คุณมาทำอะไรที่นี่

เย่เฟิงไม่ได้อธิบายอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาเพียงแค่ยิ้มอย่างมีเลศนัยและตอบกลับไปว่า "ชีวิตของเธอในตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไปได้สวยมากเลยนะ"

หลิวอี้อี้เปิดประตูรถสปอร์ตและค่อยๆเดินออกมาจากรถ

"แน่นอนสิ ก็ที่ต่างประเทศมันเจริญกว่าประเทศจีนตั้งเยอะ และตัวฉันเองก็ไม่ได้อยากจะกลับมาเหยียบที่ประเทศนี้อีกด้วยซ้ำ"

เย่เฟิงยิ้มอย่างมีเลศนัย "จริงหรอ? ดูเหมือนว่าเธอจะเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ"

หลิวอี้อี้มองเย่เฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า "แต่นายยังดูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลย เสื้อผ้าที่ใส่นั่นคงจะเป็นของราคาถูกใช่มั้ยล่ะ?"

ประโยคนี้ทำให้เย่เฟิงถึงกับพูดไม่ออก

หลิวอี้อี้จับมือกับชาวต่างชาติ "ฉันขอแนะนำให้นายรู้จัก นี่คือเวลส์ เขาคือแฟนของฉัน เป็นนักศึกษาชั้นนำของสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ และบริษัทของครอบครัวเขาก็เป็นบริษัทพลังงานที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา"

เย่เฟิงจับมือกับลูกชายของผู้ประกอบการด้านพลังงานตามพิธี

จากนั้นเขาก็มองไปที่หลิวอี้อี้อีกครั้ง "แล้ววันนี้ที่ชวนฉันออกมาทานอาหาร เธอมีอะไรอย่างนั้นหรอ"

หลิวอี้อี้ยิ้มมุมปาก " เรื่องนี้ค่อยคุยกันระหว่างทานอาหารก็ได้ เราเข้าไปข้างในร้านกันก่อนเถอะ"

หลังจากพูดจบ เธอก็เดินควงแขนของเวลส์แฟนหนุ่มของเธอเข้าไปในร้านอาหารทันทีโดยไม่รอฟังคำยินยอมจากเย่เฟิงก่อนแต่อย่างใด

ทั้งสามหาที่นั่งริมหน้าต่างและนั่งลง

หลิวอี้อี้เรียกบริกรมาสั่งอาหารเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว และต่อด้วยการให้ทิปบริกรอีก 100 หยวน

เมื่อเห็นความอวดรวยของเธอ เย่เฟิงก็รู้เริ่มจะรู้สึกหมดความอดทน

หลิวอี้อี้คิดว่าเย่เฟิงกำลังหนักใจกับเรื่องค่าราคาของอาหาร ดังนั้นเธอจึงเผยรอยยิ้มออกมาและพูดว่า "ไม่ต้องกังวล ฉันรู้ดีว่าฐานะทางการเงินของนายต่ำตมแค่ไหน ฉันไม่ปล่อยให้นายเป็นคนจ่ายค่าอาหารเองหรอก"

เย่เฟิงพูดไม่ออกเล็กน้อย "ไม่ต้องก็ได้ ค่าอาหารแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตสำหรับฉันเลย"

หลิวอี้อี้ไม่ได้จริงจังกับคำพูดของเขาสักเท่าไหร่ "นายยังเหมือนเดิมจริงๆ เสียได้ทุกอย่าง ยกเว้นชื่อเสียงกับใบหน้าของตัว ว่าแต่ตอนนี้นายมีแฟนแล้วหรือยังล่ะ"

เย่เฟิงส่ายหัว "ฉันยังไม่มี"

หลิวอี้อี้หัวเราะออกมาทันที "ฉันไล่จีบนายมานาน แต่นายไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตาเลย ตอนนี้นายคงจะรู้สึกเสียใจมากเลยใช่มั้ยที่ตัดสินใจทำแบบนั้นลงไป"

เย่เฟิงไม่ทนอีกต่อไป "วันนี้เธอชวนฉันมาเพื่อจะพูดถึงเรื่องในอดีตอย่างนั้นหรอ"

เมื่อเห็นท่าทางของเย่เฟิง รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลิวอี้อี้

"ถูกต้อง ฉันอยากจะทำให้นายเห็นว่านายโง่แค่ไหนที่ปฏิเสธฉันในตอนนั้น และด้วยสภาพของนายในปัจจุบัน ฉันเกรงว่านายคงจะไม่ได้สัมผัสกับผู้หญิงแบบฉันในชีวิตนี้อีกแล้วแน่นอน"

เย่เฟิงยิ้มและพยักหน้า "นั่นสินะ การที่ฉันจะคุยกับผู้หญิงแบบเธอคงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว"

สาวงามที่เขาได้ใกล้ชิดในตอนนี้มีซูหมาน, เซินไป่เถียน และเซี่ยชิว

แล้วทำไมเขาจะต้องไปคุยกับผู้ที่มีรูปร่างหน้าตาไม่ดีและนิสัยต่ำทรามด้วยล่ะ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวอี้อี้ก็ยิ้มอย่างมีชัย

ราวกับว่า "ความเกลียดชัง" ที่สะสมอยู่ในใจตลอดเวลาที่ผ่านได้ถูกระบายออกไปแล้ว

…

ในขณะเดียวกัน งานเลี้ยงอาหารค่ำของบริษัทของซูหมานเพิ่งจะสิ้นสุดลง

เพื่อนร่วมงานกลุ่มหนึ่งเดินไปที่ลานจอดรถ พูดคุย หัวเราะ และกำลังมองหารถของตัวเอง

แต่ทันใดนั้นก็มีคนอุทานขึ้นมา "ซูหมาน นี่ไม่ใช่รถของแฟนเธอหรอ?"

ซูหมานได้ยินคำพูดนั้นและหันไปมองดูทันที

ซึ่งสิ่งที่ปรากฏในสายตาของเธอก็คือเฟอร์รารี่ เอ็นโซของเย่เฟิงจริงๆ

ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?

ในขณะที่กำลังสงสัย เสียงหัวเราะอย่างยินดีของโจวเจี่ยก็ดังขึ้นมา "ดูเหมือนว่าเขาจะกำลังคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่นะ แฟนของรุนพี่นี่ไม่เบาจริงๆเลน"

ซูหมานหันไปมองและเห็นเย่เฟิงกำลังคุยกับผู้หญิงแปลกหน้าในร้านอาหารตะวันตก

แม้ว่าเธอจะรู้ดีว่าตัวเองกับเย่เฟิงเป็นแค่คนรู้จักกัน

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอจึงรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย

"พี่หมาน เรารีบไปดูเถอะ ไม่อย่างนั้นพี่ถูกแย่งแฟนไปแน่"

"ใช่แล้ว ผู้หญิงคนนั้นดูไม่ธรรมดาเลย พี่คงต้องจับตาดูแฟนของพี่อย่างใกล้ชิดแล้วล่ะ"

“พี่หมานต้องการให้ผมเล่นบทเป็นชู้ของพี่เพื่อแก้แค้นหรือเปล่า”

ซูหมานยังคงลังเลและทำตัวไม่ถูก

แต่ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงเย้ยหยันของโจวเจี่ย "เขาเป็นแฟนของพี่จริงหรือเปล่า ทำไมพี่ถึงดูไม่รีบร้อนเลยล่ะ"

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินไปในร้านอาหาร

…

หลิวอี้อี้มองไปที่เย่เฟิงอย่างเย่อหยิ่ง "ฉันไม่ใช่คนใจทมิฬหินชาติ ถ้าตอนนี้นายกำลังเสียใจ ฉันจะให้โอกาสนายอีกครั้งหนึ่ง"

เย่เฟิงหัวเราะแห้งๆ "โอกาสอะไรหรอ"

หลิวอี้อี้มีท่าทางที่จริงจัง "มันคือโอกาสที่นายจะได้เป็นแฟนกับฉันยังไงล่ะ"

เย่เฟิงชี้ไปยังชาวต่างชาติที่เหมือนกับเจ้าชายและพูดว่า "แล้วเขาล่ะ?"

หลิวอี้อี้ทำเป็นไม่สนใจ "เรื่องนั้นเดี๋ยวฉันจัดการเอง"

เย่เฟิงอดไม่ได้ที่จะขำกับคำพูดของเธอ "เธอเต็มใจที่จะทิ้งลูกชายของมหาเศรษฐีด้านพลังงานเพียงเพื่อมาอยู่กับฉันอย่างงั้นหรอ? ฉันรู้สึกปลื้มปีติจริงๆ"

หลิวอี้อี้จ้องมาที่เขา "แล้วสรุปนายต้องการมั้ยล่ะ"

เย่เฟิงยิ้มและส่ายหัว "ขอโทษที ฉันไม่ได้อยากเป็นแฟนกับเธอ"

คำตอบนี้ทำให้หลิวอี้อี้รู้สึกว้าวุ่นใจและรีบลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเอง

"เย่เฟิง จะโง่ก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยสิ จากสภาพปัจจุบันของนาย คิดหรือว่าจะมีใครที่ไหนมาตกหลุมรักได้นอกจากฉัน นายควรจะรู้ไม่ใช่หรอว่าต้องทำยังไง”

แขกที่รับประทานอาหารในร้านอาหารต่างหันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที

เย่เฟิงไม่คาดคิดว่าจู่ ๆ เธอจะอารมณ์เสียจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แบบนี้

เกือบจะในขณะเดียวกัน เสียงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากข้างหลังเขา "ที่รัก คุณมาทำอะไรที่นี่หรอ"

เย่เฟิงมองย้อนกลับไปและเห็นซูหมานกำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนในร้านอาหารก็บอกกว้างขึ้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือลูกค้าผู้ชายหลายคน พวกเขาต่างตกตะลึงมากกับความสวยงามซูหมาน

เดิมทีพวกเขาคิดว่าหลิวอี้อี้นั้นดูดีมากแล้ว

แต่เมื่อเทียบกับซูหมาน

เธอก็เป็นเพียงแค่อีกาที่บินอยู่ข้างๆ นกฟีนิกซ์เท่านั้น!