ของปลอม

เย่เฟิงขึ้นรถไลเคน ไฮเปอร์สปอร์ตไและขับไปจอดข้างๆโจวซูเหยา

"เธอจะไปไหน ให้ฉันไปส่งมั้ย?"

เย่เฟิงเอาคางเกยกระจกรถแล้วเผยรอยยิ้มทะเล้นออกมา

"ไม่ต้องมายุ่ง"

โจวซูเหยาแสร้งทำเป็นโกรธและหันหน้าหนี

"เธอโกรธฉันจริงๆหรอ"

เย่เฟิงถามอย่างรู้ทัน

"ฮึ่ม!"

โจวซูเหยาไม่สนใจเขาและก้าวขาเดินต่อไป

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่เฟิงก็เหยียบคันเร่งและหยุดรถตรงหน้าเธอ จากนั้นก็เปิดประตูแล้วเดินลงมา

"เย่เฟิง ในสายตาของนายเห็นฉันเป็นอะไร นายคิดว่าแค่ตัวเองยื่นข้อเสนออพาร์ทเมนต์เหล่านี้ให้กับฉันแล้วจะสามารถทำทุกอย่างที่ต้องการกับฉันก็ได้อย่างนั้นหรอ"

โจวซูเหยาโกรธเล็กน้อย

"มันไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย..." เย่เฟิงลังเลที่จะพูด

"แล้วมันเป็นแบบไหนล่ะ?" โจวซูเหยาถาม

"ก็…วันนี้เธอสวยมาก ฉันเลยควบคุมตัวเองไม่ได้น่ะ" เย่เฟิงอธิบาย

"ฮ่าฮ่าฮ่า!" โจวซูเหยาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดัง ๆ ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม "คิดว่าปากหวานแล้วฉันจะหายโกรธงั้นหรอ"

เมื่อเห็นเธอหัวเราะทั้งน้ำตา เย่เฟิงก็รู้สึกโล่งใจและก้าวไปข้างหน้าเพื่อจับมือของเธอ "เพื่อเป็นกันขอโทษ ฉันจะเลี้ยงอาหารมื้อเย็นเธอเอง"

"ก็ได้ แต่ถ้าคราวหน้านายทำอะไรขืนใจฉันอีก ฉันเอานายตายแน่" โจวซูเหยาขู่อย่างดุเดือด

ในตอนนี้ เธอได้ให้อภัยกับพฤติกรรมหุนหันพลันแล่นของเย่เฟิงแล้ว

เย่เฟิงเปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพ "ถ้างั้นเราไปกันเลยเถอะ"

...

หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงโรงแรมแชงกรีล่า

ในอดีต เซินไป่เถียนเคยแนะนำเขาว่าอาหารที่นี่มีรสชาติล้ำเลิศที่สุด

เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปในโรงแรมแชงกรีล่า เย่เฟิงก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ

"ตรวจพบโอกาสใหม่ - ทำภารกิจร่วมงานฝากขายกับซัทเทบีส์ให้สำเร็จ"

"เริ่มต้นระบบนำทาง โปรดเดินไป 12 เมตรจากตำแหน่งปัจจุบัน และขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้น 12..."

หัวใจของเย่เฟิงเต้นเร็ว และเขาก็รีบดึงโจวซูเหยาเดินไปตามเส้นทางทันที

เมื่อทั้งสองคนมาถึงชั้นที่สิบสองตามการนำทาง พวกเขาก็พบสถานที่ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

"พวกเขากำลังทำอะไรกัน?" โจวซูเหยารู้สึกสงสัยเล็กน้อย

"เราไปดูกันเถอะ" เย่เฟิงเดินเข้าไปในฝูงชนโดยไม่อธิบายอะไรมาก

ในเวลานี้ เย่เฟิงเห็นชายวัยกลางคนที่มีรูปลักษณ์ดูดียืนอยู่บนเวทีและกำลังพูดเสียงดังออกทางไมโครโฟน

"สวัสดีทุกคน ผมชื่อเฉินชิวซาน เป็นผู้จัดการทั่วไปของงานประมูลของซัทเทบีส์แห่งประเทศจีน เหตุผลที่ผมเรียกพวกคุณมาที่นี่ก็เพื่อจะชี้แจงเรื่องบางอย่างให้พวกคุณทราบ"

"การประมูลฤดูร้อนของซัทเทบีส์จะจัดขึ้นในเดือนหน้า แต่น่าเสียดายที่จนถึงตอนนี้เรายังไม่มีสินค้าคุณภาพสูงที่เป็นที่น่าสนใจเลย อย่างไรก็ตาม ผมได้ยินมาว่าแวดวงของนักสะสมในจงไห่ไม่ธรรมดา ดังนั้นผมจึงรีบมาที่นี่และหวังว่าทุกคนจะช่วยซัทเทบีส์ของเรา"

"หากของสะสมของใครผ่านมาตรฐานการคัดกรองของเราในวันนี้ พวกเราซัทเทบีส์จะยินดีให้บริการประมูลฟรีโดยไม่คิดค่าคอมมิชชั่นแม้แต่นิดเดียว" หลังจากฟังการพูดของเฉินชิวซาน ทุกคนในที่จัดงานก็เต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นทันที

ซัทเทบีส์เป็นบริษัทประมูลที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก

ซึ่งของสะสมที่ประมูลในซัทเทบีส์ก็มักจะมีราคาที่สูงลิ่ว

แล้วนักสะสมคนไหนจะไม่อยากนำของสะสมของตัวเองไปประมูลที่ซัทเทบีส์บ้างล่ะ?

เพียงแต่ว่าเมื่อก่อนนักสะสมไม่ค่อยจะยุ่งเกี่ยวกับซัทเทบีส์สักเท่าไหร่

อย่างแรกเป็นเพราะเกณฑ์ในการเลือกของสะสมของซัทเทบีส์นั้นสูงมาก

อย่างที่สองคือค่าคอมมิชชั่นที่พวกเขาเรียกเก็บนั้นสูงเกินไป

แต่ตอนนี้ผู้จัดการทั่วไป เฉินชิวซาน ได้สัญญาว่าหากของสะสมผ่านเกณฑ์การคัดกรอง ค่าคอมมิชชั่นทั้งหมดจะได้รับการยกเลิก ดังนั้นพวกเขาทุกคนจึงสนใจเข้าร่วมประมูลกับซัทเทบีส์

ผู้คนในงานต่างของสะสมของตัวเองไปเข้าแถวรับการประเมินอย่างกระตือรือร้น

มีผู้ประเมินราคาของซัทเทบีส์หลายคนภายในงาน และพวกเขาก็ประเมินอย่างระมัดระวัง

หัวใจของเย่เฟิงเต้นแรงและขอให้โจวซูเหยารออยู่ที่นี่สักครู่

จากนั้นเขาก็หันหลังกลับและลงไปหยิบภาพวาด "หญิงสาวหมวกสีแดง" ในรถมา

เมื่อเขากลับมาที่งาน การประเมินก็ยังคงดำเนินต่อไป

"คุณถืออะไรอยู่ในมือ?"

โจวซูเหยาอดไม่ได้ที่จะสงสัยเมื่อเห็นเย่เฟิงกลับมาพร้อมกับกล่อง

"เดี๋ยวเธอก็รู้เอง"

เย่เฟิงตั้งใจพูดให้คลุมเครือแล้วเดินไปต่อแถว

ผู้ประเมินของโซธีบี้เป็นมืออาชีพมาก กระบวนการประเมินจึงดำเนินไปอย่างรวดเร็ว

ในไม่ช้าก็มาถึงคิวของเย่เฟิง

เมื่อเขานำภาพวาดออกมา มันก็ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมายที่อยู่รอบ ๆ ในทันที

หญิงสาวหมวกสีแดง?

ภายในงานนี้มีผู้ที่มีสายตาเฉียบคมอยู่มากมาย ดังนั้นพวกเขาจึงรู้ที่มาของภาพวาดที่เย่เฟิงถือโดยธรรมชาติ

แต่แค่ไม่รู้ว่ามันเป็นของจริงหรือของปลอม

"น้องชาย ภาพวาดของนายมันไม่ใช่ของแท้ ดังนั้นอย่าเข้ารับการประเมินให้เสียเวลาเลยดีกว่า"

ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลังของเย่เฟิงแสร้งทำเป็นว่าเข้าใจภาพนี้ดี

"คุณรู้ได้ยังไงว่าภาพนี้ไม่ใช่ของแท้" เย่เฟิงถามกลับ

"จะไปยากอะไร ใคร ๆ ก็รู้ว่าหญิงสาวหมวกแดงเป็นหนึ่งในผลงานชิ้นเอกของปิกัสโซ่ หากเป็นของแท้จริงๆจะเป็นสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้ แล้วของสะสมระดับดังกล่าวจะอยู่ในมือชายหนุ่มอย่างนายได้ยังไงล่ะ?"

ทุกคนรอบ ๆ ฟังการวิเคราะห์ของเขาที่ฟังดูมีเหตุผลและพยักหน้าเห็นด้วย

ต้องรู้ว่างานทุกชิ้นของปิกัสโซ่มีมูลค่าสูงส่งมาก และมูลค่าของมันก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆเมื่อเวลาผ่านไป

ด้วยเหตุนี้ ที่ผ่านมาจึงแทบไม่เคยมีภาพวาดของปิกัสโซ่ปรากฏในงานประมูลเลย

เย่เฟิงไม่ได้สนใจฝูงชนและส่งมอบภาพวาดให้กับผู้ประเมินราคาของซัทเทบีส์

ผู้ประเมินเช็คภาพวาดของเขาอย่างระมัดระวัง

แต่แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้คาดหวังมากเกินไป

อย่างไรก็ตาม เมื่อผู้ประเมินมองดูภาพวาดดีๆ สายตาของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

"นี่มัน……"