เลวที่สุด

"พอดีระหว่างทางมาที่นี่มีปัญหาทางจราจรนิดหน่อยเลยทำให้ผมมาถึงช้ากว่าที่คาดการณ์เอาไว้ ต้องขอโทษด้วยครับ" เย่เฟิงพูดอย่างสบาย ๆ

"ไม่เป็นไรค่ะคุณเย่ ตอนนี้เราได้เตรียมสัญญาและขั้นตอนการโอนอาคารอพาร์ตเมนต์ทั้งสิบของคุณเอาไว้แล้ว เหลือเพียงแค่คุณเซ็นลายเซ็น ทุกอย่างก็เป็นอันเสร็จสิ้นค่ะ" เจียงฮุ่ยแสดงความเป็นมืออาชีพที่ดีและประพฤติตัวอย่างเหมาะสม

ถางซินหยวนโพล่งถามออกมาด้วยความตกใจ "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ? เขาซื้ออาคารอพาร์ตเมนต์ที่นี่ 10 อาคารจริง ๆ อย่างนั้นหรอ"

เจียงฮุ่ยเหลือบมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ "ใช่ค่ะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ"

ถางซินหยวนรู้สึกสับสนเล็กน้อย "คุณไม่ได้จำคนผิดหรือทำอะไรผิดพลาดใช่มั้ย เขาคนนี้จะซื้ออพาร์ทเมนท์จำนวนมากขนาดนั้นได้ยังไง"

เจียงฮุ่ยไม่พอใจเล็กน้อย "นี่คุณกำลังกล่าวหาว่าฉันทำงานไม่รอบคอบอย่างนั้นหรือคะ"

หลังจากพูดจบ เธอก็เลิกสนใจเขาและหันมองไปที่เย่เฟิง "คุณเย่ เรามาทำตามขั้นตอนการส่งมอบให้เสร็จกันเถอะค่ะ"

เย่เฟิงพยักหน้า จากนั้นเขาก็หันไปมองถางซินหยวนอย่างเหยียดหยาม "เพื่อไม่ให้เสียเวลา ฉันว่านายไปเตรียมหาขี้มารอกินเลยก็ได้นะ แต่ถ้าหาไม่เจอ ฉันจะช่วยหาขี้สดใหม่มาให้เอง รับรองว่านายจะต้องติดใจแน่นอน"

โจวซูเหยาปิดปากเล็กๆของเธอและหัวเราะ จากนั้นก็ผลักเย่เฟิงเบาๆพร้อมกล่าวตำหนิแบบหยอกล้อ "คุณนี่มันน่ารังเกียจจริงๆเลย"

ใบหน้าของถางซินหยวนยู่ยี่มาก

เขามาที่นี่ในวันนี้เพราะเขาต้องการทำให้เย่เฟิงอับอาย

แต่คนที่อับอายมากที่สุดกลับกลายเป็นเขาเอง

หัวสมองของเขามีคำถามมากมายอยู่เต็มไปหมด

เย่เฟิงได้ไปหาเงินมหาศาลมาได้อย่างไร?

ต้องรวยและมีอำนาจขนาดไหนถึงสามารถซื้ออพาร์ตเมนท์ 10 อาคารภายในครั้งเดียวได้ ?

คนส่วนน้อยที่ติดตามมามองดูฉากที่น่าตื่นตาตื่นใจนี้และรีบส่งข่าวให้ทราบกันโดยทั่ว

เหตุผลที่พวกเขามากับถางซินหยวนเพราะพวกเขาก็สงสัยเหมือนกันว่าเย่เฟิงแค่สร้างเรื่องโกหกมาหลอกลวงพวกเขาหรือเปล่า

แต่ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่าเย่เฟิงเป็นมหาเศรษฐีของจริง

ซื้ออาคารอพาร์ตเมนต์สิบอาคารในครั้งเดียว

ต่อให้เขาไม่ได้ทำอะไรในอนาคต แค่นอนเฉย ๆ รอเก็บค่าเช่าจากอพาร์ตเมนต์ เขาก็มีเงินใช้อย่างสุขสบายไปตลอดชีวิตแล้ว

ความรู้สึกอิจฉาก่อตัวขึ้นในใจของทุกคน

…

กระบวนการส่งมอบเป็นไปอย่างราบรื่น

หลังจากที่เย่เฟิงเซ็นเอกสารเสร็จ เจียงฮุ่ยก็ยื่นมือขวาของเธอออกมาเพื่อแสดงความยินดี "ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะคุณเย่ ตอนนี้คุณได้เป็นเจ้าของที่แท้จริงของปินซานอพาร์ทเม้นท์อย่างเป็นทางการแล้ว"

"ขอบคุณครับ! "

เย่เฟิงยื่นมือออกไปจับมือของเธอและเขย่าขึ้นลงเบาๆ

เขารู้สึกว่ามือของเธอนุ่มมาก ผิวของเธอเรียบเนียนราวกับแป้งโด

สัมผัสนี้ทำให้หัวใจของเขาสั่นอย่างช่วยไม่ได้

เสน่ห์ของหญิงสาวยากต่อการต้านทานจริงๆ

"คุณเย่ เรามาเพิ่มวีแชทกันเถอะ หากคุณมีปัญหาทางกฎหมายในอนาคต คุณสามารถติดต่อฉันได้ตลอดเวลาเลย"

เจียงฮุ่ยยื่นข้อเสนอให้

เธอรู้ดีว่าความร่ำรวยของเย่เฟิงนั้นสูงส่งเพียงใด

และมันก็เป็นเรื่องดีสำหรับเธอที่จะผูกมิตรกับคนแบบนี้เอาไว้

ซึ่งเย่เฟิงก็ตอบรับข้อเสนอของเธอด้วยความเต็มใจ

"คนเหล่านี้เป็นเพื่อนของคุณเย่ใช่หรือเปล่าคะ"

เจียงฮุ่ยมองไปที่ถางซินหยวนและคนอื่น ๆ

ถ้าเย่เฟิงตอบว่า "ใช่" เธอก็จะทำการเพิ่มเพื่อนกับพวกเขาด้วยเช่นกัน

เหล่าเพื่อนๆ มองไปที่เย่เฟิงด้วยความคาดหวัง

พวกเขาเองก็ต้องการเพิ่มวีแชทของหญิงสาวแสนสวยคนนี้ด้วยเช่นกัน

แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าผู้หญิงประเภทนี้เป็นผู้หญิงที่พวกเขาไม่มีทางเอื้อมถึง

แต่อย่างน้อยพวกเขาก็สามารถเอาเรื่องที่เป็นเพื่อนกับเธอไปคุยโอ้อวดกับคนอื่นๆได้

เย่เฟิงส่ายหัว "ผมไม่ค่อยสนิทกับพวกเขาเท่าไหร่"

คนเหล่านี้รวมถึงถางซินหยวนมาที่นี่เพราะสงสัยในตัวเขาว่าสร้างเรื่องโกหกเพื่อหลอกลวงคนอื่นหรือเปล่า

สำหรับคนประเภทนี้ เขาไม่ให้ค่าแม้แต่น้อย

ถางซินหยวนและคนอื่น ๆ รู้สึกละอายใจ และพวกเขาก็รีบวิ่งหนีไปทันที

โจวซูเหยามองดูท่าทางทุกข์ใจของคนกลุ่มนี้และรู้สึกมีความสุขมากในใจของเธอ

ทีนี้คงไม่มีใครกล้าดูถูกเย่เฟิงอีกแล้วแน่นอน!

จากนั้น เจียงฮุ่ยก็พูดกับเย่เฟิงฟังอีกสองสามคำและเดินจากไป

ขณะเดียวกัน สายตาของเย่เฟิงก็จับจ้องไปที่ด้านหลังอันน่าหลงใหลของเธอด้วยความรู้สึกมากมายในใจ

"จะจ้องมองเธอไปอีกนานมั้ย" โจวซูเหยาที่อยู่ข้าง ๆ พูดแทรกขึ้นมา

"อะแฮ่ม โทษที ฉันแค่กำลังคิดว่าคุณเจียงคนนี้มีความสามารถที่ยอดเยี่ยมมากเท่านั้น" เย่เฟิงรู้สึกอายเล็กน้อย

"หมายความว่ายังไง ฉันไม่มีความสามารถอย่างนั้นหรอ" โจวซูเหยาพูด

"มีสิ เธอเองก็มีความสามารถมากเหมือนกัน" เย่เฟิงตอบกลับ

"ฉันควรจะทำอะไร" โจวซูเหยาถามต่อ

เย่เฟิงรู้สึกปวดหัวเล็กน้อยกับการถูกถาม ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนจากป้องกันเป็นการรุกแทน "แล้วเธอทำอะไรได้บ้างล่ะ"

โจวซูเหยายืนงงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในไม่ช้าเธอก็ตระหนักได้ว่าคำพูดนี้มีความหมายสองแง่สองง่าม และใบหน้าสวยๆ ของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

เธอหันหลังกลับและกำลังจะวิ่งหนีไป

อย่างไรก็ตาม เย่เฟิงได้ดึงเธอเข้าไว้ในอ้อมแขนแล้วพูดว่า "จะวิ่งหนีไปไหนงั้นหรอ คุณแม่บ้าน?"

โจวซูเหยารู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย "ใครเป็นแม่บ้านกัน"

เย่เฟิงเผยรอยยิ้มออกมา "จากนี้ไป สถานที่แห่งนี้จะถูกส่งมอบให้เธอจัดการ ฝากด้วยนะ คุณแม่บ้านของฉัน"

โจวซูเหยาตอบโต้ "ทะลึ่งที่สุด ใครจะยอมเป็นแม่บ้านของนายกัน"

เย่เฟิงจ้องมองด้วยสายตาคุกคาม "ทะลึ่งที่ว่านั่นหมายถึงใครอย่างนั้นหรอ"

โจวซูเหยาไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย "ก็นายไง!"

"ฮึ่ม ถ้าทะลึ่งจริงๆมันต้องแบบนี้ต่างหาก"

ขณะที่เย่เฟิงกำลังพูด เขาก็ค่อยๆขยับตัวเข้าไปหาเธอ

"อึก!"

โจวซูเหยาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหัวใจก็เริ่มเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

เธอพยายามใช้มือผลักอกของเย่เฟิงออกไป

แต่ด้วยพละกำลังอันน้อยนิดของผู้หญิง เธอจึงไม่สามารถขัดขืนอะไรได้เลย

หลังจากปากของทั้งคู่ได้สัมผัสกัน เย่เฟิงก็ค่อยๆถอยออกมาจากเธอ

"เลวที่สุด!"

ใบหน้าสวยๆของโจวซูเหยาแดงไปถึงใบหู

เธอหันหลังกลับและเดินหนีไปทันที