คู่รักในวัยเด็ก

เมื่อเย่เฟิงกลับจากการขับรถเล่นมาถึงบ้านก็เป็นเวลามืดค่ำแล้ว

เขาลงไปแช่ตัวในอ่างอาบน้ำอยู่พักหนึ่ง

จากนั้นเขาก็เช็ดตัว สวมชุดคลุม รินไวน์แดงใส่แก้ว แล้วนั่งลงบนเก้าอี้รับแขกที่ระเบียง

แสงจันทร์สาดส่อง สายลมเย็นพัดผ่าน ให้ความรู้สึกสบายตัวและสบายใจ

แต่ความสบายนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน

เพราะจู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา

หมายเลขผู้โทรคือ: โจวซูเหยา

เดิมทีเย่เฟิงรู้สึกมึนเมาเล็กน้อยจากฤทธิ์ของไวน์ แต่หลังจากเห็นชื่อนี้ ความมึนเมาที่มีทั้งหมดก็หายไปทันที

ในเวลานี้ มีเพียงเด็กสาวขี้อายไร้เดียงสาเท่านั้นที่ปรากฏในความคิดของเขา

ทั้งสองคนสนิทกันตั้งแต่ยังเด็ก และมักถูกคนอื่นๆมองว่าเป็นคู่รักกัน

ซึ่งในความเป็นจริงเขาก็แอบชอบเธอมาโดยตลอด

และเย่เฟิงก็รู้สึกได้ว่าเธอเองก็มีความประทับใจในตัวเขาเช่นกัน

น่าเสียดายที่ครอบครัวของเย่เฟิงในตอนนั้นฐานะไม่ค่อยดี เขาจึงรู้สึกสมเพชตัวเอง ดังนั้นเขาเลยไม่กล้าสารภาพรักกับเธอไป

และตั้งแต่เย่เฟิงเข้ามหาวิทยาลัย ทั้งสองก็ไม่เคยติดต่อกันเลย

ดังนั้น เมื่อเขาได้รับโทรศัพท์จากเธออย่างกะทันหัน เย่เฟิงจึงรู้สึกประหม่าและทำตัวไม่ถูก

หลังจากสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กดรับสายของเธอ

"ฮัลโหล เพื่อนวัยเด็ก นายยังจำฉันได้หรือเปล่า"

ทันทีที่เชื่อมต่อโทรศัพท์ เสียงก็ดังมาจากฝั่งตรงข้าม

เย่เฟิงทำน้ำเสียงให้สงบที่สุด "ฉันจะจำคนที่ยังติดหนี้เลี้ยงแฮมไม่ได้ได้ยังไงล่ะ"

"ฮี่ฮี่..." โจวซูเหยารู้สึกขบขันกับคำพูดติดตลกของเย่เฟิง

"ว่าแต่มีอะไรหรอถึงได้โทรมา? " เย่เฟิงรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลจึงถามออกไปตรง ๆ

"ทำไมล่ะ ฉันโทรหานายไม่ได้เลยหรือไง ถ้างั้นทีหลังฉันไม่โทรมาแล้วก็ได้" โจวซูเหยาแสร้งทำเป็นโกรธ

"ไม่ใช่แบบนั้น ฉันแค่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อยเฉยๆน่ะที่จู่ๆ เธอก็โทรมาแบบนี้" เย่เฟิงรีบอธิบาย

"โอเค ฉันเลิกแกล้งนายแล้วเข้าเรื่องเลยดีกว่า ที่ฉันโทรมาเพราะอยากจะชวนนายให้มางานพรีเวดดิ้งในวันพรุ่งนี้น่ะ" โจวซูเหยาแสดงความตั้งใจของเธอทันที

"เธอจะแต่งงานแล้วงั้นหรอ" เย่เฟิงรู้สึกเจ็บปวดหัวใจอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินข่าวนี้

"นายจะบ้าหรือไง งานพรีเวดดิ้งที่ฉันพูดเป็นของหลิวจี้ต่างหาก เขากำลังจะแต่งงาน และต้องการพบปะกับเพื่อนเก่าทุกคน แต่เมื่อก่อนนายกับเขามีเรื่องขัดแย้งกัน เขาเลยอายที่จะบอกนายด้วยตัวเอง ฉันจึงต้องเป็นคนมาบอกนายแทน"

โจวซูเหยาอธิบายด้วยรอยยิ้ม

"อ๋อ เป็นงานของหลิวจี้นี่เอง ตอนนี้ผ่านมาหลายปีแล้ว ฉันลืมมันไปหมดแล้วล่ะ"

หลิวจี้เล่นกับเย่เฟิงมาตั้งแต่เด็ก เขาอายุกว่าเย่เฟิงสามปี

ต่อมาทั้งสองมีปากเสียงกันเล็กน้อย และจากนั้นก็ไม่เคยคุยกันอีกเลยจนถึงทุกวันนี้

โจวซูเหยาหัวเราะคิกคักทันที

หลังจากคุยกันอีกสองสามคำ ทั้งสองก็วางสายไป

เมื่อคิดว่าจะได้พบโจวซูเหยาในวันรุ่งขึ้น เย่เฟิงก็รู้สึกประหม่าอย่างอดไม่ได้

สงสัยจังว่าตอนนี้เธอจะเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเยอะหรือเปล่า?

คนสวยอย่างเธอคงจะมีคนตามจีบเยอะเลยใช่มั้ยนะ?

เธอมีแฟนหรือยัง?

คำถามหลายคำถามถาโถมเข้ามาในความคิดของเย่เฟิง

ก่อนที่เขาจะรู้ตัว เย่เฟิงก็ผล็อยหลับไปแล้ว

…

ในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น เย่เฟิงเปลี่ยนเป็นชุดเซนญ่าที่สั่งทำขึ้นเอง

แต่หลังจากคิดดูแล้ว เขาก็รู้สึกว่าชุดนี้มันเป็นทางการเกินไป

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเปลี่ยนเป็นชุดเสื้อผ้าที่ซื้อมาจากถนนโบราณซึ่งมีราคาไม่แพงมากนัก

จากนั้นเขาขึ้นรถไลเคน ไฮเปอร์สปอร์ตและขับออกไป

ต้องบอกว่าความโดดเด่นของซูเปอร์คาร์คันนี้สูงส่งจริงๆ

มันดึงดูดสายตาอิจฉาของผู้คนนับไม่ถ้วนตลอดทั้งทาง

หลิวจี้และคนอื่น ๆ จองโรงแรมห้าดาวชื่อ "ซิงเยว่" และในเวลานี้ก็มีรถหรูหลายคันจอดอยู่ข้างนอกแล้ว

แต่เมื่อซูเปอร์คาร์ไลเคน ไฮเปอร์สปอร์ตของเย่เฟิงขับเข้ามา รถยนต์หรูทุกคันก็ถูกบดบังทันที

หลังจากที่เย่เฟิงจอดรถ เขาก็เดินตรงไปที่ประตูโรงแรม

แต่ก่อนที่เขาจะได้ก้าวขาเข้าไป เขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเขา "ใช่... เย่เฟิงหรือเปล่า? "

เย่เฟิงหันกลับไปมอง และเมื่อเห็นอีกฝ่าย ร่างกายของเขาก็หยุดชะงักโดยอัตโนมัติทันที

เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาก็คือโจวซูเหยา ผู้หญิงที่เขาเคยชื่นชอบและหลงใหลมาก่อน

วันนี้เธอสวมชุดสีขาว แม้ว่าราคาจะดูไม่แพงมากนัก แต่มันก็มีเสน่ห์มากเกินจะพรรณนาเมื่อสวมใส่อยู่บนร่างกายของเธอ

นอกจากนี้ยังมีรอยตกแต่งเบาๆบนใบหน้า ทำให้แก้มที่ใสสะอาดแต่เดินของเธอดูสดชื่นมากขึ้น

"ชะ... ใช่….ฉะ...ฉันเอง" เย่เฟิงพูดตะกุกตะกัก

"หืม? ทำไมนายถึงพูดติดอ่านเหมือนกับคนแก่อย่างนั้นล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า!" โจวซูเหยาอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อ

"ซูเหยา ไม่เจอกันนานเลยนะ" ต่อหน้าเธอ เย่เฟิงกลายเป็นเด็กขี้อายเหมือนกับเมื่อก่อนอีกครั้ง

"ใช่สิ ก็นายไม่เคยติดต่อมาหาฉันเลยนี่นา" โจวซูเหยาพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

บวกกับสายตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจของเธอ เย่เฟิงจึงรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง

"ฉัน..." เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

โจวซูเหยาเผยรอยยิ้มออกมาแะผลักเย่เฟิงเบาๆ "ล้อเล่นน่า นายนี่ไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลย เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยนะ"

หลังจากพูดจบ เธอก็เดินนำไปที่โรงแรม

เย่เฟิงรีบเดินตามเธอไป

ที่จัดงานของหลิวจี้จองอยู่ในล็อบบี้ชั้นหนึ่ง

ในแง่ของเศรษฐกิจ ที่นี่ถือว่าแพงมากสำหรับคนทั่วไป

อย่าแม้แต่จะคิดถึงห้องส่วนตัว เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะสามารถคว้าถึงได้อย่างแน่นอน

เมื่อทั้งสองคนมาถึง พวกเขาก็พบว่ามีคนมากมายรายล้อมรอบโต๊ะแล้ว

ทั้งหมดเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกัน

แน่นอน ทุกคนในงานเองก็สังเกตเห็นทั้งสองคนเช่นกัน และพวกเขาก็พูดแซวทันที

"โอ้ สองคนนี้มาด้วยกันงั้นเหรอเนี่ย มีความลับอะไรที่ไม่ได้บอกพวกเราหรือเปล่า?"

"ฉันคิดว่าพวกเขาคงจะนอนด้วยกันก่อนมาที่นี่แน่เลย"

"ไม่คิดเลยว่าคู่จิ้นวัยเด็กจะกลายมาเป็นคู่รักกันจริงๆ ฮ่าฮ่า"

"ดูเหมือนว่าจะต้องเตรียมไปงานแต่งอีกคู่ซะแล้วสิ"

"..."

เมื่อได้ยินคำพูดหยอกล้อล้อของทุกคน ใบหน้าสวย ๆ ของโจวซูเหยาก็แดงระเรื่อทันที "หยุดพูดมั่วๆเลย ถ้าเย่เฟิงมีแฟน มันจะไม่ดีต่อแฟนของเขาเอานะ"

เย่เฟิงส่ายหัวและพูดว่า "ฉันยังไม่มีแฟน"

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา

ใบหน้าสวยๆ ของโจวซูเหยาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด

แต่ในดวงตาของเธอก็มีร่องรอยของความกังวลปรากฏให้เห็นอยู่เช่นกัน