กลับแล้ว!

อาจารย์เหอ อาจารย์หวาง และพี่เฟิงต่างก็ตกตะลึงเมื่อได้เห็นข้อความและเห็นรูปถ่าย

โดยเฉพาะพี่เฟิง ดวงตาที่สวยงามของเธอถึงกับหดตัวเล็กลง

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจำแผ่นหลังของหลินฟานได้อย่างชัดเจน

แต่สมแล้วที่พวกเขาเป็นนักแสดงมืออาชีพ

เพราะในไม่ช้า ความประหลาดใจก็ได้หายไปจากหัวสมองของพวกเขา

จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็เริ่มโฆษณาอีกครั้ง

"นี่คือโทรศัพท์ OPPO กล้องของมันชัดมาก!" อาจารย์เหอกล่าวว่า

"ด้วยโทรศัพท์ OPPO รุ่นนี้ พวกคุณก็ไม่จำเป็นที่จะต้องพกกล้องอีกต่อไป" อาจารย์หวางกล่าวว่า

"ใช่แล้ว!" พี่เฟิงกล่าว

หลังจากทำการโฆษณาเสร็จ พวกเขาก็เริ่มทำตามคำสั่งของผู้กำกับ พวกเขาหันหลังกลับมาและเดินตามหาชายหนุ่มรูปงามที่ปลูกต้นกาแฟ

ระหว่างทางพวกเขาก็เดินพูดคุยกัน...

ซึ่งไม่นานนัก พวกเขาก็เดินมาถึงที่บ้านของซูหนิง

เพราะพวกเขาจำได้ชัดเจนมาก ว่าพวกเขาได้เห็นหลินฟานและเหล่าเพื่อนร่วมชั้นของเขาอกำลังถือกุ้งล็อบสเตอร์ออสเตรเลียกับปูขนไวเ้นมือและกัดกินกันอย่างพึงพอใจอยู่ที่นี่เมื่อวานนี้

เมื่อนึกถึงฉากนี้อีกครั้ง พี่ช้างและพี่เฟิงก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

ซึ่งในขณะนั้นเอง อาเหม่ยก็เดินเข้ามาและถามว่า “พวกคุณมีอะไรหรือป่าวคะ?”

"สาวน้อยอะไรจะสวยขนาดนี้!" พี่เฟิงกล่าวด้วยความตกใจ ดวงตาของเธอเหลือกขึ้นทันที

อาจารย์เหอยิ้มแล้วพูดว่า “หนูน้อย เมื่อวานลุงเห็นว่ามีคนอยู่ที่นี่เยอะเลย พวกเขาอยู่ไหนล่ะ?”

“พวกเขาเพิ่งกลับไปเองค่ะ!” อาเหมยกล่าว.

“กลับ… กลับไปแล้วงั้น?” อาจารย์เหออึ้งไปชั่วขณะ

จากนั้น พี่ช้างก็หยิบมือถือออกมาแล้วพูดว่า “แล้วคนนี้ล่ะ?”

“อ๋อ คนนี้พี่ชายฉันเอง เขาก็กลับไปด้วยเหมือนกันค่ะ!” อาเหม่ยกล่าว

เรื่องนี้เป็นเรื่องปกติ

เพราะท้ายที่สุดแล้ว หลินฟานกับคนอื่นๆก็ยังต้องไปเรียนในวันจันทร์ พวกเขาก็เลยต้องกลับในวันนี้

ซึ่งเมื่ออาจารย์เหอ อาจารย์หวาง และคนอื่นๆได้ยิน พวกเขาก็ทำหน้าหงอยกันทันที

เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถทำงานของผู้กำกับให้สำเร็จได้

ช่องแชท

[เฉียวตู้: แล้วพวกคุณจะกลับกันเลยหรือเปล่า? เสียดายจังที่ไม่ได้เห็นหนุ่มหล่อปลูกต้นไม้ชัดๆ! 】

[ถานซ่ง: แต่สาวน้อยคนนี้น่ารักมาก แถมเธอยังเป็นน้องสาวของหนุ่มหล่อปลูกต้นไม้อีกด้วย! 】

[ เสี่ยวเหวินซี: น่าเสียดาย 】

...

ในขณะนี้ พี่ช้างก็กำลังเก็บโทรศัพเข้ากระเป๋า ซึ่งในขณะนั้น เขาก็เห็นนาฬิกาเรือนหนึ่งตกอยู่ข้างหน้าพอดี เขาค่อยๆก้มลงหยิบมมันขึ้นมา

เขามองดูรูปลักษณ์ที่เท่ห์ของนาฬิกาและอดไม่ได้ที่จะชื่นชม: “ช่างเป็นนาฬิกาที่เยี่ยมมาก!”

อาจารย์เหอ พี่เฟิง และอาจารย์หวางก็หันมามองดูเช่นกัน

"มันดูดีมากเลย!" พี่เฟิงกล่าว

อาจารย์เหอพยักหน้าและกล่าวว่า “มันดูดีมากจริงๆ”

ในขณะนั้นเอง อาจารย์หวางที่อยู่ข้างๆก็ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เดี๋ยวก่อนนะ นาฬิกาเรือนนี้... ขอฉันดูชัดๆหน่อย”

จากนั้น เขาก็หยิบนาฬิกาขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง

ซึ่งหลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า "นาฬิกาเรือนนี้...ดูเหมือนว่าจะเป็นปาเต็กฟิลิปป์รุ่นลิมิเต็ด 5002P"

ต้องบอกว่าอาจารย์หวางนั้นรู้เรื่องนาฬิกาเป็นอย่างดี

ไม่ว่าจะเป็นนาฬิการุ่นลิมิเต็ดเรือนไหน ถ้าหากมันมีอยู่บนโลกนี้ เขาก็จะต้องรู้อย่างแน่นอน

"นาฬิกาปาเต็กฟิลิปป์รุ่นลิมิเต็ด มันแพงมากเลยใช่ไหม" พี่ช้างกล่าว

อาจารย์หวางพูด "มันมากกว่า 17 ล้านหยวน"

"ฮะ!"

เมื่อได้ยิน พี่ช้าง พี่เฟิง และอาจารย์เหอ ต่างก็ตกใจทันที

เพราะถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นดาราดังก็ตาม

แต่นาฬิกาที่มีราคาถึง 17 ล้านหยวน มันก็ยังถือว่าแพงมากอยู่ดี

จากนั้น ในเวลานี้ น้องสาวที่อยู่ข้างๆก็พูดว่า: "นี่มันนาฬิกาของพี่ชายฉันนี่หน่า!"

ช่องแชท

[เจิ้งซูฮ่าว: มากกว่า 17 ล้านหยวนงั้นหรอ? เรื่องจริงป่ะเนี่ย? 】

[ฉินเฟย: ฉันเป็นผู้จัดการของร้านปาเต็กฟิลิปป์ มันเป็นผลิตภัณฑ์แพลตตินั่มของแท้แน่นอน! ราคาตลาดตอนนี้น่าจะประมาณ 17.6 ล้านหยวน! 】

[เซิงโฉง: แสดงว่า... หนุ่มหล่อที่ปลูกต้นไม้ไม่ใช่แค่หล่ออย่างเดียวน่ะสิ แต่เขายังเป็นมหาเศรษฐีด้วย? 】

[ฉางเหม่ง: นอกจากจะสูงและหล่อแล้ว เขายังรวยอีก! 】

[หัวเลี่ย: สูงแบบนี้ รวยและหล่อแบบนี้ เมื่อไหร่ฉันจะได้เจอคนแบบนี้บ้างนะ? 】

...

“ฮัดชิ้ว!”

หลินฟานจามออกมา

จากนั้นหม่าจงที่อยู่ข้างๆเขาก็ถามว่า “พี่ฟาน พี่ไม่สบายงั้นนหรอ?”

หลินฟานลูบจมูกและพูดว่า "ไม่เป็นไร"

จากนั้น รอยยิ้มเล็กน้อยก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเขา

เพราะเสียงเตือนได้ดังขึ้นมาพอดี

【ติ๊ง! ทำภารกิจลับสำเร็จ ไปเที่ยวต่างจังหวัดในฤดูใบไม้ผลิ รับซองแดงสีเงิน 5 ซอง 】

เพิ่งออกมาเล่นได้ 2 วัน เสร็จภารกิจได้ซองแดงเงิน 5 ซอง

สำหรับเขา นี่เป็นเรื่องน่าประหลาดใจอย่างแน่นอน

หลังจากนั้น ก็เหมือนกับตอนขามา หลินฟานพาทุกคนไปที่เลานจ์วีไอพีและนั่งพักผ่อนกันสักครู่ก่อนที่จะนั่งเครื่องบินกลับไปด้วยกัน

ซึ่งอาจจะเป็นเพราะว่าสองวันที่ผ่านมา พวกเขาทุกคนต่างเล่นสนุกสนานกันเต็มที่

พวกเขาจึงผล็อยหลับไปทันทีหลังจากที่ขึ้นเครื่องบิน

สองชั่วโมงต่อมา เมื่อเครื่องบินลงจอด พวกเขาทุกคนก็ตื่นขึ้น และพวกเขาก็เดินไปขึ้นรถบัสลีมูซีนที่รออยู่ตรงหน้าสนามบิน

ซึ่งทันใดนั้นเอง เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้และพูดว่า "สองรอบมานี้ที่เราขึ้นเครื่องบิน ทำไมเราถึงไม่เห็นผู้โดยสารคนอื่นเลยนะ"

“นั่นดิ ทำไมกันนะ”

“นั่นสิ ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน!”

“มันแปลกๆนะ เทศกาลฤดูใบไม้ผลิก็น่าจะมีผู้คนเดินทางด้วยเครื่องบินกันเยอะหนิ”

“ยิ่งไปกว่านั้น ฉันรู้สึกว่า... เราได้อยู่บนเครื่องบินลำเดียวกันกับเมื่อวันก่อนด้วยนะ แม้แต่แอร์โฮสเตสก็ยังเป็นคนเดิมเลย”

...

หลินฟานฟังการสนทนาของทุกคนและตอบอย่างเป็นกันเอง: "เพราะฉันเป็นเจ้าของของเครื่องบินลำนั้นเอง"

เสียงที่พูดออกมาของเขาดูสบายอย่างมาก

แต่อย่างไรก็ตาม เสียงนี้ก็เป็นเหมือนกับเสียงฟ้าผ่าที่ดังอยู่ในหูของเพื่อนร่วมชั้นทุกคน

เป็นเจ้าของเครื่องบิน!

เช่าเครื่องบินงั้นหรอ?

ราคาเท่าไหร่ล่ะ? !

เหล่าเพื่อนๆทุกคนอาจจะเคยเห็นในภาพยนตร์ นวนิยาย หรือจากที่อื่นๆมา

แต่ในโลกแห่งความจริง... พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเลย

ซึ่งตอนนี้มันก็กำลังเกิดขึ้นกับตัวของพวกเขา?

ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากจะเชื่อ

ในเวลานี้ เพื่อนร่วมชั้นหลายคนก็เริ่มจำได้ว่าในตอนที่หลินฟานพาพวกเขาขึ้นเครื่องบิน มันดูเหมือนว่าจะไม่มีการตรวจสอบตั๋วเลย

นั่นเป็นเพราะว่าหลินฟานเป็นเจ้าของเครื่องบินเองสินะ!

ช่วงเวลานี้…

เพื่อนร่วมชั้นทุกคนมองไปที่หลินฟานด้วยแววตาแห่งความชื่นชม

เพื่อให้ทุกคนมีความสุขในฤดูใบไม้ผลิ หลินฟานถึงกับลงทุนเช่าเครื่องบิน!

ในความเป็นจริงของคนส่วนใหญ่...ไม่มีทางเหมาทั้งเครื่องบินแบบหลินฟานได้แน่นอน

ซึ่งที่หลินฟานสามารถทำแบบนี้ได้ นั่นก็เป็นเพราะว่าหลินฟานคือผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของเซี่ยกั๋วแอร์ไลน์

เกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว หลินฟานไม่ได้คิดที่จะพูดออกมาเลย...

ซึ่งหลังจากที่กลับมาที่มหาวิทยาลัย หลินฟานก็ไม่ได้ไปนอนที่หอพัก เขาขับรถปากานี เฟิงเสินไปที่ปานหลงวิลล่าแทน

และในขณะนี้ เขาก็มุ่งความสนใจไปที่ซองแดงสีเงินห้าซองโดยทันที

เขาพึมพำ "ฉันจะได้รับอะไรนะคราวนี้"

“ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 1 ล้านหยวน”

“ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 500,000 หยวน”

"ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับ 5% ของ โฟล์คสวาเกนกรุ๊ป"

“ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 200,000 หยวน”

“ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับเงิน 500,000 หยวน”