็มีนัดทำการโอนหุ้นกัน..."

เฟยฉูตกตะลึงเมื่อได้ยินเรื่องนี้

กลับกัน ผู้จัดการหวังนั้นรู้สึกโชคดี โชคดีที่เธอไม่รีบตรวจสอบข้อมูลของเย่เฟิง...

ส่วนเซินไป่เถียน หลังจากฟังคำอธิบายของหวงจื่อหยวนแล้ว สายตาของเธอที่มองไปยังเย่เฟิงก็เปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง...

แม้ว่าเย่เฟิงจะสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในการแสดงออกของทั้งสามคน แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก

หลังจากขอให้ผู้จัดการหวังพาเซินไป่เถียนและคนอื่นๆไปที่ห้องส่วนตัว เขากับหวงจื่อหยวนก็ไปทำสัญญาโอนหุ้นด้วยกัน

เมื่อผู้จัดการหวังพาทุกคนมาถึงห้องส่วนตัว เธอก็รีบวิ่งไปที่หลังเวที...

ในเวลานี้ เย่เฟิงเพิ่งเข้ามาในห้องส่วนตัวและนั่งลงได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมา

จากนั้น สตรีในชุดยาวสีขาวงดงามราวกับออกมาจากภาพวาดก็เดินเข้ามาพร้อมกับผู้จัดการหวัง...

"คุณเย่พอใจกับห้องนี้หรือเปล่าคะ"

ต่อหน้าเซินไป่เถียนและเฟยฉู เซี่ยชิวจึงสงวนท่ามากกว่าปกติ

"ไม่เลวเลยครับ!"

เย่เฟิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

"พวกคุณสามารถสั่งอาหารและเครื่องดื่มได้ตามใจเลยนะคะ เดี๋ยวฉันเป็นคนจ่ายให้เอง"

เซี่ยชิวพูดและยิ้มออกมาอย่างเป็นมิตร

"งั้นผมจะไม่เกรงใจเลยนะครับ ฮ่า ๆ " เย่เฟิงไม่ได้สุภาพแต่อย่างใด

เซี่ยชิวดูมีความสุขมากเมื่อได้ยินคำพูดของเขา "อีกไม่นานฉันจะต้องขึ้นเวทีแล้ว คงต้องขอไปเตรียมตัวก่อนนะคะ"

หลังจากพูดจบ เธอก็ยิ้มให้กับทั้งสามคนอีกครั้งและเดินออกไปจากห้องอย่างสุภาพ

เมื่อประตูปิดลง เฟยฉูก็พูดขึ้นมาทันทีว่า "เย่เฟิง ความสัมพันธ์ระหว่างนายกับเซี่ยชิวมันเป็นยังไงกันแน่"

เย่เฟิงยักไหล่ "ก็แค่เพื่อนธรรมดาน่ะ"

เฟยฉูพูดเสียงดัง "เพื่อนธรรมดางั้นเหรอ? ทั้งๆที่คอนเสิร์ตกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วแท้ๆ แต่เธอกับมาที่นี่เพื่อทักทายนายด้วยตัวเอง แล้วจะให้ฉันเชื่อว่าเป็นแค่เพื่อนธรรมดาได้ยังไง"

เย่เฟิงโบกมือ "นายจะตะโกนหาอะไร เราเป็นแค่เพื่อนธรรมดาจริงๆ เธอแค่มาทักทายตามมารยาทเท่านั้นแหละ"

เฟยฉูพูดไม่ออก

หลายวันมานี้เย่เฟิงมีเรื่องให้เขาเซอร์ไพรส์แทบทุกวัน

ถ้ามีคนมาบอกว่าเย่เฟิงติดต่อกับประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา เขาก็จะไม่แปลกใจมากเลย

ในทางกลับกัน เซินไป่เถียนมองเย่เฟิงด้วยท่าทางที่ซับซ้อน

ผู้ชายคนนี้มีความลับมากมาย

เย่เฟิงรู้สึกตกใจเล็กน้อยจากการจ้องมองของเธอ

โชคดีที่คอนเสิร์ตเริ่มขึ้นพอดี

สายตาของทั้งสามคนจึงเปลี่ยนไปที่เวทีแทน

ซึ่งต้องบอกเลยว่าเซี่ยชิวบนเวทีนั้นเปล่งประกายจริงๆ

ท่าทางของเธอเปลี่ยนไปไม่เหมือนกับตอนที่อยู่ในห้องส่วนตัวราวกับเป็นคนละคน

ทุกท่วงท่าของเธอโดดเด่นและสง่างามจนผู้ชมไม่อาจละสายตา

บรรยากาศครื้นเครงอย่างมาก และฉากคอนเสิร์ตทั้งหมดก็มาถึงจุดไคลแม็กซ์

เมื่อคอนเสิร์ตสองชั่วโมงใกล้จะจบลง

ทันใดนั้น เซี่ยชิวก็เดินไปที่กลางเวทีและมองลงไปที่ผู้ชมนับหมื่นพร้อมพูดว่า

"เพลงต่อไปคือ-เพลงเพราะเธอ ฉันอยากจะมอบเพลงนี้ให้ใครสักคน ถ้าไม่มีเขา ฉันก็คงไม่มีวันนี้..."

พูดจบ เธอก็เงยหน้าขึ้นและมองมาที่เย่เฟิง

ส่วนเย่เฟิงที่ยืนอยู่หน้ากระจกสูงก็กำลังมองดูเธออยู่เช่นกัน

"ไม่คิดไม่ฝันว่าฉันจะมีวันที่คิดถึงใครคนหนึ่งได้มากขนาดนี้ ภาพเขามักจะปรากฏขึ้นในใจฉันตลอดเวลา..."

เสียงร้องเพลงอันไพเราะของเซี่ยชิวดังก้องไปทั่วสเตเดี้ยม

เย่เฟิงอดไม่ได้ที่จะเกาหัวเมื่อเขาได้ยินเนื้อเพลง

เพลงนี้เหมือนจะร้องให้กับคนรักใช่มั้ย?

หรือว่า…?

ขณะเดียวกัน เซินไป่เถียนที่อยู่ด้านข้างก็กำลังมองไปมาระหว่างเย่เฟิงกับเซี่ยชิว

ด้วยสัมผัสที่หกอันเฉียบแหลมของเธอในฐานะผู้หญิง ดูเหมือนว่าเธอจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

สำหรับงานคอนเสิร์ต

แฟนคลับของเซี่ยชิวต่างตกใจอย่างมาก

เทพธิดาของพวกเขาร้องเพลงให้กับใครสักคน?

อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย?

ถ้าเป็นผู้หญิงก็ไม่เป็นไร

แต่ถ้าเป็นผู้ชาย...

วงการบันเทิงคงได้เกิดคลื่นลูกใหญ่แน่นอน

…

ณ ขณะนี้ คอนเสิร์ตได้จบลงแล้ว

ผู้ชมเริ่มเดินออกจากสเตเดี้ยมไปพร้อมกับพูดคุยกัน

เย่เฟิงและคนอื่นๆก็เตรียมตัวที่จะจากไปเช่นกัน

แต่ในขณะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง

และเซี่ยชิวที่ยังคงสวมชุดหรูหราบนเวทีก็เดินเข้ามา

"คุณกำลังจะกลับแล้วหรอ?" น้ำเสียงของเธอดูไม่ค่อยเต็มใจนัก

"ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า?" เย่เฟิงถามด้วยความสงสัย

"คุณคิดยังไงกับเพลงที่...ฉันร้อง?" เซี่ยชิวคว้าชายกระโปรงของเธออย่างกระวนกระวาย ท่าทางของเธอในตอนนี้ไม่มีความมั่นใจเหมือนกับตอนที่แสดงบนเวทีเหลืออยู่เลย

"ยอดเยี่ยมมากเลยครับ โดยเฉพาะเพลงสุดท้าย ขอบคุณนะครับที่ร้องให้ผม" เย่เฟิงพูด

"ไม่...ไม่ใช่อย่างนั้น...คือฉัน..." เซี่ยชิวพูดตะกุกตะกัก

เธอตั้งใจร้องเพลงนั้นอย่างมาก แต่ผ่านไปครึ่งเพลง เธอก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เพราะเพลงที่เธอร้องนั้นเป็นเพลงรัก

และการมอบเพลงรักแบบนี้ให้กับผู้ชายที่เพิ่งพบเจอแค่ไม่กี่วันก็...ไม่สมควร!

เมื่อเห็นการแสดงออกที่เต็มไปด้วยความเขินอายของเธอ เย่เฟิงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

หลังจากนั้น เขาก็หันหลังกลับและเดินไปที่ประตูพร้อมกับเฟยฉูและเซินไป่เถียน

แต่ก่อนจะจากไป เย่เฟิงก็ได้หันกลับมาและพูดว่า "ผมชอบมากเลยล่ะครับ!"

จนกระทั่งร่างของทั้งสามคนหายไป เซี่ยชิวก็ยังคงไม่ขยับไปไหน

เขาบอกว่าชอบ...

นั่นหมายความว่ายังไง?

เขาชอบเพลงที่เราร้องงั้นหรอ?

หรือว่า…

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ดวงตาของเธอก็เปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว

…

"เอาวีแชตของคุณมาให้ฉันหน่อยสิ"

เมื่อเย่เฟิงและคนอื่นๆมาถึงลานจอดรถ เซินไป่เถียนที่เงียบมาตลอดทางก็รวบรวมความกล้าและเปิดปากพูด

"เอ่อ…ได้ครับ" เย่เฟิงอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

เซินไป่เถียนหน้าแดงเล็กน้อย เธอคว้าโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาและเพิ่มเพื่อนเย่เฟิง

หลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว เธอก็ขับรถออกไปทันที

ในเวลานี้ เฟยฉูที่อยู่ด้านข้างก็พูดขึ้นมา

"เย่เฟิง จริงๆแล้วนายเป็นมหาอำนาจสินะ ไม่เพียงแต่นายขับรถหรูมูลค่าหลายสิบล้านดอลลาร์เท่านั้น คนระดับสูงยังให้เกียรติเมื่ออยู่ต่อหน้านายอีก และยังมีสาวงามมากมายที่สนใจในตัวนาย ...เย่เฟิง ตอนนี้นายขาดสุนัขรับใช้หรือเปล่า ? ให้ฉันเป็นสุนัขรับใช้ของนายได้มั้ย?"

เย่เฟิงเตะเขาด้วยความโกรธ "เป็ฯคนก็ดีอยู่แล้ว จะมาอยากเป็นสุนัขทำบ้าอะไร?"

เฟยฉูไม่ละอายใจ กลับกัน เขารู้สึกภูมิใจมาก

"ตราบใดที่ได้เงิน ฉันพร้อมจะทำทุกอย่าง..."