เมื่อกี้คุยกันถึงไหนแล้ว

ความจริงแล้ว ในตอนที่โจวซูเหยาได้เห็นเย่เฟิงอีกครั้ง ความรู้สึกที่ฝังลึกมานานหลายปีก็หวนกลับคืนมา

แต่ความกังวลเองก็เช่นกัน

เมื่อมองดูชุดของเย่เฟิงในวันนี้ เธอก็รู้ได้ทันทีว่าการเงินของเย่เฟิงไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

แน่นอน เธอไม่ได้สนใจเรื่องเงินเลย

แต่เป็นเพราะพ่อแม่หัวสูงของเธอ

ในช่วงตลอดเวลาที่ผ่านมา พ่อแม่ของโจวซูเหยาได้แนะนำให้เธอรู้จักกับบุคคลที่ประสบความสำเร็จมากมาย

ด้วยความเป็นอยู่ในปัจจุบันของเย่เฟิง พวกเขาไม่มีทางยอมรับเย่เฟิงอย่างแน่นอน

โจวซูเหยาเชื่อฟังพ่อแม่ของเธอเสมอตั้งแต่ยังเป็นเด็ก และเธอก็ไม่เคยกล้าที่จะฝ่าฝืนคำสั่งของพ่อแม่แม้แต่ครั้งเดียว

ดังนั้นหัวใจของเธอจึงสับสน และไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี

…

ในขณะที่พวกเขากำลังหัวเราะ หลิวจี้ ตัวเอกของงานเลี้ยงวันนี้ก็มาถึง

หลังจากเห็นเย่เฟิง เขาก็รีบเข้าไปกอดทักทายทันที "เย่เฟิง ฉันคิดว่านายจะยังโกรธฉันอยู่และไม่มาร่วมงานในวันนี้แล้วซะอีก"

เย่เฟิงพูด "เรื่องพรรค์นั้นฉันลืมไปหมดแล้วล่ะ"

ทั้งสองคนนี้ไม่มีความเกลียดชังต่อกันอีกต่อไป

ในอดีต หลิวจี้เคยเหยียบย่ำดอกไม้ที่เย่เฟิงกำลังจะนำไปมอบให้โจวซูเหยา จากนั้นทั้งสองคนก็ทะเลาะกันและไม่เคยพูดคุยกันอีกเลย

เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้แล้ว พวกเขาต่างก็รู้สึกว่ามันไร้สาระมาก

"ตอนที่ฉันเข้ามาเมื่อกี้ พวกนายรู้มั้ยว่าฉันเห็นอะไรข้างล่าง"

หลังจากที่หลิวจี้นั่งลง เขาก็ริเริ่มพูดขึ้นมา

"เธอเห็นหนุ่มหล่อใช่หรือเปล่า" มีคนแกล้ง

"ไร้สาระ ฉันกำลังจะแต่งงานในเร็ว ๆ นี้แล้วนะ สำหรับฉัน ผู้หญิงคนอื่นนอกจากแฟนเป็นเพียงแค่ฝุ่นเท่านั้นแหละ" หลิวจี้พูดอย่างดุดัน

"ถ้างั้นนายเห็นอะไรล่ะ" มีคนอยากรู้

"ฉันเห็นไลเคน ไฮเปอร์สปอร์ต มันเป็นหนึ่งในรถที่ปรากฏใน "ฟาสแอนด์ฟีเรียส 7" ซึ่งเป็นรถที่เจ๋งมากๆ !" หลิวจี้มีสีหน้าจริงจัง

"พูดจริงหรอ? ในเมืองจงไห่มีคนที่รวยขนาดนั้นอยู่ด้วยหรือไง ? บางทีรถคันนั้นอาจจะมีราคาไม่แพงก็ได้"

"มันมีราคาอยู่ที่ประมาณ 60 - 70 สิบล้านดอลลาร์เลยนะ!"

"โธ่ รถก็มีสี่ล้อเหมือนกันหมดนั่นแหละ ไม่ต่างอะไรไปจากมาสด้าของฉันหรอก"

“หาเงินซื้อไม่ได้แล้วยังมีหน้าเอารถมาสด้าพังๆของนายไปเทียบกับรถของคนอื่นอีกงั้นหรือ”

"นายดูให้ค่ากับเงินจังเลยนะ เพราะแบบนี้แหละ ฉันถึงได้เกลียดพวกคนรวย!"

"..."

เย่เฟิงซึ่งกำลังนั่งดื่มน้ำอย่างเงียบ ๆ แทบจะพ่นน้ำออกมา

นี่เขากำลังถูกเกลียดอยู่ใช่มั้ย?

โจวซูเหยาซึ่งนั่งอยู่ข้างๆเห็นว่าสีหน้าของเขาดูแปลกไป

เมื่อคิดว่าสิ่งที่เพื่อนๆพูดอาจทำร้ายจิตใจของเย่เฟิง เธอจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย

"ว่าแต่ทำไมต้าหยงถึงไม่มาร่วมงานล่ะ นายไม่ได้เชิญเขาหรอ"

หลิวจี้พูดด้วยรอยยิ้ม "ฉันแจ้งเขาเมื่อวานนี้แล้ว แต่เขาบอกติดธุระเลยไม่สามารถมาร่วมงานได้ ดังนั้นเขาจึงส่งซองแดงขนาดใหญ่มาให้ฉันแทน"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวจี้ เพื่อนคนหนึ่งก็อุทานขึ้นมาทันที "ซองแดงขนาดใหญ่? นายรู้หรือเปล่าว่าต้าหยงกำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้?

หลิวจี้แสดงสีหน้าอิจฉา "ตอนนี้เขาเป็นหัวหน้าทีมขายของอสังหาริมทรัพย์หลิงหยุน โดยมีเงินเดือนพื้นฐานบวกค่าคอมมิชชันอย่างน้อย 20,000 ถึง 30,000 หยวนต่อเดือน"

"อสังหาริมทรัพย์หลิงหยุน หนึ่งในบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในเมืองจงไห่นั่นน่ะหรือ"

"ฉันเคยไปสัมภาษณ์ แต่ถูกปฏิเสธตั้งแต่การสัมภาษณ์รอบแรกเลย"

"ดูเหมือนว่าในบรรดาเพื่อนของเรา ต้าหยงจะประสบความสำเร็จมากที่สุด"

“... "

เมื่อเห็นว่าเย่เฟิงนั่งเงียบ หลิวจี้จึงริเริ่มพูดเรื่องใหม่

"เสี่ยวเฟิง นายอายุน้อยที่สุดในกลุ่มของเรา ในฐานะรุ่นพี่ ฉันจะให้คำแนะนำกับนาย ถ้านายกำลังมองหางานหลังเรียนจบ นายควรจะเข้าบริษัทใหญ่อย่างหลิงหยุนอสังหาริมทรัพย์"

คนอื่น ๆ เห็นด้วยกับคำพูดประโยคนี้ "หลิวจี้พูดถูก ในการหางาน นายจะต้องเลือกบริษัทใหญ่ ๆ เงินเดือนดี ๆ เพราะมันจะช่วยเพิ่มชื่อเสียงของนายตอนพูดคุยกับคนอื่น"

"ถูกต้อง บริษัทเล็ก ๆ อย่างเราเผชิญกับการปลดพนักงานตลอดเวลา และคุณภาพชีวิตก็แย่มากด้วย"

"ถ้าได้เงินเดิน 20,000 ถึง 30,000 หยวนต่อเดือนละก็จะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสบาย"

"นายควรเอาต้าหยงเป็นแบบอย่างนะ"

"..."

ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุย บริกรชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาเย่เฟิง

"ไม่ทราบว่าไลเคน ไฮเปอร์สปอร์ตที่จอดอยู่ด้านหน้าโรงแรมเป็นรถของท่านใช่หรือเปล่าครับ"

เย่เฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง "ใช่ เกิดอะไรขึ้นงั้นหรอ?"

บริกรชายพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ "ตอนนี้รถของคุณจอดขวางอยู่ ช่วยไปขยับรถให้เราหน่อยได้หรือเปล่าครับ"

เย่เฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หยิบกุญแจรถออกมาจากกระเป๋าและพูดว่า "ตอนนี้ผมกำลังคุยกับเพื่อนๆอยู่ ดังนั้นรบกวนคุณช่วยไปขยับรถให้แทนผมที"

บริกรเกือบจะกระโดดขึ้นด้วยความดีใจ

เขาตั้งสติ และถือกุญแจรถไลเคน ไฮเปอร์สปอร์ตเอาไว้ในด้วยมือทั้งสองข้างราวกับว่ากำลังถือสมบัติล้ำค่า

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าในชีวิตจะมีโอกาสได้สัมผัสรถหรูระดับนี้

มันทำให้เขามีความสุขมากกว่าการได้เงินห้าล้านหยวนเสียอีก

บริกรรีบวิ่งออกไปทันที

หลังจากคุยกับบริกรเสร็จแล้ว เย่เฟิงก็หันกลับมา

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารนั้นเปลี่ยนไปมาก

ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างและจ้องมองมาที่เขาอย่างว่างเปล่า

เย่เฟิงกระแอมเบาๆในลำคอ

"ทำไมไม่พูดกันต่อล่ะ? เมื่อกี้คุยกันถึงไหนแล้ว ? อ่อใช่ เรากำลังพูดถึงต้าหยงอยู่ใช่มั้ย? "