ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น

เมื่อเย่เฟิงเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกมา ทีมงานทั้งหมดก็ออกไปแล้ว

แต่โดยรอบยังมีอุปกรณ์สำหรับถ่ายทำวางอยู่เหมือนเดิม

เขาเดินไปที่บ่อน้ำร้อนและทดสอบอุณหภูมิของน้ำ

อุณหภูมิร้อนเล็กน้อย

ในขณะที่เขาพยายามค่อยๆ ก้าวลงบ่ออย่างกล้าๆ กลัวๆ

เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางด้านหลัง

เมื่อหันไปดู

เขาก็เห็นเซี่ยชิวที่สวมชุดคลุมอาบน้ำสีขาวเดินตรงมา

มีเชือกที่ผูกเป็นโบว์อยู่ตรงกลางเสื้อคลุมอาบน้ำซึ่งรัดเอวของเธอเอาไว้แน่น

ใต้ชายชุดคลุมอาบน้ำเผยให้เห็นขาสองข้างที่ขาวและเรียวยาว ซึ่งมันน่าดึงดูดใจอย่างมาก

เย่เฟิงอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะตั้งสติได้

เขาก้าวเดินต่อไป

แต่ทันใดนั้นเอง ขาข้างที่ก้าวออกไปก็ลื่นกับอะไรบางอย่าง

"ตู้ม!"

เย่เฟิงตกลงไปในบ่อน้ำพุร้อนและก่อให้เกิดน้ำกระเซ็นขนาดใหญ่

เซี่ยชิวยังคงประหม่าเล็กน้อยในตอนแรก แต่เมื่อเธอเห็นความซุ่มซ่ามของเขา เธอก็หัวเราะออกมาทันที

เย่เฟิงกระเสือกกระสนในน้ำครู่หนึ่งก่อนที่จะหยุดนิ่ง

เมื่อเขาเห็นเซี่ยชิวยิ้มอย่างน่ารักที่ริมสระน้ำ เขาก็รู้สึกเขินอายอย่างบอกไม่ถูก

จากนั้นเขาก็จับข้อเท้าอันบอบบางของเธอแล้วดึงเบาๆ

"กรี๊ด!"

เซี่ยชิวกรีดร้องและตกลงไปในบ่อน้ำร้อน

ขณะเดียวกัน เย่เฟิงก็กลัวว่าจะเธอจะสำลักน้ำ ดังนั้นเขาจึงรีบช่วยเธอขึ้นมาทันที

"เย่เฟิง ไอ้คนบ้า!"

เซี่ยชิวตกใจมากกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนใบหน้าของเธอซีดขาว และเธอก็ต่อยไปที่ไหล่ของเขาเต็มแรง

เมื่อผู้จัดการหวังเห็นฉากนี้ เธอก็ยิ้มอย่างชั่วร้ายและถอยออกไปอย่างเงียบ ๆ

ในเวลานี้ เย่เฟิงกำลังจ้องมองไปที่เซี่ยชิวอย่างว่างเปล่าและไม่รู้จะทำตัวอย่างไร

เพราะเสื้อคลุมอาบน้ำบนร่างกายของเธอเปียกโชกไปหมดและแนบชิดไปกับร่างกายของเธอ

รูปร่างที่ดูสมบูรณ์อยู่แล้วในตอนนี้ดูโดดเด่นมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

การหายใจของเขาเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ซึ่งเซี่ยชิวก็สังเกตเห็นการจ้องมองที่ดูน่ากลัวของเย่เฟิงและตื่นตระหนกในทันที

เธอรีบหันกลับไปเพื่อหวังจะขอความช่วยเหลือจากผู้จัดการหวัง

แต่เธอไม่พบร่องรอยของผู้จัดการหวังเลย

แม้ว่าเธอจะซื่อบื้อมากก็ตาม แต่ตอนนี้เธอเข้าใจทุกอย่างแล้ว

เห็นได้อย่างชัดเจนว่าผู้จัดการหวังต้องการให้เธอมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเย่เฟิงเลยจงใจให้เธออยู่ด้วยกันกับเขาแบบสองต่อสอง

หลังจากคิดเรื่องนี้ ดวงตาของเธอก็ค่อยๆหลี่เล็กลง

สายตาของเธอที่มองไปยังเย่เฟิงนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"คุณไม่เป็นไรใช่หรือเปล่า?" เย่เฟิงริเริ่มที่จะขอโทษและในขณะเดียวกันก็ก้าวไปข้างหน้า

"อย่า...เข้ามาใกล้นะ" เซี่ยชิวรีบถอยหลังหนึ่งก้าว

"คุณจะกลัวอะไร ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกนะ" เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของเธอ เย่เฟิงก็รู้สึกตลกทันที

"ฉัน... อ๊า~..." เซี่ยชิวกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ ๆ เธอก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและกำลังจะล้มลง

ด้วยสายตาที่เฉียบคมและมือที่ฉับไว เย่เฟิงจึงประคองเธอไว้ได้ทัน "คุณเป็นอะไรอย่างนั้นหรอ?"

การแสดงออกที่เจ็บปวดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซี่ยชิว "เหมือนว่า... ฉันจะเป็นตะคริวที่ขาน่ะ"

เมื่อเย่เฟิงได้ยินดังนั้น เขาก็อุ้มเธอขึ้นทันที

"อ๊า... เดี๋ยวก่อนสิ คุณกำลังจะทำอะไร?"

เสียงของเซี่ยชิวสั่นเล็กน้อย

เย่เฟิงไม่ได้ตอบและพาเธอไปยังพื้นที่เปิดโล่งของริมสระน้ำ

"เป็นตะคริวที่เท้าข้างไหนหรอ" น้ำเสียงของเขาค่อนข้างจริงจัง

"ข้างนี้" เซี่ยชิวรีบชี้ไปที่เท้าขวาของเธอ

เย่เฟิงไม่ได้พูดอะไรอีก เขารีบจับเท้าของเธอแล้วถูเบาๆ

"อา…"

เซี่ยชิวส่งเสียงเบาๆ และใบหน้าสวย ๆ ของเธอก็แดงระเรื่อราวกับมะเขือเทศสุก

เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกลวกด้วยน้ำร้อนในบ่อหรือเพราะอย่างอื่น

ตั้งแต่เธอโตมา เธอยังไม่เคยสัมผัสใกล้ชิดกับเพศตรงข้ามมาก่อนเลย

สมัยเรียนมัธยม พ่อและแม่เข้มงวดกับเธอมากราวกับว่าเป็นสมบัติ

ตอนที่เรียนมหาวิทยาลัย เธอได้รับโอกาสจากบริษัทบันเทิงแห่งหนึ่งและเริ่มเข้าสู่แวดวงบันเทิง

ซึ่งผู้จัดการก็เข้มงวดกับเธอมากไม่ต่างกัน

ยกเว้นเรื่องงาน เธอไม่ได้รับอนุญาตให้ติดต่อกับผู้ชายเป็นการส่วนตัว

นอกจากเพื่อนร่วมงานของเธอ เย่เฟิงอาจกล่าวได้เลยว่าเป็นผู้ชายที่เธอมีการติดต่อด้วยมากที่สุด

หลังจากที่ได้เจอกันสองสามครั้ง เสน่ห์ที่เปล่งออกมาจากตัวเขาก็ค่อย ๆ ทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ

ตาของเธอเริ่มพร่ามัว

เย่เฟิงนวดเธอไปสักพักแล้วเงยหน้าขึ้น "ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นแล้วหรือยัง"

เซี่ยชิวมองไปทางอื่นทันที "เอ่อ... ดูเหมือนจะไม่เป็นไรแล้วล่ะ"

เย่เฟิงไม่ได้คิดมากและลุกขึ้นยืนช้า ๆ "ดูท่าคงแช่น้ำต่อไปไม่ได้แล้ว ดังนั้นเรากลับกันเถอะนะ"

เซี่ยชิวรีบพยักหน้า "อื้ม ฉันขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน"

เมื่อพูดจบ เธอก็รีบเดินหนีไปทันที

ด้านหลังที่ตื่นตระหนกของเธอทำให้เย่เฟิงอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นมาเกาหัว

เธอเป็นอะไรกันนะ?

จิตใจของหญิงสาวช่างคาดเดายากจริง ๆ

…

หลังจากทั้งสองคนเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว พวกเขาก็เดินออกจากเถียนชื่อไปพร้อมกัน

ผู้จัดการหวังที่รออยู่ข้างนอกรีบทักทายทันที "ทำไมออกมาเร็วจังล่ะ?"

เซื่ยชิวตอบกลับอย่างโกรธเคือง "เดี๋ยวกลับไปถึงห้องเมื่อไหร่เราคงต้องมาคุยกันหน่อยนะ พี่หวัง"

คำพูดนี้ของเซี่ยชิวทำให้ผู้จัดการหวังสั่นกลัวและไม่กล้าพูดอะไรอีกเลย

เซี่ยชิวสงบลงแล้วหันไปมองเย่เฟิง "คุณจะมางานเปิดพิธีหนังของฉันหรือเปล่า"

เย่เฟิงเกาหัวของเขา "ผมไม่ใช่สมาชิกของทีมงาน เกรงว่าคงไม่เหมาะที่จะไปเท่าไหร่?"

เซี่ยชิวน้อยใจ "ทำไมล่ะ นี่เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของฉัน มันสำคัญกับฉันมากเลยนะ"

หลังจากได้ยินคำพูดนี้ เย่เฟิงก็รู้สึกเห็นด้วยอยู่ลึกๆ ในใจ

แต่ท้ายที่สุดแล้วนั่นก็ไม่ใช่ธุระของเขา "มันสำคัญมากสำหรับคุณ แล้วผมเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ ผมเป็นคนสำคัญของคุณอย่างนั้นหรอ"

เซี่ยชิวไม่รู้จะตอบอะไรกลับไป

เมื่อเห็นความลำบากใจของเธอ เย่เฟิงก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างมีชัย "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นผมขอตัวไปก่อนนะ"

เซี่ยชิวกระวนกระวายใจเล็กน้อย "คุณจะไม่มาจริงๆใช่มั้ย"

"ขอผมดูก่อนแล้วกันว่าผมมีเวลาว่างหรือเปล่า"

เย่เฟิงพูดพร้อมกับเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เซี่ยชิวจ้องไปที่ด้านหลังของเขาด้วยอารมณ์นับไม่ถ้วน

ทั้งโกรธ เขินอาย และ... สับสน

ในเวลานี้ ผู้จัดการหวังที่อยู่ข้างๆก็รวบรวมความกล้าและพูดขึ้นมา "เขากลับไปแล้ว เราเองก็ควร…"

เซี่ยชิวหันกลับมามองเธอด้วยความโกรธทันที

"หมายความว่ายังไง วันนี้พี่จะพาฉันไปหาใครอีกล่ะ"

"ฉันทำเพื่อประโยชน์ของเธอนะ หายากที่จะเห็นชายหนุ่มร่ำรวยขนาดนี้ หากคุณไม่รีบดำเนินการ คนอื่นอาจจะแย่งเขาไปก็ได้นะ"

"แค่เพราะเย่เฟิงมีเงินแล้วฉันจะต้องคบกับเขาอย่างนั้นหรอ พี่เห็นฉันเป็นผู้หญิงแบบนั้นหรือไง?"

"เธอไม่เป็น แต่ฉันเป็น"

"ถ้าอย่างนั้นทำไมพี่ไม่ไปแช่น้ำพร้อมกับเขาเองล่ะ"

"ฉันก็อยากทำนะ แต่เหมือนว่าเขาจะไม่ได้ให้ความสนใจฉันเลย"

"แล้วเขาดูเหมือนว่าจะสนใจฉันหรือไง"

"ยัยซื่อบื้อ ถ้าระดับเธอเปิดฉากจู่โจมละก็ ไม่มีผู้ชายที่ไหนสามารถทนอยู่เฉยๆได้หรอก เสียดายความสวยงามจริงๆ"

"หนอย...ฉันจะกัดพี่ให้ตายเลย!"

"อย่านะ…"