ตั้งใจทดสอบ

"คุณเป็นประธานคนใหม่ของรีสอร์ทบ่อน้ำพุร้อนจงไห่งั้นหรือคะ?" เฉินซวนยังคงไม่เชื่อ

"ทำไมล่ะ ผมดูไม่เหมือนประธานขนาดนั้นเลยหรอ?" เย่เฟิงตั้งสติได้และถามติดตลกกลับไป

"เปล่า ฉันแค่รู้สึกแปลกใจเฉยๆ ว่าคุณซื้อกิจการไปกี่บริษัทกันแน่" เฉินซวนพูดด้วยความสงสัย

ผู้ชายคนนี้เพิ่งซื้อหุ้น 30% ในอสังหาริมทรัพย์หลิงหยุนของเธอไป และคนที่ซื้อรีสอร์ทบ่อน้ำพุร้อนจงไห่ก็กลายเป็นเขา...

นี่เป็นเพียงสิ่งที่เธอรู้ในตอนนี้เท่านั้น

และน่าจะมีเรื่องอีกมากมายที่เธอยังไม่รู้เกี่ยวกับชายคนนี้

เย่เฟิงยักไหล่ "อันที่จริงผมก็ไม่ได้มีบริษัทเยอะนักหรอกครับ ดังนั้นที่เรามาเจอกันในโอกาสแบบนี้น่าจะเป็นเพราะโชคชะตาลิขิตไว้แน่นอน"

แม้คำพูดของเขาจะดูไร้สาระมาก แต่เฉินซวนก็อดไม่ได้ที่จะใจเต้นแรง

ขณะที่เฉินซวนกำลังเขินอยู่ เธอก็รีบเหลือบมองไปทางจางหยูถิงที่อยู่ข้างๆ

เฉินซวนกลัวว่าภาพลักษณ์ของเธอที่มีต่อลูกน้องจะหายไป

แน่นอนว่าฉากนี้ได้ตกอยู่ในสายตาของจางหยูถิง แต่เธอเข้าใจผิดไปไกลเลย

เธอคิดว่าเฉินซวนกำลังจะสื่อว่าเธอนั้นเกะกะขวางทาง ดังนั้นเธอจึงขยิบตาให้เฉินซวนและลุกขึ้นยืน

"ประธษนเฉิน ฉันขอตัวไปรออยู่ข้างนอกนะคะ" หลังจากพูดจบ เธอก็หมุนตัวและเดินออกจากสำนักงานไปทันที

"นี่ เดี๋ยว..." เฉินซวนอยากจะหยุดเธอไว้ แต่มันก็สายเกินไปแล้ว

ในสำนักงานเหลือเพียงเธอและเย่เฟิงเพียงสองคนเท่านั้น

ตอนนี้เธอตื่นตระหนกอย่างสมบูรณ์

และเมื่อเธอนึกถึงฉากน่าอายที่เกิดขึ้นตอนอยู่ในห้องเดียวกันกับเย่เฟิงในครั้งก่อนก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกหนักขึ้นไปอีก

ณ เวลานี้ใบหน้าของเฉินซวนรู้สึกร้อนผ่าวจนกลายเป็นสีแดง

แต่เย่เฟิงที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอยังคงปกติเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น "คุณจะยืนขึ้นทำไมล่ะครับ นั่งลงสิ "

เฉินซวนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกัดฟันและนั่งลงตามที่เย่เฟิงบอก

เย่เฟิงชงชาให้เธอและเตือนอย่างกรุณาว่า "คราวนี้อย่าทำหกใส่ตัวเองอีกล่ะ"

มือของเฉินซวนสั่นทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนี้ และเธอก็เกือบจะทำชาหกอีกครั้ง

เย่เฟิงไม่แกล้งเธออีกต่อไป "เรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า บอกจุดประสงค์ของคุณในการมาที่นี่ได้เลย"

เฉินซวนรีบสะสางความรู้สึกอื่นๆ หยิบเอกสารปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสาร แล้วยื่นให้เย่เฟิง

"ฉันวางแผนที่จะให้อสังหาริมทรัพย์หลิงหยุนและรีสอร์ทบ่อน้ำพุร้อนจงไห่ร่วมมือกันสร้างคอมเพล็กซ์เชิงนิเวศ-เชิงพาณิชย์ที่ผสมผสานระหว่างการบริโภค การพักผ่อน ความบันเทิง และการใช้ชีวิตเข้าไว้ด้วยกัน เพื่อให้ลูกค้าได้เพลิดเพลินกับสภาพแวดล้อมจากการบริการที่สุดยอด..."

แผนของเฉินซวนมีรายละเอียดชัดเจนมาก

และเมื่อเธอต้องเผชิญหน้ากับคำถามของเย่เฟิง เธอก็สามารถตอบกลับมาได้อย่างไร้ที่ติ

เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเธอนั้นทำการบ้านในเรื่องนี้มาพอสมควร

หลังจากที่เย่เฟิงได้รู้เรื่องทุกอย่าง เขาก็เคาะนิ้วบนโต๊ะโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เฉินซวนมองเขาอย่างประหม่า เธอไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่

ผ่านไปครู๋หนึ่ง เขาก็ยังไม่ตอบกลับมา

เมื่อเห็นเช่นนี้ เธอก็กำลังจะอธิบายต่ออีกสองสามข้อเพื่อหวังจะเพิ่มโอกาสให้การเจรจาร่วมมือประสบความสำเร็จ

แต่ทันใดนั้นเย่เฟิงก็พูดตัดหน้าขึ้นมา "คุณเฉินซวนนำสัญญามาด้วยหรือเปล่าครับ"

เฉินซวนตกตะลึงทันที

เดิมทีเธอคิดว่าจะต้องเผชิญกับโครงการเชิงพาณิชย์ขนาดใหญ่

แม้ว่าอีกฝ่ายจะสนใจในโครงการ แต่ตามหลักแล้วก็ต้องใช้เวลาในการคิดนานพอสมควร

เธอไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าอีกฝ่ายจะถามหาสัญญาหลังจากที่ฟังคำอธิบายของเธอจบลง?

นี่มันไม่ผิดปกติเกินไปหรอ?

เย่เฟิงเห็นว่าเธอเงียบเป็นเวลานานจึงพูดขึ้นอีกครั้ง "ผมขอถามอีกรอบนะครับ คุณได้เอาสัญญามาด้วยหรือเปล่า ถ้าคุณมีสัญญามา เราจะได้เซ็นสัญญากันตอนนี้เลย"

ประโยคนี้ทำให้เฉินซวนได้สติกลับคืน เธอรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "ฉันเอาสัญญามาค่ะ"

ขณะที่เธอพูดอยู่ เธอก็รีบหยิบสัญญาปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสาร

เย่เฟิงเปิดสัญญาดูอย่างละเอียด

เมื่อไม่พบเห็นสิ่งผิดปกติ เขาก็หยิบปากกาออกมาจากที่วางปากกาบนโต๊ะและเซ็นชื่อของเขาทันที

จากนั้นเขาก็ยื่นสัญญาและปากกาให้เฉินซวน "เชิญเซ็นได้เลยครับ"

เฉินซวนจับปากกาและเซ็นสัญญาด้วยความงุนงง

ก่อนหน้านี้เธอคิดมาตลอดว่าจะต้องทำยังไงให้เขาเข้าร่วมโครงการของเธอ

แต่มันกลับกลายเป็นว่าเขาตกลงเซ็นสัญญาในพริบตา

ทำไมเขาถึงตัดสินใจง่ายจัง?

เธอเงยหน้าขึ้นและจ้องไปที่เย่เฟิงอย่างว่างเปล่า "คุณเย่ ฉันขอถามได้หรือเปล่า ทำไมคุณถึง..."

"ทำไมคุณถึงตกลงเซ็นสัญญากับฉันง่ายจังล่ะ"

เย่เฟิงเซ็นสัญญาเสร็จแล้วก็ยิ้มอย่างมั่นใจ "ทำไมน่ะหรอ ก็เพราะรีสอร์ทบ่อน้ำพุร้อนจงไห่และคุณ...เป็นของผมยังไงครับ"

"ฉึก!"

คำพูดประโยคนี้ทำให้หัวสมองของเฉินซวนถึงกับขาวโพลน และปากกาที่ถืออยู่ก็หลุดออกจากมือของเธอ

ปลายปากกาแทงขาของเธอก่อนจะตกลงพื้น

และหมึกสีดำก็เปื้อนถุงน่องสีเนื้อของเธอเป็นวงกว้าง

"อ๊า…"

เฉินซวนร้องด้วยความเจ็บปวด

จากนั้นเธอก็รีบดึงกระดาษทิชชู่สองสามแผ่นตรงโต๊ะมาเช็ดถุงน่องที่เปื้อนหมึกสีดำด้วยความตื่นตระหนก

และเพราะตื่นตระหนก เธอก็เลยใช้กำลังมากเกินไปโดยไม่รู้ตัว

หลังจากเช็ดไปได้ไม่กี่ครั้ง เสียง "แคว่ก" ก็ดังขึ้นมาพร้อมกับปรากฏรอยขาดขนาดใหญ่บนถุงน่อง

ผิวที่ขาวเนียนราวกับหิมะถูกเปิดเผย

ตอนนี้เธอตกใจมากและไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อดี

เย่เฟิงเองก็รู้สึกตกใจเช่นกัน

สิ่งที่เขาหมายถึงก็คือทั้งรีสอร์ทบ่อน้ำพุร้อนจงไห่และอสังหาริมทรัพย์หลิงหยุนของเธอเป็นของเขา แล้วทำไมเธอถึงต้องตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะ?

เขาพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อถอนสายตาออกมาจากขาที่ขาวเนียน ไอสองครั้ง และชี้ไปที่ห้องน้ำในสำนักงาน "ตรงนั้นเป็นห้องน้ำพิเศษในสำนักงานของผม คุณเข้าไปใช้ได้เลยครับ"

"ขอโทษด้วยนะคะ และก็ขอบคุณมากเลยค่ะ" ในที่สุดเฉินซวนก็รู้สึกตัว เธอรีบขอโทษและขอบคุณก่อนจะเอามือมาปิดถุงน่องที่ขาดแล้วรีบวิ่งไปซ่อนตัวในห้องน้ำ

ยังไม่ทันที่ประตูห้องน้ำจะปิดสนิท เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

จากนั้นเธอก็ยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเองเหมือนกับว่าอยากจะร้องไห้

ทำไมต้องเกิดเรื่องน่าอายขึ้นทุกครั้งที่ได้พบเจอกับเขาด้วย?

ผู้ชายคนนี้เป็นตัวซวยใช่ไหม?

หลังจากคร่ำครวญและถอนหายใจสักพัก เฉินซวนก็มองลงไปยังถุงน่องที่มีรูอีกครั้ง

ซึ่งเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามันใส่ไม่ได้แล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องถอดมันออก

…

ในขณะนี้ จางหยูถิงซึ่งอยู่นอกประตูสำนักงานก็มีใบหน้าแดงเช่นกัน

เธอได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของเฉินซวนและเสียงของบางอย่างฉีกขาดในสำนักงานอย่างชัดเจน

เป็นไปได้ไหมว่าสองคนนั้นกำลังทำอะไรร่วมกันอีกแล้ว?

สิ่งนี้ทำให้เธอพูดไม่ออก

ทำไมต้องในออฟฟิศทุกครั้งด้วยล่ะ?

มันช่วยเพิ่มความตื่นเต้นอย่างงั้นหรอ?

ในเวลาเดียวกัน เย่เฟิงก็กำลังคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

โดยเฉพาะตอนที่ถุงน่องของเฉินซวนขาด ฉากนั้นทำให้เขาแทบกลายเป็นบ้า

แต่โชคดีที่ช่วงนี้เขาจัดการอารมณ์เก่ง สถานการณ์จึงไม่ได้ยุ่งเหยิงไปมากกว่าเดิม

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าตอนนี้เขาจะยังสงบอยู่ แต่เย่เฟิงก็อดไม่ได้ที่จะมีคำถามในใจ

ทำไมถึงมีอุบัติเหตุที่นำพาไปสู่ความล่อแหลมเกิดขึ้นอย่างกะทันหันกับเฉินซวนตลอดเละล่ะ?

ผู้หญิงคนนี้คงไม่ได้กำลังจงใจทดสอบตัวเขาอยู่ใช่ไหม?