ช่างน่าขายหน้า!

หัวเหวินหมิงดุพนักงานอยู่หลายนาทีก่อนที่จะวางสายไป

เมื่อได้รับรู้ความจริง พนักงานที่ชื่อจ้าวเสี่ยวหมิงรู้สึกเสียใจอย่างมาก

เขายื่นโทรศัพท์คืนให้เย่เฟิงด้วยมือทั้งสองข้างและพูดออกมาทั้งน้ำตา

"ผม... ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณเป็นประธานคนใหม่ของที่นี่ ถ้าผมรู้ละก็ ผมคงไม่ทำเรื่องเสียมารยาทกับคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า..."

ทีมงานทั้งหมดก็ตกตะลึงทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนี้

โดยเฉพาะเซี่ยชิวและผู้จัดการหวัง

พวกเธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเย่เฟิงเป็นประธานคนใหม่ของรีสอร์ทบ่อน้ำพุร้อนจงไห่

ข่าวนี้น่ากลัวเกินไป

ต้องรู้ว่ารีสอร์ทน้ำพุร้อนจงไห่มีมูลค่าอย่างน้อยไม่ต่ำกว่าสองสามร้อยล้านหยวน

และการจะได้สถานที่แห่งนี้มาเขาจะต้องมีทรัพย์สินหลายพันล้านหยวนเป็นอย่างต่ำ

ทั้งๆที่อายุยัน้อย แต่เขากับมีทรัพย์สินเป็นพันล้านหยวน

มันน่ากลัวเกินไป

ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง

เซี่ยชิวนั้นค่อนข้างสงบนิ่ง

สำหรับเธอ มันไม่สำคัญเลยว่าเย่เฟิงจะเป็นมหาเศรษฐีหรือคนยากไร้

เธอมีแค่ความรู้สึกแปลกใจกับเรื่องนี้นิดหน่อยเท่านั้น

แต่ความคิดของผู้จัดการหวังแตกต่างไปจากเซี่ยชิวมาก

สำหรับเธอ ยิ่งเย่เฟิงร่ำรวยมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งมุ่งมั่นที่จะทำให้เซี่ยชิวและเย่เฟิงสนิทกันก็มากขึ้นกว่าเดิม

ในแวดวงบันเทิง การมีผู้สนับสนุนและไม่มีผู้สนับสนุนนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ดูจากเรื่องบทหนังของเธอเป็นตัวอย่างได้เเลย

นอกจากนี้ เย่เฟิงยังเป็นหนุ่มหล่อรวยที่มีนิสัยดีมากด้วย

ดีกว่าต้องปล่อยเซี่ยชิวให้กับพวกลูกเศรษฐีนิสัยต่ำตมหรือว่าดาราชายบ้าผู้หญิงเป็นไหนๆ?

อย่างไรก็ตาม เซี่ยชิวไม่รู้เลยว่าผู้จัดการของเธอกำลังวางแผนที่จะล่อลวงเธอให้อยู่กับเย่เฟิง

หลังจากพูดคุยกับเย่เฟิงได้สักพัก ทีมงานก็ได้จัดฉากเสร็จเรียบร้อย ดังนั้นพวกเขาจึงลุกขึ้นและเริ่มถ่ายทำ

"ทีมไฟพร้อมแล้ว"

"ทีมบันทึกเสียงพร้อมแล้ว"

"ทีมงานทุกคนพร้อมแล้ว"

"สาม สอง หนึ่ง แอ็กชั่น!"

ตามคำสั่งของผู้กำกับ ทีมงานทั้งหมดจึงเริ่มปฏิบัติการอย่างตั้งใจ

เย่เฟิงนั่งอยู่ในพื้นที่พักผ่อนและดื่มเครื่องดื่มพร้อมกับดูพวกเขาถ่ายทำอย่างสนุกสนาน

กว่าจะรู้ตัวอีกที ฉากแรกก็ถ่ายทำเสร็จไปแล้ว

เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืด

ผู้กำกับก็ดูเวลาแล้วประกาศว่าจะเริ่มถ่ายที่นี่ต่อในวันพรุ่งนี้

เซี่ยชิวเดินกลับมาด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า "คุณคิดยังไงบ้านกับการแสดงของฉัน"

ดวงตาที่กลมโตของเธอมองไปที่เย่เฟิงอย่างคาดหวัง

เธอในตอนนี้เหมือนเด็กประถมที่รอคำชมจากอาจารย์

เย่เฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ผมคิดว่าคุณเหมาะกับการร้องเพลงมากกว่านะ"

เมื่อเซี่ยชิวได้ยินคำพูดนั้น เธอก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย "คุณช่วยให้กำลังใจฉันหน่อยไม่ได้หรือไง"

เย่เฟิงเผยรอยยิ้มออกมาทันทีเมื่อเห็นความโกรธของเธอ "ผมล้อเล่น คุณแสดงได้ดีมาก ในอนาคตจะต้องเป็นดาราแนวหน้าของประเทศจีนได้แน่นอน"

เซี่ยชิวยังคงไม่พอใจ "ไม่มีความจริงใจเอาซะเลย"

เย่เฟิงตอบทันที "คุณหญิงครับ ผมไม่ชมก็ผิด ชมก็ผิด แล้วอย่างนี้ผมต้องตอบยังไงดี"

เซี่ยชิวพูดโต้กลับ "ถ้าฉันถามคุณ คุณควรจะต้องชมฉันในทันที และคุณก็ควรจะแสดงออกด้วยท่าทางตื่นเต้น แววตาของคุณควรจะจริงใจ และน้ำเสียงของคุณควรจะหนักแน่น..."

เย่เฟิงฟังคำพูดของเธอราวกับฟังคัมภีร์พระสวดซึ่งทำให้เขารู้สึกหดหู่ใจ

ผู้หญิงนี่ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยากจริงๆ!

เซี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม "ล้อเล่น วันนี้คุณช่วยพวกเราได้มากเลย ฉันอยากจะเลี้ยงอาหารมื้อค่ำเป็นการตอบแทน คุณว่างหรือเปล่า?"

เย่เฟิงส่ายหัว "เอาไว้คราวหน้าได้มั้ยครับ พอดีผมอยากจะอยู่แช่น้ำร้อนที่นี่สักพักน่ะ"

ทีมงานที่ผ่านไปเกือบจะล้มลงเมื่อได้ยินคำตอบของเย่เฟิง

ผู้ชายคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่?

ท้ายที่สุดแล้ว เซี่ยชิวก็เป็นถึงดาราที่มีชื่อเสียงโด่งดัง เธอริเริ่มที่จะเชิญเขาไปทานอาหารเย็นเป็นการส่วนตัว แต่เขากับอยากจะแช่น้ำร้อนมากกว่าอย่างนั้นหรอ?

ช่างเป็นความอัปยศของมนุษย์จริงๆ!

เซี่ยชิวไม่โกรธที่เขาปฏิเสธ "แต่ฉันไม่ชอบเป็นหนี้บุญคุณคนอื่น บอกฉันหน่อยได้หรือเปล่าว่าคุณต้องการให้ฉันตอบแทนยังไง"

เมื่อเห็นว่าเธอยังดื้อรั้น เย่เฟิงจึงพูดติดตลกว่า "ถ้างั้นคุณก็อยู่แช่น้ำร้อนกับผมสิ"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สายตาของทีมงานทั้งหมดที่จ้องมองเย่เฟิงก็เปลี่ยนเป็นดูถูกทันที

ให้ผู้หญิงอยู่แช่น้ำร้อนกับตัวเองเนี่ยนะ?

มันจะจบที่แช่น้ำร้อนจริงๆอย่างนั้นหรอ?

ชายคนนี้ชั่วร้ายมาก!

เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเซี่ยชิวกำลังจินตนาการถึงอะไรบางอย่าง ใบหน้าสวย ๆ ของเธอ ณ เวลานี้แดงไปจนถึงหู

"ทำไมฉันจะต้องแช่น้ำร้อนกับคุณด้วย?"

เธอจ้องมองเขาด้วยความโกรธ

ทันใดนั้น ผู้จัดการหวังก็พูดแทรกขึ้นมา"วันนี้เซี่ยชิวถ่ายทำมาทั้งวัน เธอน่าจะเหนื่อยมากเลยไม่ใช่หรอ ทำไมเธอไม่ใช้เวลาอยู่กับคุณเย่ในบ่อน้ำร้อนสักหน่อยล่ะ"

เมื่อเซี่ยชิวได้ยินคำพูดของผู้จัดการ ปากเล็กๆ ของเขาก็อ้ากว้างทันที

ผู้จัดการหวังมักจะปกป้องเธอตลอดเวลา และหากไม่มีความจำเป็น เธอก็แทบจะห้ามไม่ให้เซี่ยชิวยุ่งกับผู้ชายเลยด้วยซ้ำ

แต่วันนี้ผู้จัดการหวังกับคิดริเริ่มที่จะปล่อยให้เธอแช่น้ำพุร้อนกับผู้ชายอย่างงั้นหรอ?

แม้ว่าเซี่ยชิวจะยังเขินอายอยู่เล็กน้อย แต่เมื่อเย่เฟิงและผู้จัดการหวังต่างพูดเช่นนี้ เธอจึงไม่กล้าที่จะปฏิเสธ

เซี่ยชิวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากก้มหน้าและตกลง "ถ้างั้น... ฉันขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ"

สิ้นสุดคำพูด เธอก็วิ่งหนีไปที่ห้องเปลี่ยนชุดทันที

ตอนนี้เป็นเย่เฟิงที่สับสน

เขาแค่ล้อเล่น แต่กลับกลายเป็นว่าเธอเห็นด้วยซะงั้น

ตอนนี้เขาควรทำอะไรดี?

จะอยู่แช่น้ำร้อนกับผู้หญิงสองต่อสองอย่างนั้นหรอ?

นี่...แบบนี้มันดีแล้วใช่ไหม?

…

"พี่หวัง ปกติพี่มักจะห้ามไม่ให้ฉันยุ่งเกี่ยวกับเพศตรงข้ามมากเกินไปไม่ใช่หรอ? แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น"

เซี่ยชิวเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดและมองไปที่ผู้จัดการหวังอย่างงงงวย

"เซี่ยชิว เธอจะซื่อบื้อก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยสิ สถานการณ์ในตอนนั้นกับตอนนี้มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ" ผู้จัดการหวังใส่อารมณ์

"ฉันไม่เข้าใจ" เซี่ยชิวส่ายหัวอย่างไร้เดียงสา

ผู้จัดการหวังพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง "คุณเย่ช่วยเรามากขนาดนี้แล้ว เธอไม่คิดจะขอบคุณเขาหน่อยหรอ"

เซี่ยชิวพยักหน้า "แน่นอน นั่นคือเหตุผลที่ฉันชวนเขาไปทานอาหารเย็น แต่เขาตอบปฏิเสธฉันกลับมา"

ผู้จัดการหวังพยักหน้าขึ้นลง "เธอนี่มันซื่อบื้อเกินจะเยียวยาแล้วจริงๆ ที่คุณเย่อยู่ที่นี่ก็เพื่อช่วยตัวเธอเองนั่นแหละ เพราะถ้าเธอออกไปกินข้าวกับเขาข้างนอก เธอจะต้องถูกพวกปาปารัซซี่ถ่ายรูปอย่างแน่นอน ซึ่งมันก็จะส่งผลเสียต่อตัวเธออย่างมาก"

เมื่อเซี่ยชิวได้ยินเช่นนี้ เธอก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล "แต่... มันน่าอายเกินไปสำหรับฉันที่จะไปแช่บ่อน้ำร้อนกับเขาที่เป็นผู้ชาย ที่สำคัญคือพวกเราเพิ่งจะรู้จักกันเมื่อไม่นานนี้เอง"

ผู้จัดการหวังรีบปลอบโยน "อย่ากังวลไปเลย ฉันจะตามเข้าไปอยู่กับเธอทีหลัง รีบเปลี่ยนชุดเร็วเข้า อย่าให้คุณเย่ต้องรอนาน"

เซี่ยชิวรู้สึกถึงความผิดปกติอย่างชัดเจน แต่เธอไม่สามารถบอกได้ว่ามันคืออะไร

หลังจากพูดคุยอีกสองสามคำ เธอก็เลิกต่อต้าน และเปลี่ยนเสื้อผ้าในที่สุด