คนปลูกต้นไม้ที่หล่อที่สุด

ดอกไม้ของต้นกาแฟนั้นเด่นชัดมาก

ไม่นานมันก็ได้รับความสนใจจากทุกคนในห้องถ่ายทอดสด

[เสี่ยวเย่: ช่างเป็นดอกไม้ที่ใหญ่มาก! 】

[วูซู่เว่ย: ช่างเป็นดอกไม้ที่สวยงามอะไรแบบนี้! 】

[ซีหยาง: นี่ไม่ใช่ต้นฤดูใบไม้ผลิไม่ใช่หรอกหรอ? หายากจริงๆที่จะมีดอกไม้บานได้ขนาดนี้! 】

[00887755: เฮ้! เห็นตรงนั้นรึเปล่า? ดูเหมือนว่ามีคนกำลังปลูกดอกไม้และย้ายต้นไม้เหล่านั้นอยู่ด้วย! 】

[ตันอู๋ซิน: ก่อนอื่น ฉันขอบอกก่อนนะว่านี่ไม่ใช่ต้นดอกไม้ แต่เป็นต้นกาแฟ หายากมากที่จะปลูกต้นกาแฟดีๆแบบนี้ เมล็ดกาแฟจะต้องมีรสชาติดีแน่ๆในอนาคต อีกอย่าง ขอบอกเลยว่าการกระทำของคนที่กำลังปลูกอยู่ดูลื่นไหลจริงๆ! 】

[หวู่หยิง: ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าเขาไม่ได้กำลังย้ายต้นกาแฟอยู่เลย มันเหมือนกับว่าเขากำลังเต้นอยู่ในทะเลดอกไม้ มันช่าง... มีเสน่ห์จริงๆ! 】

[ฉานซู: ฉันบอกได้เลยว่าท่าทางตอนปลูกต้นไม้ของเขามีเสน่ห์มาก แม้ว่าฉันจะเห็นได้แค่แผ่นหลังของเขากับทะเลดอกไม้ แต่ก็บอกได้เลยว่าเขาดูดีจริงๆ! 】

...

ผู้ชมต่างพากันส่งข้อความ และแบ่งปันความคิดกันในไลฟ์สด แถมยังเริ่มแชร์ไปยังกลุ่มวีแชทของเพื่อนอีกด้วย... ก่อนจะใส่หัวข้อเรื่อวว่า คนปลูกต้นไม้ที่มีเสน่ห์ที่สุด

ทันใดนั้นความนิยมของห้องไลฟ์สดก็เริ่มเพิ่มสูงขึ้น

อันที่จริง มันเป็นเรื่องปกติที่สิ่งนี้จะเกิดขึ้น

ท้ายที่สุดแล้ว หลินฟานนั้นก็มีทักษะการปลูกระดับมืออาชีพ เขาสามารถแสดงเสน่ห์สูงสุดของเขาออกมาได้

สำหรับเรื่องเหล่านี้...

อาจารย์หวาง อาจารย์เหอ พี่สาวเฟิง พี่ช้าง และคนอื่นๆยังไม่รู้เกี่ยวกับมัน

ในเวลานี้ พวกเขายังคงลงมือปลูกต้นไม้กันอย่างจริงจัง เหงื่อที่ไหลออกมาเป็นเหมือนกับสายฝน

ด้วยความพยายามอย่างไม่ลดละของหลายๆคน ในที่สุดต้นกล้าทั้งหมดก็ถูกปลูกขึ้น

หลังจากนั้น ทั้งสี่จึงลากร่างที่เหนื่อยล้าเดินกลับไปที่บ้านเห็ด

สิ่งแรกที่พวกเขาทำเมื่อกลับไปที่บ้านเห็ดก็คือดื่มซุปบ๊วยเย็นๆที่เตรียมไว้

ทันใดนั้น ความรู้สึกผ่อนคลายที่พวกเขาไม่ได้สัมผัสมาเป็นเวลานานก็เข้ามาในหัวใจของพวกเขา

ความรู้สึกนี้...เหมือนจะทำให้คนทั้งคนลอยขึ้นได้เลย

ครูหวางนั่งพักอยู่สักครู่ก่อนจะลุกขึ้นแล้วพูดว่า “เช้านี้ฉันมีเห็ด หน่อไม้ และผักป่าที่เก็บได้ใกล้ๆกัน ตอนนี้ฉันจะไปทำอาหารให้พวกคุณดู”

จากนั้นเขาก็เดินไปที่ห้องครัว แล้วลงมือล้างและหั่นวัตถุดิบที่เตรียมไว้อย่างรวดเร็ว...

ควันจากน้ำมันค่อยๆพุ่งพล่าน ไม่นานอาหารจานอร่อยก็ถูกนำมาวางบนโต๊ะ

ในอดีต ห้องไลฟ์สดจะต้องพิมพ์ข้อความอย่างตื่นตาตื่นใจในฝีมือการทำอาหารของครูหวางอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ข้อความในแชทแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

[เจิ้งซู่ห่าว: ทำไมถึงเริ่มทำอาหารตอนนี้เล่า? ไปถ่ายหนุ่มหล่อคนนั้นปลูกต้นกาแฟต่อสิ! 】

[ เล้งฉวย: ใช่! ฉันมาที่นี่เพื่อดูหนุ่มหล่อคนนั้นย้ายต้นกาแฟ ฉันอยากดูอีก】

[เฟิงจงเต๋อซู่: อาจารย์ ขอดูหนุ่มหล่อปลูกต้นกาแฟต่อ! 】

[จือเป่ยจี่: ผม +1 ไม่อย่างนั้นผมจะเลิกดูแล้ว! 】

[เต๋อเหริน: อย่าลืมถ้ายหน้าหนุ่มคนนั้นด้วยนะ! 】

...

โดยทั่วไป หลังจากการถ่ายทอดสดของรายการ "โหยหาชีวิต" เริ่มขึ้น ทีมงานของรายการจะไม่เข้ามาแทรกแซงถ้ามันไม่ใช่ปัญหาร้ายแรงจริงๆ

แต่วันนี้นั้นมีคนขอมามากเกินไป

ดังนั้นเมื่ออาจารย์หวาง อาจารย์เหอ พี่เฟิง พี่ช้างและคนอื่นๆรับประทานอาหารเสร็จ

ในบ้านเห็ด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ครูหวางที่กำลังใช้ไม้จิ้มฟันแคะฟันอยู่ก็พูดขึ้นมา "แขกรับเชิญเหรอ? ช้างน้อย รับโทรศัพท์ให้หน่อย"

"โอ้" พี่ช้างลุกขึ้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจ

“ผมเป็นผู้อำนวยการรายการ ตอนนี้ โปรดไปที่ที่พวกคุณพึ่งปลูกต้นไม้มาก่อนหน้านี้” เสียงแหบๆดังขึ้นผ่านโทรศัพท์

พี่ช้างผงะไปครู่หนึ่ง เขาเหลือบมองไปที่โทรศัพท์ที่อยู่ในมือและอดไม่ได้ที่จะถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า “ทำไมต้องให้พวกเราไปที่นั่นอีก?”

“เพราะว่าในตอนที่พวกคุณปลูกต้นไม้ โดรนก็บังเอิญถ่ายภาพทะเลต้นกาแฟสีขาวกับชายคนหนึ่งที่กำลังปลูกต้นกาแฟอยู่ได้...”

“ตอนนี้ทุกคนในห้องถ่ายทอดสดขอให้คุณไปถ่ายที่นั่นอีกครั้ง…”

หลังจากที่พี่ช้างวางสาย เขาก็แสดงสีหน้าแปลกๆออกมาบนใบหน้า

อาจารย์หวางถาม "เกิดอะไรขึ้น? ใครโทรมา?"

พี่ช้างลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "วันนี้อากาศดีมาก ออกไปข้างนอกกันเถอะ"

อาจารย์หวาง อาจารย์เหอ และน้องสาวเฟิงมองไปยังดวงอาทิตย์และอากาศที่ร้อนอบอ้าวข้างนอกพร้อมๆกัน

จากนั้นเขาก็มองไปที่พี่ช้างอีกครั้ง

ใหนล่ะ...

ใหนล่ะอากาศดีที่ว่า!

พี่ช้างไอออกมาไม่หยุด เขาแอบมองไปที่โดรนก่อนจะตกอยู่ในความสิ้นหวัง

เขาจะยังไงดี?

บอกไม่ได้ด้วยว่าผู้กำกับเป็นคนโทรมา?

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาก็สั่นขึ้นมา

มันเป็นโฆษณาที่ทางทีมงานส่งมาเตือนเขา

แต่เดี๋ยวก่อน...

พี่ช้างเริ่มคิดอะไรได้บางอย่างก่อนจะยกมือถือขึ้นแล้วพิมพ์คำทุกคำที่ผู้กำกับเพิ่งพูดผ่านทางโทรศัพท์

จากนั้นเขาก็ยิ้มและพูดว่า "แล้วทุกคนชอบอ่านนิยายกันรึเปล่า? มันมีนิยายหลายประเภทเลยนะ...ฉันอ่านผ่านมือถือ OPPO เป็นระจำเลยดูสิ"

นี่คือการโฆษณาทางอ้อม

จากนั้น พี่ช้างก็ยื่นโทรศัพท์ไปให้อาจารย์หวาง อาจารย์เหอและพี่เฟิงดู

ซึ่งหลังจากเห็นข้อความที่อยู่บนหน้าจอ ทั้งสามคนก็หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง

จากนั้นอาจารย์หวางก็พูดขึ้นมาอย่างฉับพลัน "ใช่แล้ว การอ่านนิยายนี่น่าสนใจจริงๆ!"

“ฉันอิ่มแล้ว ไปเดินเล่นที่ต้นกาแฟเพื่อย่อยอาหารกัน”

“หลังกินอาหารเสร็จก็ต้องไปเดินเล่นสักร้อยก้าว จะได้มีชีวิตอยู่ถึงเก้าสิบเก้าปี! เอาละไปกันเถอะ!” อาจารย์หวางได้ตอบกลับ

จากนั้นอาจารย์เหอ อาจารย์หวาง พี่เฟิงและพี่ช้าง กลุ่มสี่คนเดินออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

ไม่นานพวกเขาก็เดินมาถึงเนินเขา

เมื่อพวกเขามองไปยังทิศทางของต้นกาแฟที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีขาว ทุกคนก็ต้องตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

"สวยมาก!" พี่เฟิงพูดออกมาจากใจจริง

อันที่จริง ไม่เพียงแค่พี่เฟิงเท่านั้นที่คิดว่ามันสวย แต่รวมไปถึงทุกคนในห้องไลฟ์สดก็คิดแบบเดียวกัน

[เอล: โอ้ พระเจ้า! นี่มันสวยเกินไปแล้ว! 】

[เฝิงจื่อ: ในอนาคต ฉันก็จะปลูกต้นกาแฟด้วย! 】

[ซีหยาง: แล้วหนุ่มหล่อเมื่อตอนนั้นล่ะ? เขาไปไหนแล้ว? 】

[ฉวนฉู่: ฉันอยากเห็น ไปถ่ายหน้าผู้ชายคนนั้นหน่อยสิ! 】

...

ข้อความจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นทั่วทั้งหน้าจอในห้องไลฟ์สดทันที

“ติ๊ง!”

พี่ช้างที่ชมดอกกาแฟอยู่เงียบๆก็ต้องสดุ้งตกใจเพราะเสียงโทรศัพท์มือถือ

เป็นผู้กำกับที่ส่งข้อความมาหาเขา: ไปหาหนุ่มหล่อที่ปลูกต้นกาแฟ ผู้ชายคนนี้ (รูปภาพผู้ชายที่กำลังปลูกต้นกาแฟ)

เมื่อเห็นสิ่งนี้...

พี่ช้างก็รู้สึกประหลาดใจอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

เพราะเขาจำคนๆนี้ได้...

นี่คือชายหนุ่มที่เขาพบตอนที่อยู่ห้องรับรองวีไอพีเมื่อวานนี้ไม่ใช่หรอ?

รู้สึกว่าเขาจะเป็นเจ้าของสายการบินเลยหนิ!

จะใช่คนปลูกต้นกาแฟแน่หรอ?

ผ่านไปครู่หนึ่ง พี่ช้างก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เขาไอเบาๆก่อนจะพูดว่า "ทุกครั้งที่ฉันเห็นทิวทัศน์ที่สวยงามแบบนี้ ฉันชอบใช้โทรศัพท์ OPPO ถ่ายรูป!"

อีกครั้งที่เขาพูดโฆษณาออกมาอย่างราบรื่น

"แชะ!"

“อาจารย์หวาง “อาจารย์เหอ พี่เฟิง คิดอย่างไรกับรูปของฉัน”

จากนั้นพี่ช้างก็โชว์รูปถ่ายและข้อความที่ผู้กำกับส่งมาบอกเขาต่อหน้าทุกคน